" و یک مرد، برای گریستن به خانه می رود." نمی دانم! شاید من هم برای گریستن به خانه آمده ام! ولی " من که از درونِ دیوارهای مشبک، شب را دیده ام...و من-بازآفریننده ی اندوه- هرگز ستایشگرِ فروتنِ یک تقدیر نخواهم بود. و هرگز تسلیم شدگی را تعلیم نخواهم داد". زندگی من خالی نیست! ترک های ته این برکه ی خشکیده را خوب نگاه کن! شبیه چین هایی است که موقع خندیدن بر چهره ی تو می نشستند!

فرصت نکردم که برگردم باقی نوشته های اخیرت رو بخونم هنوز. فقط اومدم بگم امروز رو صخره های اسکله ای نشستم که سال هاست هیچ کشتیی اونجا پهلو نمی گیره و به تو و دلتنگی هات فکر کردم. سرد بود. قاصدکی که به ریشه های چارقدم گیر کرده بود دلگرمم کرد ولی. به نیت تو آزادش کردم. بار دیگر اگر به شهری که من دوستش می دارم بازگشتی به نیت من خودت را از غم هایت آزاد کن! و به دریایی که من دوستش می دارم لبخند بزن:)

سلام آشنا .قلم بسیار زیبایی دارید . پست قبلی تان را خواندم . درباره کدام عربعلی بود ؟ آخر پدر بنده با دو برادر رفاقت نزدیک داشت به نام عربعلی . در گرگان مشهور بودند . همان را می گویید ؟ ممنون می شم جواب بدید . با تشکر که سر زدید و نظر دادید .

لینکتون کردم، چون مطالبتون و قلمتون رو دوست دارم . پاینده باشید . می تونم بیشتر با شما آشناشم ؟

در درون هر آدمی سگیست از همین جنس
قشنگ بود پسر

:)

بنده هم از این جماعت نا امیدم!

خب واقعا هذیان بودا !