یک نفر آدم مذکر بیست‌وچهار-پنج ساله‌ای هست حوالیِ خانه‌ی ما که تقریباً همه‌ی مردم منطقه او را می‌شناسند. غیبت‌ش اگر نباشد کمی چاق است، به سنت ایرانی-اسلامی شکم‌گنده‌ای پای‌بند است خلاصه. کنار خیابان می‌ایستد و اگر ماشین‌ت را نگه داری و پولی به او بدهی می‌گیرد. بعضی وقت‌ها هم می‌رود وسط خیابان، هی شروع می‌کند به سوت زدن و اشاره کردن به ماشین‌ها که یعنی تو برو، تو وایسا. ادای مأمورین زحمت‌کش راه‌نمایی‌ و رانندگی را در می‌آورد مثلاً، فکر می‌کند پلیس بودن خیلی کار خوبی‌ست. خُب البته کار خوبی‌ است. یک‌بار هم محرم بود که دیدم‌ش کنار خیابان، ادای مداح‌ها را در می‌آوُرد؛ طوری میکروفون خیالی به دست‌ش گرفته بود و ژست حاج نمی‌دانم چی‌چی را درمی‌آورد که انگار هزاران نفر با صدای او دارند سینه می‌زنند، «نصف شبا به تو تک می‌زنم، اگه جواب ندی پیامک می‌زنم!». خلاصه دل‌بر است؛ سرحال، خندان، اووووه.
شهریار اسم او را گذاشته «دیوانه».
آخرالزمان شده است آقاجان، آخرالزمان. طرف همین الآن‌ش بدون هیچ دردسری زندگی‌ش را می‌کند، می‌خندد، فکر می‌کند خیلی آدم مهمی‌ست، داد می‌زند، خوش است و... آن‌وقت ما این همه سگ‌دو می‌زنیم و مطالعات طاقت‌فرسا می‌نمائیم، آخرش هم هیچی. یعنی نمی‌توانیم به آن دل خودش برسیم. سهراب سپهری می‌فرماید «دل خوش سیری چند؟». همین شهریار خودش طی چندسال اخیر، چندبار  خواست خدا را بکشد، تیغ را گذاشته بود روی رگ گردن‌ش که از این زندگی سگی خلاص شود. همه می‌گذارند روی رگ دست‌شان، این گذاشته بود روی رگ گردن‌ش. جرأت نداشت ولی.
باری این‌جانب معتقد است که یک عده آدم دیوانه نشسته‌اند دنیا را دست‌شان گرفته‌اند نمی‌دانند با آن چه کنند، بعد به آن دو-سه نفر عاقل کاردرست می‌گویند دیوانه. آخرالزمان همین‌جوری شروع می‌شود دیگر.