مرزها دروغ‌گویانی بودند به مانند رنگ‌ها، و ما فریب خوردیم. من می‌دانم که فریب خورده‌ایم، فریبی مضحک که دلقکان‌مان با حرارتی به حدّت دوزخ به ایمان‌مان مبدل کرده‌اند. گرمایی داشت این سخنان و ما فریب خوردیم و فریباندیم دیگران را و کُشتیم دیگران را و... دیگران؟ بلی، مردمان آن سوی خط، مردمان بد، مردمانی که دشمن‌ند! آفریده‌های خوب خداوند مائیم! که خداوند ما را در مرزهایی بسته آفریده است، در مرزهایی مقدس! حالا درست است که آن‌ها را هم خداوند آفریده است ولی خُب، ما را بیش‌تر دوست دارد...
و این‌گونه بود که شیطان انسان را فریفت. فریفت‌مان که رنگی به‌تر از رنگ‌های دیگر خداوند هست که آن مائیم، صدایی به‌تر از لهجه‌های دیگر این اوباشْ‌مردم هست و آن مائیم، و...
و شیطان خود مائیم. آوخ!
من اما اینک به مرزهایی به وسعت عالم می‌اندیشم، به خوبی‌های لایتناهی، به وحدت از کثرت فکر می‌کنم. «من امروز رویایی دارم؛ رویای من این‌ست که سرانجام روزی دره‌ها بالا خواهند آمد و تپه‌ها و کوه‌ها پایین خواهند رفت، ناهمواری‌ها هموار خواهند شد و ناراستی‌ها راست».
بگذریم! چرا حرف‌های بزرگ‌تر از خود بزنیم؟ امروز هوای این‌جا خوب بود، باران می‌بارید. بارانی که از آن سوی مرزها آمده بود و به آن سوی مرزها می‌رفت. حال ما هم خوب شد. همین!