این روزها فلسطین اشغالی‌ام. حال من دست خودم نیست. آمده‌ای اشغال کرده‌ای و پیش می‌روی. همه‌ی گذشته‌ام را با آمدن‌ت درحال فراموشی‌ام. نمی‌دانم چطور شده است. این منِ با تو، من دیگری‌ست؛ منی خالی از من‌یّت است. همه تویی. حال مانده‌ام چه کنم. می‌دانم این سنگ‌های کوچک غرور من نمی‌توانند تو را بیرون کنند؛ خوب می‌دانم غرور من در برابر رگبار نگاه‌ت نمی‌توانند که دوام بیاورند. اما چه باید کرد، مگر می‌شود به‌راحتی نیست شد و لبخند زد.
شاید هم قاهره‌ام؛ و تو در التحریر فریاد می‌کشی که من آمده‌ام و تو دیگر باید بروی. شاید باید بپذیرم‌ات. بله شاید بپذیرم‌ات. می‌پذیرم‌ات. من تو را دوست دارم، نمی‌توان‌ام که بُکش‌ام‌ت. من می‌پذیرم‌ات.
اما من تهران‌ام. تهران بودن‌ام واقعی‌تر است. آمده‌ای کشته‌ای مرا و می‌گویی خودت خودت را کشته‌ای. ادعا می‌کنی صرفاً تماشاچی بوده‌ای. می‌گویی خودت قتیلِ چشم‌های من شده‌ای. چطور باور کنم؟ این هم از آن حرف‌هاست! اگر فقط به نگاه و تلاقی‌شان بود چرا پس دیگران این‌گونه مرا نمی‌کشند؟! به خدا قسم که تو مرا کشته‌ای. فتانه تویی، بسیار فتنه‌کننده آن چشم‌های توست. آری همین است؛ «مرا تو بی‌سببی نیستی».