اُغلن کبیر (وبلاگ قدیمی)

اطلاعیه نهایی

2011-03-14T07:58:00.003+03:30

من لازم می‌دانم چند نکته را با دوستان در میان بگذارم:

اول) شاید درست نبود که قبل از انتقال کامل وبلاگ به آدرس جدید، آن‌را اعلام می‌کردم و بهتر بود باعث زحمت دوستان نمی‌شدم. چرا که دوستانی که فید جدید را به گودرشان داده بودند مرتب شاهد مطالب تکراری انتقال یافته به آدرس جدید بودند. از طرف دیگر آن آدرس فید وبلاگ جدید هم بنا به دلایلی تغییر کرده و از این عزیزان بار دیگر می‌خواهم که فید جدیدی را که جلوتر معرفی می‌شود را جایگزین آن بنمایند. از این بابت شرمنده‌ی همه‌ی دوستان نزدیک خودم هستم.
دوم) امکان انتقال کامنت‌های دوستان به آدرس جدید نبود که از این بابت از دوستانی که در این مدت نظر گذاشته بودند برای نوشته‌های این وبلاگ عذرخواهی می‌کنم.
سوم) من بلاگ‌اسپات را دوست داشتم، خیلی زیاد. اما بنا به دلایلی که مهم‌ترین‌شان فیلترینگ‌ بود مجبور به انتقال وبلاگ به هاست شخصی شدم.
چهارم) کار انتقال گزیده‌ی مطالب تمام شده است. از این به بعد صرفاً مطالب جدید است که در آدرس جدید به روز خواهد شد. این وبلاگ هم حذف خواهد شد.
پنجم) همه‌ی عزیزانی که لطف داشتند و این وبلاگ را لینک داده بودند لطف کنند آدرس جدید را جای‌گزین کنند. دوستانی هم که از طریق فید وبلاگ‌ را می‌خوانند، چه آنان که فید وبلاگ بلاگ‌اسپات من را داشتند و چه آن‌ها که فید آدرس جدید را داشتند، لطف کنند و این فید را که از حیث زمانی مرتب‌ست را به جای قبلی‌ها بگذارند. فید قبلی آدرس جدید احتمالاً دچار مشکلاتی خواهد بود.

خانه: http://oghlon.ir

فید: http://oghlon.ir/feed/

ششم) سال نو را به همه‌ی دوستان و خوانندگان این وبلاگ تبریک عرض می‌کنم و امیدوارم مشکلات بوجود آمده را به سبب سال نو بر من ببخشند.

ارادت‌مند؛ اُغلن

کوچ

2011-03-02T20:27:00.000+03:30

بدین‌وسیله به اطلاع می‌رسانم که این وبلاگ در حال اثاث‌کشی است. مدتی بود مرددانه قصد چنین کاری را داشتم که فیلتر شدن وبلاگ حجت را من تمام کرد. آدرس جدید اُغلن کبیر http://oghlon.ir است. البته فعلاً کمی آشفته است ولی قول می‌دهم که به تدریج اصلاح شود و شما می‌دانید که اُغلن کبیرتان خیلی خوش‌قول است. گودریون عزیز مایل به خواندن این وبلاگ هم از آدرس جدید فید استفاده کنند و قبلی را می‌توانند پاک کنند: http://oghlon.ir/?feed=rss2
گزیده‌ی مطالب سه ساله‌ی قبلی، به تدریج به آدرس جدید منتقل خواهد شد. پس اگر برخی مطالب تکراری دیدید تعجب نکنید.
وبلاگ قدیمی‌مان، یعنی همینی که الآن شما آن‌را می‌خوانید، دیگر به روز نخواهد شد. شاید هم پس از مدتی حذف شد.

این‌جا

2011-02-26T16:12:00.000+03:30

نمی‌دانم این‌جا نقطه‌ی شروع است یا پایان. این‌جایی که من رسیده‌ام دیگر کسی ارزشی بیش‌تر از خودم ندارد. و این‌که خودم آیا ارزشی دارم یا نه نیز سوال بسیار مهمی‌ست. دیگر نای جنگ برای‌م نیست. یعنی همه چیز ارزش خودشان را باخته‌اند. حالا دیگر غم‌گین‌ام نمی‌کند وقتی کسی صحبتی می‌کند که باید غم‌گین شوم، فقط نگاهی به او می‌کنم و حرف‌هایش را تأیید می‌کنم. این‌را ام‌روز فهمیدم وقتی کسی از فاجعه‌ای گفت که باید با شنیدن‌ش می‌مُردم ولی نمردم. همه چیز یکی شده‌اند. چیزی دیگر وجود ندارد. کسی شده‌ام که در خلاء زندگی می‌کند؛ چیزی پیرامون‌ش حس نمی‌کند، نمی بیند، نمی‌شنود و...
«اوه! یعنی من مرده‌ام؟!» این‌جا آن‌جایی‌ست که به یک‌باره بر انسان کشف می‌شود.

دل من سرزمینی‌ست.

2011-02-17T12:41:00.001+03:30

این روزها فلسطین اشغالی‌ام. حال من دست خودم نیست. آمده‌ای اشغال کرده‌ای و پیش می‌روی. همه‌ی گذشته‌ام را با آمدن‌ت درحال فراموشی‌ام. نمی‌دانم چطور شده است. این منِ با تو، من دیگری‌ست؛ منی خالی از من‌یّت است. همه تویی. حال مانده‌ام چه کنم. می‌دانم این سنگ‌های کوچک غرور من نمی‌توانند تو را بیرون کنند؛ خوب می‌دانم غرور من در برابر رگبار نگاه‌ت نمی‌توانند که دوام بیاورند. اما چه باید کرد، مگر می‌شود به‌راحتی نیست شد و لبخند زد.
شاید هم قاهره‌ام؛ و تو در التحریر فریاد می‌کشی که من آمده‌ام و تو دیگر باید بروی. شاید باید بپذیرم‌ات. بله شاید بپذیرم‌ات. می‌پذیرم‌ات. من تو را دوست دارم، نمی‌توان‌ام که بُکش‌ام‌ت. من می‌پذیرم‌ات.
اما من تهران‌ام. تهران بودن‌ام واقعی‌تر است. آمده‌ای کشته‌ای مرا و می‌گویی خودت خودت را کشته‌ای. ادعا می‌کنی صرفاً تماشاچی بوده‌ای. می‌گویی خودت قتیلِ چشم‌های من شده‌ای. چطور باور کنم؟ این هم از آن حرف‌هاست! اگر فقط به نگاه و تلاقی‌شان بود چرا پس دیگران این‌گونه مرا نمی‌کشند؟! به خدا قسم که تو مرا کشته‌ای. فتانه تویی، بسیار فتنه‌کننده آن چشم‌های توست. آری همین است؛ «مرا تو بی‌سببی نیستی».

گوسفند گفت بَع بَع؛ سهیل سکوت کرد.

2011-02-11T20:06:00.000+03:30

سهیل، پسرخاله‌ام با همه‌مان فرق می‌کرد. فیلسوف بود از همان دوران بچگی. یک روزِ صبح پائیزی که آفتاب بر فراز چمن‌های گسترده بر زیر برگ‌های زرد خشکیده می‌تابید، در آن هنگام که همه‌مان داشتیم گوسفندها را تماشا می‌کردیم، او از من سوال کرد «این گوسفندها از کجا می‌آیند؟!». این سوال سهیل آتشی در خرمن نادانی عالم کودکی ما زد و ما را به تفکری عمیق فرو برد. براستی این گوسفندها از کجا می‌آمدند و به کجا می‌رفتند؟ مدتی گذشت و من دیدم که یک گوساله چطور به دنیا می‌آید. وقتی سهیل را دیدم گفتم که من فهمیدم گاوها از کجا می‌آیند، گوسفندها از کجا می‌آیند، من همه‌ی این‌ها را فهمیدم. لبخند عجیبی به چهره‌اش نشست، با هیجان پرسید از کجا؟ گفتم «از کون مادرشان». خشک‌ش زد. لبخندش به سمت پائین خم گشت و بی‌اختیار گفت «اَه!». سکوت سنگینی بر فضا حاکم شد. بعد از آن، سهیل دیگر آن سهیل سابق نبود. دیگر غروب‌ها نمی‌آمد در حیاطِ خلوت دبیرستان دخترانه با ما فوتبال بازی کند. نمره‌های درس‌هایش همه اُفت کردند و حتی دیگر ماکارونی هم دوست نداشت.

صور دمیده شد و من مُردم

2011-02-03T22:33:00.000+03:30

دراز کشیده بودم و گوش می‌دادم. به صداها. به صدای باران که می‌بارید. به صدای رد شدن اتومبیل از سطح خیس خیابان. صدای بلندگوی مسجد: «پروردگارا»، صدایش اما دور بود، دیگر به این‌جا نمی‌رسید. پسرکی که صدا زد «زهرا خانم!». صدای باد. گوش کردم به میز تحریرم که صدا داد بی‌خودی، لابد بخاطر انبساط و انقباض. صدای بوق ماشین. درب خانه‌ای که بسته شد. «سیصد گل سرخ، یک گل نصرانی...» از ماشینی آمد که رفت. صدای سرفه‌های حسن‌نژاد. صدای باد.
من خوب گوش دادم، کسی مرا صدا نزد.

بوی پیراهن یوسف

2011-01-27T20:59:00.001+03:30

برادرم به سی‌صد و چند صفحه‌ای فکر می‌کند که فردا باید بخواند. من اما دوراندیش‌ترم؛ به ترم بعد فکر می‌کنم، به تربیت‌بدنی یک و دو. به این ظلم مضاعف. به این‌که چرا نقاشی درسی عمومی نیست؛ این‌که ذهنِ خسته آرامش می‌خواهد، پرواز خیال می‌خواهد نه یک تن خسته با پاهای گرفته. حساب کرده‌ام در نیم‌ساعت فاصله‌ی بین دو کلاس نمی‌شود آمد خانه، دوش گرفت و برگشت دانش‌گاه. شکنجه‌ای‌ست. باید با همان تن‌ِ بوی‌ناک‌مان سر کلاس بنشینیم همه‌مان. پووف!

من مست‌ام، تو دیوانه

2011-01-22T12:05:00.006+03:30

یک نفر آدم مذکر بیست‌وچهار-پنج ساله‌ای هست حوالیِ خانه‌ی ما که تقریباً همه‌ی مردم منطقه او را می‌شناسند. غیبت‌ش اگر نباشد کمی چاق است، به سنت ایرانی-اسلامی شکم‌گنده‌ای پای‌بند است خلاصه. کنار خیابان می‌ایستد و اگر ماشین‌ت را نگه داری و پولی به او بدهی می‌گیرد. بعضی وقت‌ها هم می‌رود وسط خیابان، هی شروع می‌کند به سوت زدن و اشاره کردن به ماشین‌ها که یعنی تو برو، تو وایسا. ادای مأمورین زحمت‌کش راه‌نمایی‌ و رانندگی را در می‌آورد مثلاً، فکر می‌کند پلیس بودن خیلی کار خوبی‌ست. خُب البته کار خوبی‌ است. یک‌بار هم محرم بود که دیدم‌ش کنار خیابان، ادای مداح‌ها را در می‌آوُرد؛ طوری میکروفون خیالی به دست‌ش گرفته بود و ژست حاج نمی‌دانم چی‌چی را درمی‌آورد که انگار هزاران نفر با صدای او دارند سینه می‌زنند، «نصف شبا به تو تک می‌زنم، اگه جواب ندی پیامک می‌زنم!». خلاصه دل‌بر است؛ سرحال، خندان، اووووه.
شهریار اسم او را گذاشته «دیوانه».
آخرالزمان شده است آقاجان، آخرالزمان. طرف همین الآن‌ش بدون هیچ دردسری زندگی‌ش را می‌کند، می‌خندد، فکر می‌کند خیلی آدم مهمی‌ست، داد می‌زند، خوش است و... آن‌وقت ما این همه سگ‌دو می‌زنیم و مطالعات طاقت‌فرسا می‌نمائیم، آخرش هم هیچی. یعنی نمی‌توانیم به آن دل خودش برسیم. سهراب سپهری می‌فرماید «دل خوش سیری چند؟». همین شهریار خودش طی چندسال اخیر، چندبار خواست خدا را بکشد، تیغ را گذاشته بود روی رگ گردن‌ش که از این زندگی سگی خلاص شود. همه می‌گذارند روی رگ دست‌شان، این گذاشته بود روی رگ گردن‌ش. جرأت نداشت ولی.
باری این‌جانب معتقد است که یک عده آدم دیوانه نشسته‌اند دنیا را دست‌شان گرفته‌اند نمی‌دانند با آن چه کنند، بعد به آن دو-سه نفر عاقل کاردرست می‌گویند دیوانه. آخرالزمان همین‌جوری شروع می‌شود دیگر.

روزی روزگاری فلیکر

2011-01-19T21:02:00.001+03:30

وقت‌هایی را که خسته‌ام، ذهن‌م وقتی توانایی دو دوتا چهارتا کردن را ندارد، دوست دارم بروم به یک نمایش‌گاه عکس. دیدن عکس واقعاً حال‌م را خوب می‌کند. درست است که چیزی از فوت‌وفن عکس و عکاسی نمی‌دانم ولی می‌توانم با دیدن عکس‌های خوب، سرِ ذوق بیایم. فلیکر همیشه حکم یک نمایش‌گاه بزرگ عکس را برای‌م داشته و دارد. این‌که بروم و عکس‌های جدید عکاسان محبوب خودم را ببینم یا پرسه‌های سرخوشانه‌ای بین طبیعت‌گرایانِ فلیکر داشته باشم برای‌م در حد شنیدن یک خبر خوش، شادی‌آور است.
این روزها فلیکر اما فیلتر است. چند ماهی هست که فیلتر است، من امید داشتم مثل دفعات قبل، بعد از چندوقت رفع فیلتر شود که نشد. مجبور شدم بیایم این‌جا و شخصاً ضمانت‌ش را بکنم، بگویم آقاجان این فلیکر بچه‌ی خوبی‌ست. زیرپای‌ش نشسته‌اند، بُهتان بی‌خودی زده‌اند. این‌که شب خواب ببینید، صبح فیلکر را فیلتر کنید اصلاً کار خوبی نیست. من مطمئن‌م عکس‌هایی هست که اگر خود شما هم ببینید خوش‌تان می‌آید، عکس‌های باب میل شما هم پیدا می‌شود بالاخره. خلاصه که آقاجان این بنده‌ی خدا اصلاً اهل براندازی و بی‌ناموسی و این حرف‌ها نیست. آزادش کنید لطفاً.

در توضیح رنج

2011-01-16T20:57:00.001+03:30

من از خلق در رنج‌ نمی‌رنج‌ام، از این‌که او باید اسباب رنج من باشد می‌رنج‌ام، من از آن‌جا زمین خورده‌ام که به آن تکیه کرده بودم. نباید برنج‌ام؟ چرا، من این حق را به خودم می‌دهم و مگر نه این است که اشتیاق کشف‌های تازه که هبوط مجدد را حتی می‌طلبند از گذرگاه همین رنج‌ها حاصل‌ند؟ پس مرا با رنج حقی دیرین است و این‌دو از یک جداناشدنی‌ند. ای کاش چنین باشد. رنج‌ من معمار کینه‌سازی در دل‌م نبود، یک رفتگر تکیده‌ای بود که وقتی همه خواب بودند و خبر از اطراف‌شان نداشتند آرام آمد و پاک کرد، شست، همه‌ی آن‌چه را می‌بایست می‌بُرد را بُرد. رنج من خوب بود. وقتی دل‌م شکست، وقتی سر در گریبان، بی‌هیچ اعتماد به نفسی دردها را فرو می‌خوردم، دستی به سمت‌ام دراز شد و مرا در آغوش خود گرفت. آرام‌ام کرد. می‌گویند ید الله فوق ایدیهم، من این‌را نمی‌گویم اما، من دستی جز آن دست ندیده‌ام که بگویم کدام‌شان بالاتر بود. تنها «او» بود که مرا تنها رها نکرد. لازم بود. می‌دانم این همه دردی که بر دل‌م نشست، نقشه‌های پیچیده‌ی کسی بود که طرح‌های بلندمدت‌ش را جز خودش کسی نمی‌فهمید. این همه سال همه نقشه بود، یک پیکار. این همه سال، بله این همه سال. از وقتی لیلی به مکتب رفت، قیس مجنون شد و سال‌ها شروع شد، طرح او شروع شد و مجنون بی‌خبر، من بی‌خبر، تو بی‌خبر و همه‌ی آن‌ها که می‌شناسم‌شان بی‌خبر بودند. وقتی نااُمید بودم از همه‌گان، وقتی نزدیک‌ترینانِ معتمدم چنان کرده بودند، فاز دیگر آن نقشه پیاده شد؛ خودش را نشان داد و آغوش‌ش را گشود که یعنی در می‌کده باز است به روی‌ت. قطره‌ای «می» خوردم. شاید هم نصفه قطره‌ای. برای من زاهدپیشه که لب به آن نزده بودم هیچ‌گاه، همان بوی می کافی بود که مست‌م کند، بی‌خودم کند. خیلی بزرگ‌تر شدم، خیلی. اگر دیگر آن شهر را دوست نمی‌دارم نه به خاطر کینه است، که کینه‌توزان را جای «او» نیست، از روی حقارت واقعی آن‌جاست، دیگر «اوبه» آن‌چنان نمی‌ارزد که بخواهم همیشه به آن فکر کنم، دیگر آن‌جا تنها یادآور گذشته است، گذشته‌ای که من کوچک‌تر بودم از حالای خودم، وقتی که نمی‌فهمیدم چنینی که امروز می‌اندیش‌م. این‌گونه است که ساختمان‌های کج را کج می‌بینم و عوضیان را عوضی. دیگر به آن‌جا بر نمی‌گردم که «هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می‌ریزد، مرواریدی صید نخواهد کرد.» آری به جرأت می‌گویم که این‌گونه است. و مشترک‌یم در این‌که همه‌ی راه‌ها به «او» ختم می‌شود که نهایت هر چیزی‌ست حقیقتاً و نمی‌شود جز به «او» برگشت. آن قاصدک که به نزدت آمد را در عجب‌ام که چطور ماجرا را برای‌ت نگفت، چرا این همه را نگفت، چرا نگفت که غمی را بر دلی هیچ‌گاه نمی‌ماند و کفرها ایمان می‌شود و گریه‌ها خنده. باید این‌ها را می‌گفت. شاید نمی‌دانست از کجا بگوید، از کجا شروع کند و چطور تعریف کند که این روزها را من نگران‌ام که مبادا دستی را که به سوی‌ام دراز شده است رها کنم، می‌ترسم از این‌که تنهایم بگذارد که مرا آن‌وقت پناهی نخواهد بود. فکرم این روزها همه این است. وقتی می‌لغزم، وقتی دست‌هایم در دست‌ش می‌لرزد، نگاهی به آن یک بیت شعر مولوی می‌اندازم. یک بیتی که داده‌ام با خط خوش نستعلیق نوشته‌اند و بر دیوار اتاق‌م، روبه‌روی میز لپ‌تاپ‌م چسبانیده‌ام که «بیمار شود عاشق اما بنمی‌میرد، ماه ارچه که لاغر شد استاره نخواهد شد». این والضحی‌ی من است که «ما ودعک ربک و ما قلی». این احوالات ماست. این آن‌ چیزی‌ست که تا به حال کسی نخواسته بود از من بشنود و تو اولین آن‌ها بودی. خوب آمدی، فهمیدی و مرا به گفتن واداشتی. چه کسی می‌تواند شیرینی نبات را منکر شود که من بتوانم خوبی‌ت را کتمان کنم؟ هیچ‌کس؛ و من هم از همان خیل عدم‌ام.

از شما می‌گذرم

2011-01-15T21:14:00.000+03:30

«سگ‌های خانگی، مرز میان آشنایی و بیگانه‌گی هستند.» و من ره‌گذر خوش‌خیالی‌ بودم مورد هجوم همه‌ی سگان آبادی که به صدای بلند غریبه‌گی‌ام را فریاد می‌کردند. من اشتباه کرده بودم، می‌دانم؛ اشتباهی مهلک که خون به رگان‌ام خشک می‌کند تصور گاه و بی‌گاه‌اش. اشتباهی که خشم‌ها را مهر می‌دید و قهرها را لطف؛ یعنی این دل ما اسیر خزعبلات یک مجنون شده بود که «اگر با من نبودش هیچ میلی، چرا جام مرا بشکست لیلی!». شرمنده‌ام، جوانی کرده بودم. حال‌م دست خودم نبود، نمی‌فهمیدم. ببخشید که سگان‌تان را حرص می‌دادم، صدای سگ‌ها باید حسابی اذیت‌تان کرده باشد. دیگر اما من پرسه‌زن خیال‌های خود نخواهم بود؛ حالا دیگر امید به نااُمیدی از شما غریبه‌گان دارم و این خیلی خوب است. می‌خواهم به این سیر تنهایی آدم‌ها احترام بگذارم، به این بی‌کسی‌ها!

آن پیرمرد، پدربزرگ من بود.

2011-01-09T12:19:00.003+03:30

پدربزرگ‌م غروب یک روز جمعه بود که مُرد. بچه‌هایش آمده بودند خانه‌اش، تقریباً همه می‌دانستند که این آخرین لحظات این دنیای پیرمرد است. النهایه هم روی دست‌های خاله‌ام تمام کرد. من آن‌جا نبودم آن‌وقت، وصف‌اش را این‌گونه شنیدم. من آخرین‌باری که دیده بودم‌اش تقریباً به یک‌ماه قبل از این ماجرا برمی‌گشت، به وقتی‌که تازه از بیمارستان آورده بودندش خانه، گوشه‌ی اتاق، روی تختی چوبی خوابیده بود. دیگر نای صحبت کردن هم نداشت. به زور دست‌های لاغرشده‌اش را بلند می‌کرد. برای من باورش سخت بود که قوی‌ترین مردی که تابحال دیده بودم، کسی‌که چهارستون بدن‌ش سالم بود و همیشه راست راه می‌رفت، به مدتی کوتاه این‌گونه شود. پسرخاله‌ی بزرگ‌ام جلال، گریه‌اش گرفته بود. من ولی فقط ناراحت شدم، گریه‌ام نگرفت، حتی وقتی مُرد هم گریه‌ام نیامد.
من فقط روز خاک‌سپاری پدربزرگ‌ام را بودم، همان روز برگشتم خانه. مادرم آن‌جا ماند، گریه می‌کرد، پدرم هم صدای گریه از خودش درمی‌آورد. هیچ کدام از روزهای دیگر مراسم‌اش را نبودم. این مرا عذاب‌م می‌دهد، مطمئناً پدربزرگ‌ام را بر من حقی بیش‌تر از این‌ها بود. او حق بیش‌تری به گردن من داشت که چنان دیگرانِ غریبه فقط روز تشییع‌اش بیایم و بروم؛ ناسلامتی او پدربزرگ‌ام بود، خویشاوند نسبی درجه اول از طبقه‌ی دوم من بود. کوچک‌تر که بودیم به ما پول می‌داد که برویم لواشک و پُفک‌نمکی بخریم و بین خودمان تقسیم کنیم، ما را با خودش این‌ور و آن‌ور می‌بُرد، یک‌بار هم رفتیم و با هم کباب خوردیم، مثل دو مرد...
چند روز قبل مادرم می‌گفت صد روز از رفتن‌اش گذشته. خواستم لااقل این‌جا، لابه‌لای نوشته‌های گاه‌ به گاه‌ام که برای‌م به یادگار می‌مانند، یادی هم از او کنم، خواستم که اسم‌ش را ببرم و بگویم او -عرب‌علی- پدربزرگ خوب من بود که مُرد، و من واقعاً متأسفم.

سرانجام آزادیم

2011-01-06T16:05:00.003+03:30

مرزها دروغ‌گویانی بودند به مانند رنگ‌ها، و ما فریب خوردیم. من می‌دانم که فریب خورده‌ایم، فریبی مضحک که دلقکان‌مان با حرارتی به حدّت دوزخ به ایمان‌مان مبدل کرده‌اند. گرمایی داشت این سخنان و ما فریب خوردیم و فریباندیم دیگران را و کُشتیم دیگران را و... دیگران؟ بلی، مردمان آن سوی خط، مردمان بد، مردمانی که دشمن‌ند! آفریده‌های خوب خداوند مائیم! که خداوند ما را در مرزهایی بسته آفریده است، در مرزهایی مقدس! حالا درست است که آن‌ها را هم خداوند آفریده است ولی خُب، ما را بیش‌تر دوست دارد...
و این‌گونه بود که شیطان انسان را فریفت. فریفت‌مان که رنگی به‌تر از رنگ‌های دیگر خداوند هست که آن مائیم، صدایی به‌تر از لهجه‌های دیگر این اوباشْ‌مردم هست و آن مائیم، و...
و شیطان خود مائیم. آوخ!
من اما اینک به مرزهایی به وسعت عالم می‌اندیشم، به خوبی‌های لایتناهی، به وحدت از کثرت فکر می‌کنم. «من امروز رویایی دارم؛ رویای من این‌ست که سرانجام روزی دره‌ها بالا خواهند آمد و تپه‌ها و کوه‌ها پایین خواهند رفت، ناهمواری‌ها هموار خواهند شد و ناراستی‌ها راست».
بگذریم! چرا حرف‌های بزرگ‌تر از خود بزنیم؟ امروز هوای این‌جا خوب بود، باران می‌بارید. بارانی که از آن سوی مرزها آمده بود و به آن سوی مرزها می‌رفت. حال ما هم خوب شد. همین!

دوست می‌دارم من این نالیدن دل‌سوز را

2010-12-31T20:59:00.001+03:30

واقعیتی‌ست که ذات آدمی به یک اندازه‌ای –حالا هر چقدر هم کم- دوست دارد نمک به زخم خودش بپاشد، دوست دارد زخم رو به به‌بودی را با ناخن‌ خیال‌ش بخراشد و ذکر مصیبت بخواند برای خودش و های‌های گریه کند. آدم‌ها این‌طورند. دل‌شان می‌خواهد همیشه آن آدم مظلومه‌ی داستان‌های زندگی باشند که زیر یوغ ستم و بدرفتاری‌های این و آن، صبوری کرده‌اند و صبوری کرده‌اند. دوست دارند کوزت باشند، امام حسین باشند در حد خودشان. وگرنه چه معنی می‌دهد آدم‌ها بیایند خاطرات تلخی را که داشته‌اند مدام و گاه‌وبی‌گاه در ذهن مرورشان کنند و حتی پیازداغ‌ش را هم آن‌قدر زیاد کنند تا آتشی در دل‌شان شعله‌ بگیرد که جنگل‌های گلستان از شرمنده‌گیِ این همه مظلومیت، دود شوند بروند هوا. این همه خاطره‌ی خوب هست که می‌تواند به آدم انرژی بدهد تا ناخودآگاه نیش‌مان باز شود و شنگولیت وجودمان مضاعف؛ ولی مازوخیسم روحی گویا بیش‌تر باب میل است؛ نمی‌دانم چرا.

× عنوان از سعدی

از شبی که بر ما گذشت

2010-12-23T23:08:00.002+03:30

دی‌شب بود که قبل از خواب یاد کریس‌ دی‌برگ افتادم، یاد last night اش. من این یکی‌ش را خیلی دوست داشتم. شب‌های من خیلی وقت‌ها با همین کریس دی‌برگ می‌گذشت. هرچقدر که فکر کردم نتوانستم بفهم‌م چطور این صدای خوب را که دوست می‌داشتم‌ش مهجور و گوشه‌گیر کرده‌ام. اما خُب کلاً همین‌طور است، آدم‌ها گاهی ناخودآگاهانه علاقه‌هایشان را گم می‌کنند، دور می‌شوند از آن‌ها و به یک‌باره با صدایی، تصویری، بوی آشنایی و هر چیز این‌جوری دیگر فیل‌شان یاد هندوستان می‌کند؛ یعنی یادشان می‌آید که من این‌ها را دوست داشتم، یادشان می‌آید که بازی‌های همین چندسال پیش با داداش‌ که الآن جای دیگری زندگی می‌کند چقدر خوب بود، یاد پیک‌نیک‌های دسته‌جمعی، یاد شوخی‌های سر کلاس، یاد فیلم کلاه قرمزی می‌افتد. حافظ وقتی می‌گوید «متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها» یعنی همین، یعنی قدر لحظه‌هایتان را بدانید، مفت نفروشیدشان، کاری نکنید که شبی از شب‌ها یاد هندوستان بیفتد به جان‌تان و نوستالژی گذشته قورت‌تان بدهد. ولیکن حافظ عزیز هم می‌داند که ما آدم‌ها اصولاً زیاد شکر می‌خوریم، دست خودمان هم نیست.

کریس دی‌برگ دی‌شب این‌ها را که می‌گفت حس عجیبی داشت، دل‌ش جای دیگری بود. خوب می‌دانستم که نباید کلام‌ش را بِبُرم. ساکت نشسته بودم و گوش می‌کردم. اشک جفت‌مان درآمد آخر سر.

حق قهر

2010-12-18T19:55:00.001+03:30

بنظرم آدم‌ها یک حقی برای خود در ضمیرناخودآگاه‌شان قائل‌ند که من اسم‌ش را «حق قهر» گذاشته‌ام. یعنی دوست دارند گاهی با اطرافیان‌شان به هم بزنند، دعوا کنند یا لااقل صحبت نکنند؛ هیچ دلیل خاصی هم ندارد یا اگر دارد محکمه‌پسند نیست؛ یک غم بی‌دلیلی‌ست که بر جان‌شان مستولی شده. بنظرم این وقت‌ها، وقت‌های خستگی‌ست، زمانی‌ست که طرف احساس می‌کند به آن‌چه می‌خواسته نرسیده، بیش‌تر این اوقات طرف از خودش دل‌گیر است، یک کوفتگی ذهنی به اندازه‌ی همه‌ی تلاش‌هایش احساس می‌کند. این وقت‌ها بدترین واکنشی که می‌شود در برابر اینان داشت، قهر متقابل است. این کار طرف را له می‌کند، به هم می‌ریزد. تصویرسازی ذهنی اگر می‌خواهید داشته باشید یک دختر بداخلاق با موهای ژولیده را تصور کنید که از این حال و روز خودش عصبی‌ست؛ آن‌وقت یکی هم بیاید دست بگذارد درست روی همین نقطه‌ضعف‌ها؛ بلوایی می‌شود خُب، بلکه مملکت هم به هم بریزد. این‌ وقت‌ها باید به‌شان لبخند زد، مثبت با آنان رفتار کرد. یک کسی باید بود که طرف درکنارش حس تنهایی نکند، طرف باید درک کند که حتی در این اوقات نامطلوب‌ش دیگران به او اهمیت می‌دهند. آن‌وقت است که طرف به خودش می‌آید و همانِ سابق می‌شود. تجربه‌ی من می‌گوید همه‌ی آدم‌ها این‌طور حالاتی دارند؛ این احوالات آدمی را باید به رسمیت شناخت.

لکن تا این حد؟

2010-12-13T21:56:00.000+03:30

«من سالی که می‌خواستم دیپلم بگیرم روزانه بیست ساعت درس می‌خواندم.»
استاد فرنگ‌رفته‌ی فیلان فیلان شده‌ی ما (مدظله العالی)

بنده یک حساب سرانگشتی کرده‌ام که آیا اساساً یک این‌چنین چیزی ممکن است؟ آیا ما اگر بخواهیم خیلی به خودمان سخت بگیریم و حرف‌های ملت را باور کنیم، آیا این یکی را هم می‌توانیم باور کنیم؟ جواب قطعاً منفی‌ست. به چند دلیل متقن که بدین شرح از حضورتان می‌گذرد:

یک
آدم سال سوم دبیرستان‌ش را که به سلامت بگذراند می‌گویند طرف دیپلم دارد. یا مثلاً وقتی می‌گویند زیر دیپلم حرف بزن ما هم بفهمیم؛ یعنی این‌که در سطح پائین‌تر از سوم دبیرستان صحبت کن که ما هم بفهمیم. الحمدلله والمنة این ملت باسواد است، بصیرت دارد. پس می‌داند سوم دبیرستان یعنی چه. می‌داند که اصولاً نیازی به ۲۰ ساعت درس خواندن نیست که نمره‌های آن‌چنانی بگیرد؛ (حالا ما فرض می‌کنیم که ایشان نمره‌های آن‌چنانی می‌گرفته است.) پس این رقم برای آن سال خیلی زیاد است. برای سال‌های بعد هم خیلی زیاد است.

دو
یک شبانه‌روز ۲۴ ساعت است. یعنی آدم در همین ۲۴ است که باید بخوابد، بیدار شود، یک چیزهایی بخورد، یک چیزهایی بیرون بدهد و... و در نهایت درس بخواند. اگر این آقای استاد روزی بیست ساعت درس می‌خوانده پس یعنی چهار ساعت بیش‌تر وقت نداشته که بخوابد و بخورد و فیلان کند. بر فرض که ایشان علاوه بر حبس خانگی، دست به اعتصاب غذا هم زده باشند، آیا می‌شود فقط چهار ساعت در روز خوابید؟ مسلماً می‌شود ولیکن این خوابیدن دردی را دوا نمی‌کند. حالا دیگر خودتان بلدید من توضیح نمی‌دهم.

سه
مغز انسان برای خودش جاذبه و دافعه دارد. کارش خیلی درست است. دانش‌مندان جوان خارج، چندین هزارنفر ساعت کار تحقیقاتی کرده‌اند و نتیجه گرفته‌اند که ذهن آدم بعد از یک ساعت، یا فوق‌ش ۲ ساعت خسته می‌شود، باید کمی به آن استراحت داد. حالا ما فرض می‌کنیم ایشان چون فرنگ ‌رفته‌اند ممکن است سه ساعت مستمر درس بخوانند، یک ربع استراحت کنند. حالا ما ۲۰ را تقسیم بر ۳ می‌کنیم می‌شود ۶.۶۶۶۶ که رُندش می‌شود هفت. یعنی ۷ بار یک ربع استراحت باید کنند که می‌شود یک ساعت و چهل‌و‌پنج دقیقه. حالا اگر یک ساعت و چهل‌وپنج دقیقه جزو همان چهار ساعت وقت بی‌کاری‌شان است نتیجه این می‌شود که این آقای دکتر روزانه تقریباً ۲ ساعت می‌خوابیده که خب معلوم است این دوساعت به طریق اولیٰ هیچ دردی را دوا نمی‌کند. یا این‌که این یک ساعت و چهل‌وپنج دقیقه جزو همان ۲۰ ساعت درس‌ خواندن‌شان است که خواسته‌اند زیرسبیلی رد کنند، ما مچ‌ش را گرفتیم و حقیقت بر همگان معلوم شد.

چهار
این چهارمی علت نیست. یعنی دیگر نیازی به علت آوردن نیست. این چهارمی خطابیه‌ای‌ست به این آقای دکتر. من می‌خواهم به ایشان بگویم که أنتَ أخذنا؟ (یعنی ما رو گرفتی؟). گنجشک را گفتند منار در ماتحت تو خواهیم کرد، گفت چیزی بگوئید که بگنجد. ببینید حرف حساب را. یعنی این‌که ما اگر همه‌ی حرف‌های شما را هم باور کنیم، این یکی را نمی‌توانیم. این یکی حرف زور است، هرچقدر هم که فشار بدهی نمی‌رود. خدا آدم‌ها را با ظرفیت‌های محدود آفریده است. فلذا باید حدود الهی را رعایت کرد، دروغ نگفت و به شعور بندگان خدا توهین نکرد.

خواب‌های مرا باور کن

2010-12-12T21:07:00.000+03:30

نمی‌شود کُشت؛ باور بفرمائید نمی‌شود. من که قاتل خویش‌م هم نمی‌توانم چنین ساده معدوم کن‌م آن همه را. نمی‌گویم این همه را و می‌گویم آن همه را تا بدانی سعی کرده‌ام جدا شوم، دور شوم و بگریزم از آن‌ها، از اوقات دور، از بوی گل‌ها، از تو؛ ولی نمی‌شود. گفتی که بُکش من را؛ می‌شود، خواستن توانستن است و تو می‌توانی. گوش‌های من اما دراز نیست؛ یعنی می‌دانم این‌چنین زندگی ساده نیست. «من عاش مات و من مات فات» حاشا و کلا اگر چنین باشد. تو را می‌خواهم برای خودم نگه دارم؛ می‌خواهم نگه‌ت دارم و برای‌ت تعریف کنم که دی‌شب چه خواب دیده‌ام، می‌خواهم به تو بگویم که در خواب‌م شبی را دیده‌ام که آسمان تاریک‌ش دو ماه داشت؛ یکی‌شان آن‌وقت کمی به راست رفت، خورشید شد و همه‌ی دنیا را روشن کرد. به خدا راست می‌گویم، اصلاً «کور شوم اگر دروغ بگویم». حالا تو محل‌م نگذار، خودت را هی به نشنیدن بزن که یعنی من مُرده‌ام. ولی من باورم نمی‌شود. من که می‌دانم گوش تیز کرده‌ای و حرف‌هایم را گوش می‌کنی و منتظری تا من بروم که یواشکی کتاب تعبیرخواب‌ت را باز کنی؛ اما وقت‌ت را بیهوده تلف نکن، این‌ خوابی را که من دیده‌ام کسی ندیده است. خوابی را هم که تو برای من دیده‌ای کسی ندیده است. من می‌دانم.

بشنو هم‌سفر من

2010-12-04T22:47:00.003+03:30

بگذار بگذریم. دیگر حرف‌ش را هم حتی نزنیم. چرا دوست داریم همه چیز این‌قدر کش بیاید. من می‌دانم یک روز این کش آمدن‌ها کار دست‌مان می‌دهد، یک‌هو که پاره شود دست‌مان اوخ می‌شود. ردش می‌ماند آن‌وقت، خودت می‌دانی. نمی‌شود فراموش‌ش کرد. درد دارد. تنها که بشوی و بشوم مجبور می‌شوی و می‌شوم که زل بزنیم به این رد مانده از گذشته، دست خودمان که نیست دست‌مان را نبینیم. بعد مجبور می‌شویم هزار جور دوز و کلک برای خودمان سوار کنیم که یادمان برود، بی‌خودی کتاب بخوانیم، فیلم ببینیم و خیلی کار احمقانه‌ی دیگر تا بلکه فراموش‌مان شود؛ ولی نمی شود. یعنی نمی‌گذارند که بشود. هرکس که بیاید اشاره‌ای به آن می‌کند و احوالات‌مان را می‌پرسد که یعنی حواس‌مان به تو هست، ما دوست‌ت داریم. اما تو که به‌تر می‌دانی «اين جهان پر از صدای حركت پاهای مردمی‌ست كه هم‌چنان‌كه تو را می‌بوسند در ذهن خود طناب دار تو را می‌بافند.» خواسته یا ناخواسته.
می‌بینی! این همه عواقب دارد؛ پس بگذار تمام‌ش کنیم. همین‌جا قضیه را ختم به خیر کنیم. می‌دانم ختم به خیر نمی‌شود ولی باید از این غصه‌ها ترسید. بگذار من بروم آن قیچی کوچک را از کمد بردارم، خوب نمی‌بُرَد ولی می‌شود دونفری از پس‌ش برآمد؛ تو یک سوی‌ش را بگیر من بادقت پاره‌اش می‌کنم به دو قسمت مساوی کوچک که دیگر آن‌قدرها کش نیاید. این‌طوری خوب است؛ کم‌تر بد است. باور کن!

که چه کارت کنم بگو

2010-11-30T22:40:00.001+03:30

چه بوی خوشی می‌آید ام‌شب از ده‌سانت آزادیِ عرض پنجره‌ی اتاق‌م‌؛ بوی بهارنارنج است این وقت سال؟ یا که اطلسی‌ها مستی‌شان گرفته؟ شب‌بوها؟ نمی‌دانم. اصلاً من که بوی چیزی و کسی جز تو را نمی‌شناسم، پس بگذار چیزی نگویم که معنای‌شان بر خیال من نمی‌گذرند. این‌ها بوی خوش توست که می‌آید. بوی خوش همه‌ی اوقات دورند که به لحظه‌ای، آرام پریشان‌م می‌کنند. آری جز این نیست. من تو را می‌شناسم، صدای‌ت را از میان همه‌ی موسیقی‌های نواخته شده می‌توانم تشخیص دهم؛ «یسمعنی حین یراقصنی کلمات لیست کالکلمات». سایه‌ی تن‌ت را حتی از میان سایه‌های بُتان جهان کفرزده می‌توانم که سوا کنم و نگاه‌ت را از ستاره‌گان تاریکی‌ها. پس من شهادت می‌دهم که این بوی خوش توست که می‌آید. حاشا نکن؛ مرا چنین حقی هست که گاهی و لحظه‌ای این‌چنین عطر یاد تو در آغوش‌م بگیرد چنان‌که جان دادنِ جنده‌گان را حقی‌ست بر گردن عفیفان که موجب نازیدن‌شان در خفا گشته‌اند. پس حاشا نکن، اقرار کن، بگو. بگو خود تو بوده‌ای که یادم کرده‌ای و این‌ حال خوبِ‌ ام‌شب هدیه‌ی سفر توست بر من، تا همه‌ی جفای‌ت را به لبخندی بگذرم.

نخستین‌ها

2010-11-27T07:30:00.002+03:30

مگر تو همانی نیستی که گفتی دوست‌م بدار و من دوست و دوست‌دارت شدم؟! و مگر نه این‌که تو همانی هستی که گفتی عاشق‌م باش و من عاشق‌ات شدم و عاشق‌ات ماندم؟! و مگر تو همانی نیستی که گفتی عشق‌ات را آشکار کن و من آشکارا بر عشق تو شهادت دادم و اذان عشق‌ات را بر بام هر برزنی فریاد کردم؟! پس این رُخ پوشانیدن و این روی گردانیدن‌ات چیست؟! مگر تو، تو نیستی؟! مگر تو عشق من و خدا و خداوندگار من نیستی؟! مگر تو صاحب امروز و هر روز من نیستی؟! پس این عشق‌های کوچک هر روزه چیست‌ند؟! این خداوندگاران کوچک حسن و عشق کیست‌ند خدایا؟! این روزهای بی‌شب و این شب‌های بی‌صبح که بی تو می‌آیند و می‌روند؟ این خطوط بی‌پایان بی‌نقطه و سرخط؟ این زنجیرگان زنجیرگسیخته‌ی واژگانی که به هیچ معنایی ختم نمی‌شوند؟ چیست‌ند این‌ها و کیستم من؟! من بی تو؟! و چیست‌ند این دل‌آرامان که بر آشفتگی‌ام می‌افزایند؟ از آن ِ کیست‌ند این صداها؟ این صورت‌ها؟ که اشک بر اشک‌م می‌افزایند و مرا دورتر رها می‌کنند از تو؟ مگر تو تنها نیروی جاذبه‌ی این حوالی نیستی؟ این سنگینی دل من پس از کجاست؟ این وزن کمرشکن دل‌تنگی؛ این رودخانه‌ی وحشی تشنگی که بر بستر خاطرم روان است؟ مگر تو ابر نیستی و باران؟ و زمین؟ و تشنگی؟ مگر تو درد نیستی و درمان و آسودگی؟ مگر من تکه‌ای نیستم از قرص کامل‌ات ای دایره‌ی مکرر دریاچه‌ی خاطر من؟ پس چیست این همه‌ی بی -تو- هیچ که همه چیزم شده اند؟! چیست‌ند این‌ها؟ مگر تو هنوز تو نیستی؟! مگر من هنوز منِ تو نیستم؟ مگر تو نیستم؟ مگر...؟! من می‌ترسم. می‌ترسم از این همه علامت سؤال و تعجب. می‌ترسم از تو که تا ننویسم نیستی و تا می‌نویسم می‌آیی آن‌چنان که جوری دل‌تنگ می‌شوم که انگار جز همان یک نخستین‌بار نبوده‌ای! و مگر نه این‌که دیدار هر باره‌ات هر کدام نخستین‌باری است؟! می‌نویسم و دلتنگ‌تر می‌شوم. نمی‌نویسم و نیستی و دل‌م تنگ می‌شود. پس کی؟ پس کجا؟ فراخنای کدام صحرا وعده‌گاه دیدار منِ تو با توست محشرِ من؟! چه بی‌تاب‌ام این روزها و چه پُر تب‌وتاب می‌گذرند فرصت‌های تنگ هر روزه‌ام و می‌دانم می‌خندی به حقارت تقویم کوچک جیبی‌ام و کاسه‌ی کوچک صبوری‌ام اما در دنیای مورچه‌گان سیلی است اشک چشم، چه از شوق باشد چه از غم. نشسته‌ام این‌جا و سلول‌های هفت ساله‌ی رو به مرگ‌م می‌دانند این نخستین بی‌خانمانی من نیست در سال‌شمارشان و سال‌شمار نسل‌های پیشین و سده‌های پیش‌ترشان. بگو باش تا باشم. بگو تا بشنوم و بگو تا بگویم. بگو نخستین‌بار دیگری در راه است؛ بگو...

(منبع)

لحظه‌ها و همیشه

2010-11-20T10:48:00.000+03:30

قبل‌ترها با خودم فکر می‌کردم که هیچ چیز این عالم ارزش تعجب کردن آدمی را ندارد، یعنی دقیقاً چیزی نیست که بتواند آن‌قدر عجیب باشد که چشمان‌مان را گرد کند. ولی خب آدم است و مهمل‌بافی‌هایش زیاد دوام نمی‌آورد که کوس بطلان عقیده‌اش برای دیگران اگر شیوا نباشد برای خود آدمی خیلی رسا زده می‌شود. حالا من هم که گفته بودم از چیزی تعجب نمی‌کنم و نخواهم کرد الآن معتقدم که اتفاقاً همه چیز این عالم حیرت‌انگیز است و اصلاً آن کس که هیچ چیز برای‌ش جالب نیست خودش جزو عجایب عالم است. ماجرا از این قرار است که نگارنده چندسال پیش مهمان کسی در روستایی بود که گلاب‌ به روی‌تان وقتی عازم پیدا کردن توالت در محوطه‌ی منزل می‌گشت نظر مبارک به یک بوقلمونی افتاد؛ دیدن بوقلمون همان و کن فیکون شدن عقاید همان. نمی‌دانم چرا ولی همین‌طور الکی تعجب کردم که چرا این حیوان راه می‌رود، نگاه می‌کند، کله‌اش را این‌طرف و آن‌طرف می‌گرداند، یک صداهای از خودش درمی‌آورد که من بلد نیستم و قس علی هذا. خلاصه برای چند لحظه میخ‌کوب این موجود مغرور بودم. حالا دیگر اعتقاد دارم نیازی به شق‌القمر و دست در گریبان کردن‌ها نیست، همین بوقلمون‌ها برای هفت‌ پشت‌مان کافی‌ند.

دعا کنیم برای آغاز فصل سرد

2010-11-13T07:30:00.002+03:30

من می‌خواهم این‌بار برای شما از مضرات شوفاژ خراب بگویم. شوفاژ خراب خیلی چیز بدی است. آدم را از زندگی سیر می‌کند. کاری می‌کند آدم بعضی وقت‌ها تصمیم بگیرد برود بالای سقف از آن بالا خودش را پائین بیاندازد بلکه از این زندگی سگی خلاص شود، ما که البته تا حالا از این تصمیم‌ها نگرفته‌ایم چون اگر گرفته‌ بودیم هم نمی‌توانستیم راه به جایی ببریم، نه کلید پشت بام را داریم نه جنم خودکشی را؛ تازه اگر ما خودکشی کرده بودیم که الآن شما این مطالب را نمی‌خواندید. مگر ما مغز خر خورده‌ایم بخاطر یک شوفاژ خراب خودمان را بکشیم؛ فوق فوق‌اش تعمیرکار آبی‌پوش مثل توی فیلم‌ها می‌آوریم همه چیز به خوبی و خوشی حل می‌شود دیگر. اما عقل سلیم حکم می‌کند آدم قبل از آوردن تعمیرکار خودش دست به کار شود بلکه آن چیز خراب درست شد و ما هم پول مفت به کسی ندادیم. در همین راستا ما آستین‌مان را زدیم بالا تا مشکل این شوفاژ اتاق‌مان را حل کنیم. مهم‌ترین قسمت مسئله همیشه فهمیدن صورت مسئله است. من متوجه شدم ایراد کار این است که شوفاژ اتاق ما همین‌طور الکی گرم است، یعنی کسی دست به‌ش نزده ولی گرم است، پس این ماسماسک‌اش هم بسته نمی‌شود طبیعتاً، چون قبلاً خودش بسته بود. خلاصه سرتان را درد نیاورم من یک کارهایی روی این شوفاژ انجام دادم که به مراتب از وضعیت قبلی خودش بدتر شده است، کلاً دیگر کاری از دست کسی برنمی‌آید؛ فقط باید دعا کرد تا هوا سردتر شود. اما تا وقتی هوا سردتر شود و برف و بوران شروع شود ما که نباید از گرما تلف بشویم پس به همین خاطر پنجره‌ی اتاق‌مان را تا آن‌جا که جا دارد باز می‌کنیم تا هوای تازه وارد اتاق شود و انرژی همین‌طور هدر برود. اما چشم‌تان روز بد نبیند، پنجره که باز می‌شود صداهای ناموزونی از خیابان روبروی پنجره می‌آید می‌رود توی گوش‌های ما. این صداها از این مغازه‌ی نمی‌دانم چی‌چیه موسیقی می‌آید بیرون که خیلی هم مبتذل است. بعضی وقت‌ها تصمیم می‌گیرم زنگ بزنم سازمان تعزیراتی، اماکنی، جایی که ما را رها کند از این رنج بی‌حساب. من که می‌دانم کارگاه‌شان مجوز ندارد، دوتا جوان بی‌کار از سر نمی‌دانم چی‌چی‌شان آمده‌اند این بند و بساط را براه انداخته‌اند مزاحم عوام‌الناس می‌شوند، ولی خب باز هم دل‌مان نمی‌آید کاری کنیم بهمن قبادی هی بیاید خواهش و تمنا که جان من هوای این بچه‌ها را داشته باشید، ما هم حساس! کسی را لو نمی‌دهیم ولی آیا نباید خودشان شعور داشته باشند که ممکن است هم‌سایه‌شان مریض داشته باشد یا بخواهد درس بخواند یا ممکن است شوفاژ خانه‌شان خراب شده باشد؟ شغل که قحط نیست آقاجان، بروید دنبال شغل‌های مفید و کم‌صدا که اگر خواستید من در مطالب بعدی چند نمونه را توضیح خواهم داد. بگذریم؛ بحث سر شوفاژ خراب بود که چقدر مشکلات عدیده و لاینحل ایجاد می‌کند، این‌ها که گفتم یک گوشه‌ای از این سختی‌ها بود، فشارهای عصبی که نمی‌دانم چندسال از عمر من را تا حالا کم کرده است را برای‌تان نگفته‌ام و خیال هم ندارم بگویم که نه قلم توان به سطر کشیدن‌شان را دارد و نه مخیله‌ی شما قدرت هضم این معضلات را. فقط می‌خواهم به شما توصیه ‌کنم یواش موسیقی گوش بدهید تا نه زانوی آهوی بی‌جفت بلرزد و نه شیشه‌های خانه‌ی خودتان، بگذارید هم‌سایه‌ها هم این وسط آسایش داشته باشند.

مُرده آواز نمی‌خواند

2010-11-06T07:30:00.000+03:30

آدم‌ها به احساسات‌شان زنده‌اند. یعنی تا وقتی قلب‌شان می‌زند باید خوش‌حال شوند، بخندند، گریه کنند و هکذا. اگر شما دیدید کسی‌را که نه خوش‌حال می‌شود، نه گریه‌اش می‌گیرد، نه عصبانی می‌شود و خلاصه هیچ‌چیز این عالم به هیچ‌جایش نیست، اگر کمی دقت کنید یک صدای بوق ممتدی به گوش‌تان خواهد خورد؛ این‌جاست که باید شوک به او وارد کرد. اگر به شوک وارد کردنی طرف به خودش می‌آید که می‌آید وگرنه بدانید و آگاه باشید طرف مُرده است. این‌جا فقط کافی‌ست سرتان را به نشانه‌ی تأسف چپ و راست کنید و بگوئید «متأسفم، کاری از دست ما برنمی‌آمد»؛ بعد راه‌تان را بگیرید و بروید.

ما می‌رویم

2010-10-29T22:11:00.002+03:30

«باید گذاشت و گذشت.» باید که رفت و دور شد از این حالی که ناخواستنی‌ست، آنی که آینده‌ی مطلوب گذشته‌های ما نبود. شرمی بر ما نیست، مگر آنان که مانده‌اند چیزی جز انبوهی از حسرت و کوله‌بار «آرزوهای بی‌کران در خُلق‌های تنگ» نصیب عمرشان گشت؟ ما کوله‌بارمان را از شوق پُر خواهیم کرد، از آن‌چه شب‌ها به خواب دیده‌ایم. ما سرمست در پی خود، در سبز دشت بی‌کران خواهیم تاخت؛ آن‌چنان که دست‌های پلیدِ مردگانِ مستدعیِ سکون را، که ما را هم‌دمی از جنس خود می‌خواهند باغرور رد کنیم. از آن‌ها بی‌هیچ تردیدی می‌گذریم. به انتظار ما در آینده باید بنشینند عزیزان‌مان، که ما تعلقی به حال نامیمون خود نداریم. اسب‌مان اگر توان تاختن در این‌چنین دشت‌هایی وسیع را نداشت باکی نیست، پاهایمان قدرت‌مندند، و اگر این جسمِ میراثِ گذشته نیز از سفر ماند، دل‌هامان از رفتن نمی‌مانند. ما می‌رویم.

ای شاد آن‌کسی که از این عبرتی گرفت

2010-10-25T22:04:00.001+03:30

عزیزان من؛
به این سرای فانی نبایستی که اعتماد کرد. این عجوزه عروس هزار داماد است. اگر از این پیر فرزانه می‌شنوید به امروزتان بسنده نکنید و به فردایتان دل خوش نباشید. دل خجسته‌ی شما ساده می‌اندیشد. ای بسا فردا، روزی بدتر باشد که در مخیله‌ی هیچ کدام از شما مردمان نگنجد. از کجا معلوم تا فردا صبح، یخ‌های قطب شمال آب نشود و یا لایه‌ی اُزن جر نخورد. آری این دنیای غدار ارزش دل بستن ندارد.
فرزندان من؛
آن رونالدینیو الآن کو؟ صدام حسین کجاست؟ یا همین محسن که برای خودش سزاری بود، حالا مگر در پادگان کلاغ‌پر نمی‌رود؟ پس چرا متنبه نمی‌شوید. وای بر عبرت نگیرندگان که جو دنیا می‌گیردشان.

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

2010-10-20T21:38:00.002+03:30

آره جون‌م، خواب دیده بودم انداختن‌م پائین، می‌گم پائین یه چی می‌گم یه چی می‌شنفی، خیلی عمق داشت، در واقع ارتفاع برج‌ش زیاد بود، ولی برای من که اون بالا بودم عمق‌ش مهم بود. ملتفتی که؟ شاید هم خودم افتاده بودم پائین، بهتون بی‌خودی چرا؛ آدمه دیگه میاد لبه‌ی بوم منظره‌ تماشا کنه، پاش لیز می‌خوره ورمی‌فته، سَقَط می‌شه. حالا اگه به همین راحتی هم بود خوب بود. مگه این عمق‌ش تموم می‌شه حالا، هی صورت‌م کش می‌اومد، حال‌م داشت به هم می‌خورد. خودت که می‌دونی خواب دیدن مثل واقعیت می‌مونه. راه در رویی نداره. باهاس که بخوری زمین آخر سر.

انگیزیسیون

2010-10-18T22:36:00.004+03:30

به یک بازی وبلاگی دعوت شده‌ام از جانب آی‌سودا؛

به سوالات باید پاسخ داد و برای برخی کلمات توضیحی نوشت. و این جواب‌های من است به سوالات:

بدترین اتفاق: فوت خاله‌ام بود؛ در عنفوان جوانی و بصورت ناگهانی.

خوب‌ترین اتفاق: همین‌که زنده‌ام و توانسته‌ام در لیست مخلوقات جای بگیرم و ننگ عدم را پشت سر بگذارم، برای من بسیار زیاد ارزش دارد. ولی هیچ‌وقت منکر خوبی‌های مسیر زندگی که می‌توانند ایجاد شوند نیستم و منتظرشان‌ام.

بدترین تصمیم: از تصمیماتی که گرفته‌ام پشیمان نیستم.

بزرگ‌ترین پشیمانی: پشیمانی‌ام بیش‌تر برای خیلی از تصمیم نگرفتن‌هاست وگرنه عمر رفته ارزش پشیمانی ندارد.

فرد تأثیرگذار زندگی: البته که همه‌ی راننده‌های تاکسی‌ و ره‌گذران پیاده‌رو با نگاه‌ها و حرف‌هایی که زده‌اند تأثیرگذار بوده‌اند ولی بزرگ‌ترین تأثیر مثبت بر خودم را از حضرت مولانا گرفته‌ام.

آرزوی زندگی: آرزوهایم را به کسی نگفته‌ام و فکر هم نمی‌کنم کسی بتواند تا این حد مورد اعتمادم باشد که برای‌ش از درونیات‌ام بگویم.

اعتقاد به معجزه: زندگی سراسر معجزه است. همین‌که درخت انجیر (+) همسایه‌مان زمستان برگی نداشت و بهار که رسید سرزنده شد بزرگ‌ترین معجزه‌ی عالم است.

اعتقاد به خوش‌شانسی: به شانس اعتقادی ندارم.

خیانت: کرده‌اند در حق ما ولی خودم همیشه سعی کرده‌ام آزارم به کسی نرسد، خیانت که جای خود دارد.

عشق: کار مردان خداست.

دروغ: در برابر دروغ‌گویان قهار عالم، خس و خاشاکی بیش نیستم.

از که بدم می‌آید: اسم بردن که صحیح نیست، منتها کسانی‌که عامدانه قصد آزار دارند را متنقرم.

تا به حال دل کسی را شکانده‌اید: احتمالن بله، ولی تعمدی در کار نبوده است.

دلیل انتخاب اسم وبلاگ: می‌خواستم به وبلاگ شخصیتی مستقل از نگارنده‌اش ببخشم و این شد که اُغلن کبیر انتخاب شد تا علاوه بر آن‌ معنای متناقض‌ش، هم‌آهنگ با سبک نوشته‌های وبلاگ نیز باشد.

از بچه‌های وب چه کسی را بیش‌تر دوست دارید؟ همه‌شان را دوست دارم منتها با آن‌ها که قدیمی‌ترند یا بیش‌تر با آن‌ها در ارتباط هستم صمیمی‌ترم.

تعریفی از زندگی خودم: زندگی‌ام نقطه‌ای‌ست مهم در یک خط طویل که نبودش خط را پاره می‌کند.

خوش‌بختی: در کشف حقیقت است.

این واژه‌ها یادآور چه چیزی برای‌تان هستند؟

هلو: دکتر لنکرانی، وزیر سابق بهداشت.

خدا: مهربانی.

امام حسین: عاشورا.

اشک: یکی از هم‌کلاسی‌های دوره‌ی راهنمایی به نام اشکستانی.

کوه: سراشیبی‌های تند.

فرار از زندان: موسیقی اول سریال و مایکل اسکوفیلد.

هوش: حرف «هـ»‌ لوگوی روزنامه‌ی همشهری.

خواهر شوهر: چیز خاصی به ذهن‌ام نمی‌رسد.

رنگ چشم‌هایم: تیره‌اند.

رنگ مورد علاقه: من همه‌ی رنگ‌ها را دوست دارم به شرطی که مناسب و با سلیقه کنار هم چیده شده باشند؛ با این وجود رنگ رسمی اُغلن کبیر قهوه‌ای است.

جواب تلفن و ارتباطات: با همه به یک شیوه برخورد نمی‌کنم، رفتارم رُک و بی‌رودربایستی است. صحبت تلفنی را هم در کل دوست ندارم.

کلام آخر: کسی نمی‌تواند تعیین کند که من کی کلام آخرم را بزنم.

برای ادامه‌ی بازی دعوت می‌کنم از + و + و + و + و + که مخیر به ادامه‌ی بازی‌ند.

حاشا و کلّا

2010-10-15T22:33:00.001+03:30

در برخی از شبانه‌روزهایی که می‌گذرند سررشته‌ی همه‌ی امور را نمی‌شود در دست جمع کرد، باید این را قبول کرد. هرچقدر هم قوی باشی یک وقت‌هایی هست که ثابت شود تو هم کم می‌آوری. واقعیت را نباید انکار کرد. هر اندازه هم قدرت‌مند باشی به زمان‌هایی می‌رسی که دوست داری به دیگران بگویی "بُریدم، خلاص"؛ منتها نباید چنین کرد، هرگز نباید که چنان ضعیفانِ درمانده‌ی از همه جا رانده رفتار کرد، باید قبل از آن‌که همگان به حال و روزت مطلع شوند خودت بی‌هیچ تزلزلی در گفتار و نشانی از ضعف در رفتار، با متانت بگویی به‌علت پاره‌ای از مشکلات شخصی –یا مثلن کمر درد- موقتن برخی مسئولیت‌ها را واگذار می‌کنم، همین. ولی وقتی همه رفتند می‌شود دست به پیشانی گذاشت و سر به زیر افکند و احساس درماندگی کرد. فحش به خود دادن نیز در این اوقات جایز است.

گوش ما مفت است لکن

2010-10-08T22:43:00.001+03:30

می‌گفت «این رضای ما از وقتی رفته مدرسه مُدام سرش تو این کتاباشه، آخه خیلی به درس و مشق علاقه داره. از وقتی سوار هواپیما شده بود می‌گفت من می‌خوام خلبان بشم، من‌م به‌ش گفتم اگه می‌خوای خلبان بشی باید خوب درس بخونی؛ اینه که هی منتظر بود مدرسه‌ها وا بشن. بچه‌م خیلی باهوشه، به درس و مشق‌شم خیلی حساسه، معلم‌شون می گفت من دانش‌آموزی مثل رضا تا حالا نداشتم، دو هفته است اومده مدرسه می‌خواد همه چی رو یاد بگیره. وقتی هم که از مدرسه میاد، ساکت می‌ره می‌شینه کنار کیف‌ش و کتاب‌هاش رو بیرون میاره بهشون نگاه می‌کنه. شب‌ها هم زود می‌خوابه که فردا بلند شه بره مدرسه. هرچی ما هیچی نشدیم مثل این که پسره ما قراره یه‌چی بشه قربون‌ش برم. بچه‌ی ما یه دوستی داره خیلی پرحرفه، رضا هم خیلی ازش بدش میاد، یه بار دیدم وقتی دوست‌ش صحبت می‌کرد به‌ش چپ‌چپ نگاه می‌کرد، آخه به این‌جور چیزا حساسه، حتا وقتی نقاشی می‌کشه همیشه سعی می‌کنه کم‌تر از مدادپاک‌کن استفاده کنه. دیروز رفتم برا زنگ ورزش‌شون یه جفت کتونی خوب با پیرهن بارسلونا خریدم که...».
خواستم به‌ش بگم خُب این‌ها چه ربطی به من داره؛ فرصت نشد.

خدا بیامرز هنوز زنده است

2010-10-05T21:21:00.001+03:30

من خاص نیستم، یک ضعیفِ تنهای گم‌کرده راهِ شکست‌خورده‌ی سردرگمِ ول‌گشته‌ای‌ام که هر روز صبح بلند می‌شود کتاب‌های درسی‌اش را بخواند تا کنکور ارشدی بدهد که کس تا کنون آن‌چنان نداده است. دادن هم حالا مگر چیست که آدم بخواهد هر روز صبح بخاطرش بلند شود؟ واقعیت این است که برای خانواده‌ی پیرش که در روستایی دور دست که در مزرعه‌ای وسیع ذرت می‌کارند و غروب‌ها خسته و تکیده از مزرعه به سمت کلبه‌ی حقیرشان که سگی روبه‌روی‌اش خوابیده هم حتا این‌طور صبح‌ها از خواب بلند نمی‌شود. برای دل خودش هم که صبح‌ها بیدار نمی‌شود شرح‌ لمعه بخواند. پس چه مرگ‌اش است؟ خودش می‌داند این‌ زندگی‌اش پشیزی نه برای خودش ارزش دارد و نه برای بقیه. اصولن دیگران برای او تره هم حتا خرد نمی‌کنند. کسی نیست به این‌جانب بگوید تو هیچ مشکلی آیا در زندگی‌ات داری؟ حرفی نداری به ما بزنی؟ بگوید پسرجان، تو که آدم آهنی نیستی حتمن مشکلاتی برای خودت داری، من هستم اگر دل‌ات خواست حرف‌هایی را بزنی که سر دل‌ات مانده‌اند و احیانن دوست داری آن‌ها را به کسی بگویی، سرت را به او تکیه دهی و های‌های گریه کنی. بگوید که من سنگ صبور تو می‌توانم باشم اگر دل‌ات خواست به کسی اعتماد کنی. نه! حقیقت این است که چنین کسی نیست، هیچ‌وقت نبود و مِن‌بعد هم نخواهد بود. همه دوست دارند یکی این‌طور بیاید و تِلپی بیفتد توی دامان‌شان و فقط به حرف‌های او گوش بدهد. آدم‌ها همه عین همه‌ند، همگی‌شان آدم‌های خودخواهی هستند که به اندازه‌ی گنجشگکان درختان خیابان روبه‌روی پنجره‌ی اتاق‌ام هم حتا نمی‌ارزند. همگی‌شان را از دم باید سر برید. خدا هم که آخرین پناه ماست خدای آدم‌های خوب است. این روزها که گم‌شده‌ای هستم که نه می‌دانم چه می‌کنم و نه می‌توانم خودم را به ساحل سلامتی بکشانم خبری از او نیست. خدا هروقت به سمت‌اش بروی به سمت‌ات می‌آید و می‌گوید من به سمت‌ات آمده بودم که تو به سمت‌ام آمدی، حواس‌ات باشد، آها! ما همیشه شرمندگانیم، شرمنده‌ایم از همه‌ی کرده‌ها و ناکرده‌هایمان که نه به نوازشی ارزد و نه به توجهی. یک مشت گدایان‌یم که می‌باید تا دم غروب الماس درشتی را که در پشت کوه قاف زیر تخته‌سنگی که مار افعی بزرگی روی‌اش خوابیده پیدا کنیم و برای اعلیٰ‌حضرت بیاوریم. خب من از همین الآن اعلان شرمندگی می‌کنم و با اجازه‌تان انصراف می‌دهم. اِ؟ که این‌طور! پس انصراف هم نمی‌شود داد. معلوم است این پادشاه از آن‌هایی است که یا باید آن‌چه را که می‌خواهد برای‌اش ببری یا کارت به جلاد می‌کشد. ببینید تو را به خدا، چه گیری کرده‌ایم. پس روشن شد که این حال و روزمان اتفاقن خیلی هم طبیعی است و کنکور ارشد و سختی شرح لمعه همه بهانه‌ای بیش نیستند.

آن شراب مگر چندساله بود؟

2010-10-02T20:12:00.000+03:30

به تمام گذشته‌ها قسم؛

در خلسه‌ی هذیان‌آلود امروزم، تو را به چشمان خود دیدم؛

مثل آن‌وقت‌ها بود، به زلالی آب چشمه‌هایی که با تو نگاه‌ام از آن‌ها سیر بود؛

چشم‌های تو مرا می‌دید. چشم‌های تو همه‌ی مرا می‌خواند. چشم‌هایی که مرهم سوزنده‌ی این دل سوخته بود مرا می‌گشت.

به خودم که آمدم اما سرور دل‌های من رفته بود.

آه... چقدر گریه کرده‌ام.

این است زندگی

2010-09-26T21:45:00.003+03:30

یکی بود یکی نبود. پسری بود، دخترکی بود. این دختر عاشق آن پسر شد و کم کم آن پسر نیز دل‌باخته‌ی این دختر شد و برای‌ش سرود که اگه تو از پیش‌ام بری سر به بیابون می‌زارم. البته این‌ها شعر بود. کس‌شعر بود. ولی دروغ چرا؟ امروز این‌جا فردا بازار قیامت؛ پسرک واقعن آن دختر را دوست می‌داشت و شب‌ها بی‌صدا گریه می‌کرد و اشک می‌ریخت و نعره‌ها می‌زد و در اشک خود به کمک بالش خویش بود که غرق نمی‌شد. تا این حد. منتها دنیا به کی وفا کرده است عزیزان‌ام؟ پسرک گفت این دختر مرا می‌خواهد، بگذار برای‌ش آن شوم که او می‌خواهد و شد. مدتی گذشت این دو به هم عاشق بودند. یکی شیرین، یکی فرهاد. اما چه شیرین‌ی که او لیلی بود. اولین خواستگاری که برای دختر آمد جواب مثبت شنید و همه‌ی پشم‌های پسرک عاشق ما ریخت. هاهاها؛ درست حدس زدید، این‌ها کمدی بود بله. کل زندگی کمدی است. کمدی که روزی درش بسته می‌شود و هیچ‌وقت نمی‌توانی بازش کنی. کمد زندگی مثل نیمکتی‌ست که در صبح‌گاهان یک روز پائیزی در گوشه‌ی پارکی سرسبز و زیبا آرام گرفته و چسبیده به آن سطل آشغالی است که مشام ره‌گذران را می‌نوازد، می‌تازد بر آن و دمار از روزگاران‌شان درمی‌آورد.

قهوه‌ی تلخ بخوریم همگی

2010-09-23T21:26:00.001+03:30

کار آخر مهران مدیری با عنوان "قهوه‌ی تلخ" گویا بخاطر اختلافاتی که با صداوسیما وجود داشته، این‌بار از طریق فروشگاه‌ها به به دست مردم می‌رسد. هر هفته سه قسمت‌ش در یک پکیج دوهزار و پانصد تومانی عرضه می‌شود. بنظرم این می‌تواند سرآغاز اتفاق خوبی باشد. اگر این نوع عرضه‌ی آثار هنری مورد استقبال واقع شود، می‌تواند آن‌ها را به ادامه‌ی همین روند تشویق کند. هنرمند باید به مردم وابسته باشد نه به صداوسیما و نهادهای دیگر، چه از لحاظ اقتصادی و چه از لحاظ محتوا و موضوعات اثر. پس بهتر است برویم سی‌دی‌های اوریجینال این کار را بخریم، این‌طوری هم قهوه‌ی تلخ می‌خوریم، هم از این‌که خیلی با فرهنگ‌یم و کپی‌رایت را محترم می‌داریم لذت می‌بریم. این (+) هم سایت‌شان.

ستاره نیست

2010-09-20T00:01:00.002+04:30

کوچک‌تر که بودم وقتی هرکس ستاره‌اش را نشان می‌داد، من فقط می‌گفتم "ستاره‌ای ندارم". راست می‌گفتم، من هیچ‌وقت هیچ ستاره‌ای نداشتم. در کودکی‌هایم نشد که من از ستاره‌های دور و کوچکی که مدام چشمک می‌زدند خوش‌م بیاید. دست خودم هم نبود. من فقط آن ستاره‌ی بزرگی را دوست داشتم که بین بقیه‌شان تک بود، فرق می‌کرد، ستاره‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست بگوید این خوب نیست. آری من او را می‌خواستم اما کم متنفر از آن نیز نبودم. ستاره‌ای هرجایی بود. می‌دانستم که خیلی‌ها آن‌را می‌خواهند، هیچ معلوم نبود چند میلیون بچه در سراسر دنیا می‌گفتند که این ستاره‌ی من است. حق بدهید که خیلی بد است تنها ستاره‌ات جنده باشد. این شد که به هیچ ستاره‌ای دل نبستم و آسمان را رها کردم.
گذشت و گذشت تا دیشب. تا همین شب قبل که هوس آسمان به سرم زد، که کاش چنین هوسی در من می‌مُرد و دل‌م هوایی ِ ستاره‌ها نمی‌شد. دیشب آسمان من خالی بود. باورتان می‌شود؟ ولی باورتان بشود که حتا آن کوچک‌ترین و خردترین ستاره‌ی آسمان کودکی‌هایم نیز با من قهر کرده بود. دیگر برای من، تنها آسمانی ابری مانده است که نه ستاره‌ای دارد هدیه‌ام کند و نه حتا به حال‌ام می‌بارد تا هم‌دردی کوچکی کرده باشد. بله؛ واقعیت این است. من هیچ ستاره‌ای در هفت آسمان ندارم.

اعتراف سیاسی

2010-09-16T00:12:00.002+04:30

آقایان، خانم‌ها؛
بگذارید برای‌تان اعترافی بکنم؛ اجازه دهید برای‌تان بگویم که من از همه‌ی این روزها که می‌گذرند خسته‌ام. از همه‌ی آن‌چه که بر ما می‌گذرد و ما را ناخواسته به قضاوت می‌کشاند کلافه‌ام. من نمی‌خواهم قضاوت کنم. من می‌خواهم برای خودم باشم. مرا با کسی کاری نیست. یعنی می‌خواهم همه‌ی مسئولیت‌ها را واگذارم به دیگران و بروم در خلوت خود گم شوم. باور کنید من گریزان‌ام از این دورانی که همه‌ی مظاهرش سیاسی‌ست. ورزش سیاسی است، ربنا سیاسی است، لحن مسخره‌ی خبرهای یازرلو سیاسی است. تاریخ معتضد سیاسی است. آوخ! مردم برای به کرسی نشاندن حرف‌شان هم‌دیگر را به تمسخر می‌گیرند، برای سیاستی است که فکر می‌کنند از آن می‌فهمند. قرآن خواندن‌ این ملت سیاسی است، پاره کردن‌ قرآن‌ها سیاسی است، محکوم کردن و نکردن‌شان هم سیاسی است. من می‌گویم چه ارتباطی دارد به من، اگر هم داشته باشد من یکی از این همه قضاوت‌هایی که لحظه لحظه‌ی زندگی رهایم نکرده خیلی خسته‌ام، می‌خواهم تف کنم به روی این سیاست بی‌پدر و مادر که جواب می‌دهند سکوت‌ات خیانت است ای منافق غرب‌زده؛ اتحدوا، اتحدوا.
من نمی‌دانم به کجا باید پناه برد از شر سیاست، این شیطان رجیم که فرزندها کُشت و خون‌ها ریخت و دشمنی‌ها فزود. آه... چقدر خسته‌ام، چقدر من خواب‌م می‌آید.

چرخ چرخ عباسی

2010-09-11T22:16:00.002+04:30

وقتی فهمیدند من هستم رفتند شیرینی گرفتند، شکر خدا گفتند و خندیدند. پدر و مادرم چند سال منتظر من بودند. در واقع منتظر شخص من نبودند، منتظر بودند یک کسی بیاید خلاصه. نی‌نی‌شان من نبودم هم توفیری نمی‌کرد. می‌خواهم بگویم فرقی بین من و آن کسی‌که پدرش از شنیدن آمدن‌اش ابرو در هم می‌کشد نیست. حالتی نوعی است که تحت تأثیر شرع، سنت، اقتصاد و چه و چه تفاوت می‌کند. به ما آمد‌گان هیچ ربطی ندارد. نه خوشی‌مان را سزاوار است و نه غم‌گینی ما را.

این‌ها را فروید نگفت، من می‌گویم

2010-09-04T15:26:00.001+04:30

برخی چیزها لازم است حفظ شوند. اسم اطرافیان باید در ذهن آدمی بماند، نباید این‌طور شود که یک‌عده را ببینی اسم کوچک‌ت را حتا صدا می‌کنند ولی تو یادت نمی‌آید اصلن این‌ها را کجا دیده‌ای. این خیلی بد است. در مقابل یک‌ مشت خاطراتی هم هست که باید فراموش شوند. بی‌خود حفظ شده‌اند؛ چون نبودن‌شان اسباب حرجی بر کسی نیست و ای بسا وجودشان آزاردهنده هم باشد ولیکن باید قبول کرد خیلی وقت‌ها هم حافظه دست خود آدمی نیست که این را بیرون کند و آن یکی را داخل. جزو نیروهای خودسر است و مسئولیت‌ش با ما نیست.
باری معتقدیم آن‌هایی که سرزمین خاطرات‌مان را غصب کرده‌اند باید بروند و آوارگان فراموش‌شده به کنج دل‌مان برگردند. موضع ما این است.

وبلاگ‌هایی برای خوانده شدن

2010-08-31T00:31:00.004+04:30

بمناسبت روز جهانی وبلاگ و جهت پاس‌داشت وبلاگ‌نویسان، طبق رسم همه ساله‌ی این روز، قصد معرفی پنج تارنوشتی را دارم که خودم آن‌ها را می‌خوانم‌ و به دیگران هم توصیه می‌کنم؛

-    دکتر سردار؛ این وبلاگ توسط آقای دکتر عبدالوهاب حاجی‌سردار در مورد تازه‌های پزشکی به روز می‌شود. بنظرم این وبلاگ توانسته با ارائه‌ی مطالب‌ش بسیاری از نیازمندی‌های اولیه‌ی پزشکی را که می‌توان از یک پایگاه اینترنتی انتظار داشت برآورده کند. سوال‌های پزشکی را جواب می‌دهند و از خاطرات خودشان هم می‌گویند. این هم‌تبار ِ ما که در کانادا مقیم‌ند علاوه بر مطالب تخصصی‌شان، متفرقه‌های جالبی هم دارند که از جدی‌زدگی مفرط این تارنوشت‌ جلوگیری می‌کند.
-    دخترک اوریجینال؛ همان اول که واردش شوی طراحی زیبای آن جذب‌ات می‌کند. یکی از وبلاگ‌هایی‌ست که باید سراسر خلاقیت خواندش. مطالب‌ش بلند نیست تا کم‌حوصلگان را خسته کند اما در همان مطالب کوتاه‌ نگاهی نو به اطراف‌ش دارد که بنده همیشه به آن غبطه خورده‌ام. عنوان وبلاگ که شخصیتی زنانه به آن می‌بخشد با محتوا و شیوه‌ی نگارش مطالب هم‌خوانی دارد؛ زنانگی‌ست در حجم‌های کوچک زندگی.
-    برگ بی‌برگی؛ وبلاگی‌ست اختصاص یافته به دروس مثنوی و غزلیات حضرت مولانا. عشق وافر من به مولای روم بی‌تأثیر در علاقه‌ام به این تارنوشت نیست، منتها نمی‌شود از سهم خانم نازنین جمشیدیان نویسنده‌ی محترم این وبلاگ گذشت که مهر معلمی‌شان را به این دنیای مجازی هم آورده‌اند و به جز بذر عشق و مهر در آن نکاشته‌اند. به همراه این تارنوشت می‌آموزیم که برای رسیدن به برگ حق باید از همه‌ی غیر آن گذشت.
-    مرز آبی؛ روزنوشت‌های ناصر غیاثی نویسنده و مترجم خوب کشورمان است که الحق رابطه‌ای خوب و صمیمی با علاقمندان‌شان دارند و شیرینی تاکسی‌نوشت‌هایشان را با سبزی تارنوشت‌شان دوچندان می‌کنند. آقای غیاثی از تجربیات شخصی و احوالات روزهای در حال گذر می‌نویسد و گاهی هم با ما شوخی‌های خاصی می‌کند که به گمان‌م فقط از نویسندگان برمی‌آید.
-    مردادی‌نویس؛ مطالب الینا آذری است که از همان اوایل وبلاگ‌نویسی‌ام می‌خواندم‌اش. او نمی‌آید مثل خیلی‌ها از منظر یک همه‌چیزدان ِ کاربلد احکام کلی صادر کند، نه؛ با لحن خاص خودش از احوالات خود می‌گوید ولی آن‌طور که شخصی‌نویسی‌هایش به آدم حس غربت نمی‌دهند. ترجمه‌های او و عکس‌هایی که می‌گیرد در کنار تفکرات مسطور او دیده می‌شود، در کنار تفکراتی از جنس کلمه که بایستی آن‌ها را خواند.

Tag: blogday2010

شکر خورده منع شکر کی کند

2010-08-29T00:26:00.003+04:30

فرشتگان خداوندی سجده‌ات کردند، یک دست جام باده و یک دست زلف یار في جنات تجری من تحتها الأنهار سرخوش بودی و می‌خندیدی و خبر از فردا نداشتی. دیری نگذشت که در این برهوت زن‌ات زائید و اندکی بعد قابیل‌ات هابیل‌تان را کشت. گریه کن آری، ولی من هنوز اصل ماجرا را نگفته‌ام؛ هنوز که نگفته‌ام بچه‌هایت نیز بچه‌دار شدند و آن‌ها هم.

آلبوم‌ها را بسوزید

2010-08-23T14:19:00.001+04:30

من از نگاه کردن به عکس‌های قدیمی خودمان می‌ترسم. از این‌که ببینم چقدر آن وقت‌ها خوب بوده و ما این همه خوش بوده‌ایم و لبخند می‌زدیم همه‌مان و نیش‌های‌مان تا بناگوش باز بوده می‌ترسم. از عکس‌های گذشته‌های خوبی که گذشته‌اند و احساس تهی بودن از آن‌ها به آدم می‌دهند شدیدن می‌ترسم. دل‌م نمی‌خواهد یادم بیاید ما همیشه این‌طور نبوده‌ایم، دل‌م می‌خواهد وقتی گذشته را می‌بینم احساس بهتری داشته باشم، من این حق را برای خودم قائل‌م. دل‌ من می‌خواهد وقتی حال‌م خوش‌ است به عکس‌هایی نگاه کنم که در آن نمی‌خندم. نمی‌دانم چه کسی به من یاد داد باهاستی که جلوی دوربین خندید ولی هر آن کس که بود احساس می‌کنم بی‌هیچ دوراندیشی فیلسوفانه‌ای حرف می‌زده است.

اگر شبی از شب‌ها خوابت نبرد، بدان که مشکل داری

2010-08-18T23:16:00.003+04:30

یک ربع مانده به چهار صبح مثل خوره این صدای ابی افتاده بود به جان‌مان که می‌خواند: شبه از نیاز من پُر، شبه خالی از تن تو... گشتیم داخل ام‌پی۴ پلیرمان دیدیم این یکی پیدا نمی‌شود. گفتیم خیلی خُب پینک فلوید گوش می‌دهیم و متوجه شدیم که آن‌را هم به کل پاک کرده‌ایم و اثری از آن نیست، این شد که شجریان گوش کردیم. حالا این‌که این سه تا چه ربطی به هم داشتند بر احدی از بندگان خدا معلوم نگشت و این از کرامات ما بود.
بله، آدمی موجود عجیبی‌ست، نمی‌شود پیش‌بینی‌اش کرد. دانشمندان می‌گویند آدم‌های بالغ امروزی تکامل‌یافته‌ی بچه‌هایی‌ند که در حین گریه کردن‌شان می‌خندند و تو فکر می‌کنی این‌ها یک تخته‌شان کم است حال آن‌که کم ندارند و کلن همین‌طور هستند. امروز عاشق‌ند، فردا فارغ. اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را که خب فبها، اما اگر نشد آدم که قحط نیست. بعد این‌ها در زندگی‌شان کارهایی می‌کنند که حرص بقیه را درمی‌آورند و آن شخص بخت‌برگشته‌ای که می‌خواهد با اینان ارتباط برقرار کند نمی‌داند چه گِلی باید به سرش بگیرد. اگر بگوید به‌به چه خوبه این‌ها که تو پوشیده‌ای می‌گوید اصلن هم این‌طور نیست، نمی‌خواستم تو ذوق خواهرم بزنم این‌ها را پوشیدم. یک ماه بعد همین آدم از این‌که آن پیرهن‌ش خراب شده و این‌که چقدر آن‌را دوست داشته می‌گوید و الخ.
عزیزان من، از این پیر فرزانه اگر می‌شنوید کمی ثبات شخصیت داشته باشید، یادتان باشد قبل‌ترها چه گفته‌اید. حرف‌ها اگرچه باد هوا هستند و هوا را درختان تصفیه می‌کنند اما آثار ماندگاری بر ذهن دیگران خواهند گذاشت. کاری نکنید که اطرافیان شما بروند توی وبلاگ‌شان از این اخلاقیات گندتان بنویسند. برادران و خواهران من اوصیکم به تقوی ‌الله.

دروغ ممنوع

2010-08-11T21:45:00.003+04:30

ای نامردان و ای آزادمردان؛
بدین‌وسیله من شما را نصیحت می‌کنم که هیچ‌گاه وانمود به آن‌چه نیستید نکنید. خودتان باشید. لازم نیست وقتی محمد نوری یا جی.دی.سلینجر از دنیا رفتند حتمن حتمن بنویسید که از غم رفتن استاد شب خواب‌مان نبرده. یا این‌طور نباشد که مطالب‌تان برای خوش‌آیند دیگران باشد و مجبور شوید خودتان را به ورطه‌ی مهلک دورویی بکشید و بگوئید آن‌چه را که ذره‌ای بدان اعتقاد ندارید. بنده مصلحت نمی‌بینم چنین رفتار کنید و شما را از آن بر حذر می‌دارم. بدانید و آگاه باشید که از ما نیست آن‌که ریا پیشه کند. فرض می‌کنیم شما ناراحت نیستید، خیلی خُب؛ چیزی ننویسید، یا اگر می‌خواهید چیزی بگوئید بنویسید اصلن مُرد که مرد. فقط دروغ نگوئید که ام‌الخبائث است؛ همین!

از جور دور گردون

2010-08-05T22:46:00.003+04:30

آقای بشارتلو؛
سلام، حال شما چطور است؟ خوب هستین ان‌شاءالله؟ اگر جویای احوال من هم هستید، باید عرض کنم ملالی نیست جز دوری شما و دوستان سازنده‌ی خاطرات کودکی‌ام که دیگر نشانی از آن‌ها ندارم. بله زندگی این‌طور است. یادتان هست آقای بشارتلو که معلم کلاس اول من بودید؟ شاید یادتان نباشد، ولی من خوب یادم است. اصلن بگذارید چند خاطره برای‌تان بگویم بلکه من‌را به یاد بیاورید؛ من همیشه با محمد قزلسفلو می‌گشتم، او دوست خوب من بود، کنار هم می‌نشستیم و با هم در حیاط مدرسه، دست در گردن هم‌انداخته قدم می‌زدیم. محمد موهای‌اش بور بود. یادتان آمد؟ نیامد؟ ای بابا. خب پس یکی دیگر تعریف می‌کنم؛ شما یک روز می‌خواستید به بچه‌های خوب کلاس جایزه بدهید، اسم بچه‌ها را صدا می‌زدید، هرکسی می‌آمد و جایزه‌اش را می‌گرفت و می‌رفت. من که آمدم چیزی‌که به من دادید اندازه‌اش خیلی کوچک بود، خوش‌ام نیامد، با خنده‌ای زورکی رفتم سرجای خودم نشستم، شما خیلی تیز بودید و زود فهمیدید، لبخندی زدید و گفتید بیا این‌ یکی هم مال توست. جایزه‌‌ی جدید من پرگار بود. و با حوصله شما نشستید برای من‌ِ کلاس اولی، کار با پرگار را آموختید. به من یاد دادید که دایره بکشم. دایره‌های کوچک، دایره‌های بزرگ، دایره‌های بزرگ‌تر. نمی‌خواهم با گفتن این خاطره زخم‌زبان و گوشه کنایه بهتان بزنم، نه ولی خب قبول بفرمائید که شما بودید که دایره را وارد زندگی من کردید. شما به من یاد دادید دایره بکشم. که چه بشود؟ با آن خطوط یک محیط بسته‌ای برای خودم بسازم که از بیرون جدای‌اش کند. من آن موقع لذت می‌بردم. ولی عواقب این کارتان می‌دانید چه شده؟ این شده که من در طول زندگی‌ام مثل خیلی از این مردم، مثل خود شما آقای بشارتلو مشغول دایره کشیدن‌ام. هی دایره می‌کشم، کل زندگی من الآن داخل این دایره‌هاست، باور بفرمائید. بهتر نبود شما که معلم‌ام بودید می‌آمدید و یک دفتر الگوی نقاشی به من هدیه می‌دادید؟ یا مثلن یادم می‌دادید که به این گلدان از این زاویه نگاه کنی قشنگ‌تر است؟ ولی شما دایره کشیدن یادم دادید. البته ایرادی هم ندارد، شما بلد نبودید مثل معلمان نقاشی -که استاد معلمان عالم‌ند- برای‌م بگوئید که گلدان را آن‌گونه ببینم. به شما هم دایره کشیدن را یاد داده بودند. اصلن ریشه‌ای‌تر که به این مسأله نگاه کنیم ردپای هندی‌ها را پیدا می‌کنیم. هندی‌ها بودند که پرگار را اختراع کردند، البته ویکی‌پدیا چیزی در این مورد ننوشته ولی معلوم است که کار آن‌هاست. مثل تناسخ‌شان می‌ماند، از این دایره به آن دایره، از این یکی به آن یکی. کلن این‌ها عشق دایره‌اند. بدبخت‌ها دنیا را بی‌دایره نمی‌بینند. چه فرمودید؟ من به عقایدشان توهین می‌کنم؟ نه خیر این وصله‌ها به من نمی‌چسبد آقای بشارتلو، من از آزادی بیان خودم استفاده می‌کنم، عقیده‌ام را می‌گویم. هندی‌ها هم بروند توی وبلاگ‌شان بنویسند اُغلن خر است، کسی تره خرد می‌کند؟ این حرف‌ها چیست، من اصلن معتقدم سوسک‌ها را باید کشت، به صغیر و کبیرشان رحم نکرد. حضرت سعدی علیه‌الرحمه می‌فرمایند گرگ‌زاده عاقبت گرگ شود. حالا این گرگ موضوعیت ندارد، همان زید و عمرو آخوندها را می‌ماند، منظورش این است که سوسک‌زاده هم عاقبت سوسک می‌شود، پس حتی آن‌ها را هم باید کشت، نیست و نابودشان کرد. هندی‌ها مقصر هستند ولی این‌ها را نگفتم که فکر کنید شما بی‌گناه‌ید. شما هم مقصرید. با این دایره‌هایی که به من یاد دادید تا هروقت و بی‌وقتی دور خودم بکشم، این الف را که اسباب تکدر خاطرم است و پریشان‌ام می‌کند را یک مدتی دور می‌ریزم و آدم خوبی می‌شوم، باز الف پیدا می‌شود، باز دور می‌ریزم، مدتی خوب می‌شوم، دوباره پیدا می‌شود. چرا تعجب می‌کنید، از ویژگی‌های دایره‌ها همین است، هرچقدر بگردی، به همان نقطه‌ی اول‌ات برمی‌گردی، دور زدن است دیگر. خبری از بالا رفتن و این حرف‌ها نیست. حالا نمی‌خواهد غصه بخورید، این‌ها را گفتم شاید یادتان بیاید من کدام دانش‌آموزتان بودم. بله آقای بشارتلو، شما معلم کلاس اول من بودید. من شما را دوست دارم. تازه دوست پدر من هم بودید. گذشته است دیگر، اسم‌اش روی‌اش است، گذشته است و تمام شده، دیگر هم برنمی‌گردد. چیزی که می‌ماند همین خاطره‌هاست. خواستم یادآوری کنم تا کمی هورمون نوستالژی‌مان ترشح کند بلکه بعضی وقت‌ها معلم‌ها به شاگردان‌شان و شاگردان به معلم‌های‌شان و من به شما و شما به من و همه‌مان به همه‌ی کرده‌های‌مان فکر کنیم، گاهی با خوب‌های‌اش بخندیم و با تلخ‌های‌اش غصه بخوریم. چه ایرادی دارد؟
به همه سلام برسانید و بگوئید مشتاق دیدارشان‌ام. شاید زمانی‌که خیلی هم دور نباشد این دایره‌ها مرا به همان‌جا برگرداندند. روز از نو، روزی از نو.

حیوانات ترسو، آدم‌های ترسو

2010-07-30T22:33:00.005+04:30

هیچ وقت نشد که من با این حیوان جماعت رابطه‌ی خوبی پیدا کنم، حتی با آن‌هایی که برای‌م دُم تکان دادند و بدنبال‌ام راه افتادند. نه هیچ‌وقت از سگ خوش‌ام آمد، نه از این پیشی‌های ملوس و نه از آن جوجه رنگی‌های مُردنی. البته ترس‌ام از این جانوران دو علت دارد؛ از سگ و گربه و غاز و... واقعن می‌ترسم، کتمان هم نمی‌کنم. بنظرم این‌ها مخ‌شان معیوب است، نمی‌فهمند، خرند. هیچ کدام از کارهای‌شان حساب و کتاب ندارد، یک‌هو عصبی می‌شوند می‌افتند به جان آدم. ما که جان‌مان را از سر راه نیاوردیم بزنند ناکارمان کنند بعد بگویند طرف گوسپبند بود نفهمید یک کاری کرد. اما برخی‌شان بقدری ضعیف و نحیف‌ند که احساس می‌کنی دماغ‌شان را بگیری پس می‌افتند. مثلن من خوشم نمی‌آید کبوتری دست‌ام بگیرم، نه این‌که فکر کنم کبوتر یک‌هو من را بخورد، نه؛ از این‌که احساس کنم کبوتر آن‌قدر ترسیده که قلب‌ش بعید نیست از جا دربیاید ولی حتی جرأت نمی‌کند یک جیکی، یک وغ‌وغویی، یک اعتراضی، چیزی از خود ول بدهد می‌ترسم چون ناخودآگاه فکر می‌کنم شده‌ام یک غول بی‌شاخ و دمی که دوست دارد بقیه را اذیت کند و لبخند کریه بزند. خب من نمی‌خواهم این‌طور آدمی باشم. تازه یک خاطره‌ی کودکی هم در نه‌توی گذشته‌ی ما هست که مزید علت است. خلاصه این‌که من ترجیح می‌دهم از این جانوران فاصله بگیرم و ول‌شان کنم بروند پی خودشان. اگر یک آدمی بود هم‌قد و قواره‌ی خودمان ما به همان قانع‌یم، یکی می‌زنیم یکی می‌خوریم.

برسان سلام ما را

2010-07-24T23:34:00.002+04:30

تو که خوب می‌دانی من در این چندسال زندگی‌ام آدمیان زیادی دیده‌ام، خرهایی که پای‌شان خال دارد، بچه‌هایی که فقط فحش می‌دهند، مردمانی که پُز می‌دهند، آنان که هیچ‌گاه نمی‌دهند هیچ‌چیز و انواع سیب‌زمینی و خیلی چیزهای دیگر. اما من به آن‌هایی که ندیده‌ام بیش‌تر علاقمندم چون می‌توانم تو را از میان آنان برگزینم، می‌توانم تو را مرد پیر خردمندی بدانم که می‌داند چه می‌گویم یا شبیه یک دختربچه‌ی دبستانی کوچولو تصورت کنم که با زلفی پریشان، مقنعه به‌دست و سر به زیرافکنده به خانه می‌رود و به هیچ‌کس گوش نمی‌کند. و نیز قادرم تو را به یک سپیدرویی مبدل کنم که برنزه نیست تا افاده‌ها از او ببارد، یک ساده‌ی سیاه‌مویی‌ست که خم‌ زلف‌اش را حافظ‌خوانان در پس پشت افکار ظریف‌شان چون حلقه‌ی جیم‌اش خوانند. آری چشمانی به تو می‌دهم که روشنی‌بخش شب‌های دراز بی‌شکاف‌ام گردی و سحرگاهی شوی که کس به چشم خود ندید و ندید و ندید و آخر سر هم مُرد. خب تو الآن کاملی با این لباس بلند سیاهی که به تن‌ات کرده‌ام. تو باهوشی، می‌دانی که سیاه و سپید بودن‌ات هزاران بار می‌ارزد به دیگران رنگی. تو دو رنگ اصلی را دارایی، سیاه و سپید و چه زیبایی دل‌فریبی‌ست این کنتراست بی‌نظیر وجودت. من تو را این‌گونه خلق کردم، اما خواهم گفت خدا تو را برای من خلق کرده است. البته که تو را خدا خالق است. خب حالا فکر کرده‌ای که چه؟ من تو را بیهوده در طول خدا آفریده‌ام؟ فکر کرده‌ای که عاشق چشم و ابرویت بودم؟ نه خیر، من تو را آفریدم که بگویم‌ات این شهریار، دوست دوران کودکی‌ام را من گفتم که ما هدف‌مان خدایی‌شدن است و او گفت هر وقت عارف شدی به من هم سلام برسان. می‌بینی این گستاخ بی‌شرم را؟ منظورش این بود که من هیچ‌وقت عارف نمی‌شوم. البته چیزی به او نگفتم، گذاشتم تا در خلاء هر حواس‌پرت‌کنی با خودش فکر کند ببیند چه اهانت بزرگی به من کرده است. کسی‌که توانسته خالقی باشد که چون تویی را بیافریند یعنی آن‌قدر بی‌عرضه است که عارف نشود. عارف نشود سالک که می‌شود، سالک هم نشود لااقل به آن فکر که می‌تواند بکند. خواستم این‌ها را به تو بگویم دل‌ام سبک شود. دل‌ام سبک شود که باد براحتی بلندش کند ببرد بالای آسمان‌ها. آها، یادت نرود: این سلام مرا هم به شهریار برسان. بزرگی‌ام را به او برسان. من تو را آفریدم و حالا می‌میرانم‌ات. نگران نباش بمیری هم جای دوری نمی‌روی. بازگشت تو به‌سوی من است و هرگاه بخواهم دوباره زنده‌ات می‌کنم.

او را تو بی‌سببی نیستی

2010-07-14T14:50:00.001+04:30

می‌گفت دوست داشتم برادری مثل تو داشته باشم، برادری که بشود به او تکیه کرد، از او کمک گرفت و با خیال راحت، راز دل به او گفت. می‌گفت از این برادر اجباری خودش که شهرام اسم‌اش است خسته شده و آرزو می‌کند ای کاش لااقل یک برادر بزرگ‌تر معمولی می‌داشت. البته که آرزو بر جوانان عیب نیست ولی من خودم وقتی آرزو هم می‌کنم کمی معقول‌تر ای‌کاش می‌گویم. حتی اگر از همان اول، طبق آرزوی تو من می‌شدم برادر بزرگ‌ترت، باز هیچ اتفاق مهمی نمی‌افتاد. من می‌شدم یک شهرام دیگری که فقط قدّ بلندتر و چشم‌های ریزتری دارد. وقتی پدر همان است، مادر همان است، معلم و دختر همسایه و سوپری سرکوچه همان‌ند؛ پسرخاله و دایی فاسق و معلم همان‌ند، پسر نوح هم که برادرت باشد عزیزکم، عاقبت شهرام می‌شود. مادرت وقتی زور زد و شهرام‌تان را زائید، بچه‌ای را زحمت زندگی داد که صفحه‌ی دانستنی‌های خوب و بدش سفید سفید بود. چه کسی آن‌ها را خط‌خطی کرد؟ همین خود تو با آن ادعای همیشگی و زر زدن‌های بی‌خودی‌ات مگر کم باعث تحلیل رفتن اعتماد به نفس برادرت شدی؟ آن دایی عوضی‌ات که از خانم‌بازی‌های خودش فیلم می‌گیرد و همیشه با افتخار از آن کرده‌های خودش می‌گوید، وقتی کسی به او ایرادی نمی‌گیرد چرا نباید الگویی برای شهرام‌تان بعنوان یک مرد کاردرست می‌شد؟ خلاصه برای‌ات بگویم؛ من و تو در یک محله بزرگ شدیم، تو و شهرام و آرزو و سمانه و همه‌ی فک و فامیل‌ات را می‌شناسم، خیلی خوب می‌دانم شهرام شما هرچه که هست نتیجه‌ی همان محیط ظاهرفریب شماست. خواهش می‌کنم مِن‌بعد وقتی آرزو می‌کنی مرا قاطی خانواده‌تان نکن، همان ملاقات‌های گاه‌به‌گاه و صحبت‌های تلفنی ما را بس است.

حقوق‌دانان بی‌حقوق

2010-06-16T22:34:00.007+04:30

بنده می‌خواهم به بهانه‌ی فصل گرم امتحانات، دیدگاه‌های خودم و واقعیت‌های موجود در این زمینه (با تأکید بر دانش‌کده‌ی خودمان) را با شما در میان بگذارم چراکه می‌دانم هم‌دردانی خوب و دوستانی منطق‌محورید. در دیدگاه من امتحان پایان ترم، فی‌نفسه اصلن موضوعیت نداشته و تنها یک طریقی‌ست برای تمییز دانش‌جویان از هم بر اساس آموخته‌های علمی‌شان که اگر راه دیگری برای این مهم وجود داشته باشد امتحان گرفتن نه تنها بی‌فایده است بلکه منجر به اتلاف وقت و هزینه‌های زیادی هم می‌شود. اما از آن‌جا که اکثریت اساتید ما شناخت کافی بر دانش‌جویان خود ندارند بنده هیچ مشکلی با برگزاری امتحانات پایان ترم ندارم و خاضعانه به آن تن در می‌دهم. اما مهم‌ترین چیزی که بنظرم این‌جا وجود دارد و محل اشکال است آن است که فلسفه‌ی برگزاری آزمون در دانش‌کده‌ی ما به فراموشی سپرده شده یا انگار برای اساتید ما آزمون‌های آخر ترم علتی جز الزام آئین‌نامه‌ای ندارد که منجر به طرح سؤالاتی می‌شود که همیشه شاهد آن بوده و هستیم؛ سؤالات یا آن‌قدر ساده و بی‌ارزش‌ند که نه‌نه‌جون مهدی هم می‌تواند به آن‌ها جواب دهد و یا آن‌قدر مشکل و فنی‌ند که همه‌ی اعضای کلاس بلااستثنا، بدون ارفاق چند نمره‌ای استاد قبول نمی‌شوند. خُب این امتحانات چه فایده‌ای برای چه کسی دارد جز سرخوردگی کسانی‌که واقعن می‌خواستند درس بخوانند و نمره بگیرند ولی عملن مواجه می‌شوند با این واقعیت که درس خواندن و نخواندن‌شان تأثیری بر وضعیت آن‌ها ندارد. اساتید محترم؛ من شما را به تفکر و تقوای الهی دعوت می‌کنم.

نکته‌ی دیگری که جای طرح دارد در مورد نمراتی‌ست که پس از آن امتحانات کذایی که توصیف‌ش گذشت اعلان می‌گردد. بنده می‌توانم به جرأت اعلام کنم که در دانش‌کده‌ی حقوق درصد بالایی از نمراتی که اعلام می‌شود خلاف واقع و ناعادلانه است و دانش‌جویان را به این سمت فکری سوق می‌دهد که اصلن برگه‌های امتحانی بررسی‌نشده نمره داده می‌شوند که البته من نیز چنین اعتقادی را قبول دارم. ما نمی‌گوییم مرجع اعتراض و تجدیدنظر، کسی جز خود استاد مربوطه باشد، می‌گوییم این حق را داشته باشیم که یک بررسی منصفانه به اعتراضات صورت بگیرد. آقای استاد؛ شما می‌گوئید که همه‌ی برگه‌ها تصحیح شده و نمره‌ها واقعی‌ند، خیلی خُب سَلم‌نا؛ پس چرا هیچ برگه‌ای نشان ما داده نمی‌شود که ما حداقل مطمئن شویم شما گوشه‌ی چشمی بدان‌ها انداخته‌ید و زحمات شبانه‌روزی ما، این قشر مستضعف را به هیچ نگرفته‌اید؟! شما به‌جای این‌که شبهات دانش‌جویان را برطرف کنید، با گفتن این‌که «موجبی برای اعتراض نیست» و تعریف خاطره‌ای از استاد مرحوم‌تان که برگه‌ها را تصحیح‌نشده نمره می‌داد بیش‌تر به این حرص و جوش‌مان دامن می‌زنید. نه تنها برگه‌ای نشان دانش‌جوی معترض نمی‌دهید بلکه حتی تهدید به کم کردن نمره هم می‌کنید که با آن‌چه خود به ما آموخته‌اید که هیچ‌گاه دادگاه استیناف، مجازات دادگاه بدوی را تشدید نمی‌کند مغایر است. اوصیکم و نفسی بتقوی الله و اتباع امره و نهیه.

این‌جانب بعنوان یک دانش‌جوی آرام و عدالت‌جوی حقوق، در این ترم قصد کرده‌ام تا از کوچک‌ترین حقوق خود نگذرم و تا زمانی‌که به قاطبه‌ی حقوق حقه‌ی خود نرسیده‌ام هیچ‌کدام از اساتیدی که به زنبور بی‌عسل می‌مانند را رها نکنم. می‌خواهم ببینم آیا امکان یک عدالت‌خواهی و حقیقت‌جویی در یک مکان علمی وجود دارد یا خیر. آقایان و خانم‌های استاد، شما این ترم با خشم کسی مواجه شده‌اید که به هیچ‌وجه من‌الوجوه قصد تسلیم شدن در برابر صحنه‌آرایی خطرناک شما را ندارد و صدای خود را در جهت احقاق حق‌اش بلند خواهد کرد. شما این‌بار با دُم شیر بازی کرده‌اید و از این عمل قبیح و کودکانه‌تان پشیمان خواهید شد. بنده همین الآن و بدین‌طریق اعلام می‌کنم که هنوز دیر نشده است و قبل از آن‌که کاسه‌ی چه کنم چه کنم دست‌تان بگیرید و به غلط کردن بیفتید، به راه راست برگردید و صداقت و بزرگ‌منشی‌تان را در عمل به منصه‌ی ظهور برسانید وگرنه این تعریف‌های بی‌خودی از خودتان و مسخره‌بازی و خواندن مثنوی و قرآن، تعریف جُک و خاطرات هلند و الخ برای ما پشیزی ارزش ندارد، چراکه ما شما را با اعمال‌تان می‌سنجیم و نه با گفتاری که باد هواست و هرکسی می‌تواند نظیرشان را ادا کند.

روی دیگر سخن‌ام با دانش‌جویان است. بنده لازم می‌دانم به سایر هم‌دانش‌کده‌ای‌های محترم خودم نیز عرض کنم که دیگر تحمل و صبر پیشه کردن بس است و باید از مجاری قانونی اعتراض کرد. ای مردان بکوشید یا جامه‌ی زنان بپوشید. من پیشنهاد می‌کنم ضمن نوشتن یک نامه‌ی اعتراضی، گستردگی نارضایتی را در سطح افکار عموم دانش‌جویان بیان کنیم. من به آن بُزدلانی که صورت انسانی دارند عرض می‌کنم که من اگر بنشینم، تو اگر بنشینی، چه کسی برخیزد؟! تا کی می‌خواهید هرچه آن‌ها گفتند بپذیرید و دم برنیاورید. حالا خوب است با این همه چاپلوسی‌تان نمره‌ی خوبی هم نمی‌گیرید و استاد ذره‌ای محل‌تان نمی‌گذارد، با این حال هی بروید کلاس‌های آخر ترم را شرکت کنید، تقاضای حضورغیاب کنید و از پشت به هم‌کلاسی‌های‌تان خنجر بزنید. من نمی‌دانم شما را چه شده است. نمی‌دانم آیا نمی‌دانید کمی باید مستقل فکر کنید و کاری نکنید که دیگران ضرر کنند؟ من بارها به دوستان خودم گفته‌ام که اگر یک‌روز به عمرم مانده باشد و امکان انتقام از شما فراهم باشد، شما را به سزای اعمال‌تان خواهم رساند. افسوس که دوستان دل‌شان کوچک است و به حال‌تان دل می‌سوزانند و با من همراهی نمی‌کنند وگرنه تا به امروز بارها بخاطر هرکدام از اعمال زشت و پلیدتان چنان کاری می‌کردم که مِن‌بعد مراقب رفتارها و گفتارهای‌تان باشید. وقتی تصمیمی جمعی گرفته می‌شود و همه تعهد به انجام کاری می‌کنند، حتی اگر بمیرید باید به آن وفادار باشید و ذره‌ای از آن کوتاه نیایید.

کان که جنگ آرد به خون خویش بازی می‌کند

روز میدان وان که بگریزد به خون لشگری

مع‌ذلک و باوجود نصیحت‌های مشفقانه و برادرانه‌‌ام که سابق بر این بارها و بارها بصورت صریح و ضمنی از جانب من به دیگران عرض شده است، بنده هیچ امیدی به اصلاح وضع موجود ندارم و می‌دانم که این روند هم‌چنان ادامه پیدا خواهد کرد. آن‌چه دیگران می‌توانند تحمل کنند، من نیز خواهم توانست ولی لازم دانستم اعتراض خودم را به وضع موجود بدین‌طریق نیز بیان کنم تا سندی ماندگار باشد برای آیندگان و مورخان و تحلیل‌گران که بدانند چه در دانش‌کده‌ی ما که مشتی‌ست نمونه‌ی خروار گذشته و بنده با چه وضعیتی زندگی کرده و چه رنج‌هایی تحمل کرده‌ام.

ساقی بیا که نیست ز دوزخ شکایتی

2010-06-09T00:04:00.002+04:30

بار مسئولیتی که بر دوش خودم احساس می‌کنم گاهی آن‌قدر سنگین و سنگین‌تر از قبل می‌شود که برای چند روز به یک له شده‌ی پریشان‌حال‌مبدل‌ام می‌کند. البته نه این‌که فکر کنید درمورد نقش‌ها و وظایف اجتماعی صحبت می‌کنم، نه؛ آن‌ها هم البته به اندازه‌ی ظرفیت‌ام هستند ولی منظورم مسئولیت انسانیت است که بر عهده‌مان گذارده‌اند و ما را چاره‌ای جز قبول کردن‌اش نبوده و نیست. وقتی آدم کمی چشمان حیقیت‌بین‌اش را باز کند تازه آن همه‌ای را که در قبال خودش و این عالم بزرگ داراست درک می‌کند. تازه می‌فهمد آدمی، رهاشده‌ای تنها نیست که هر کجا خواست برود و هر کاری خواست بکند و هرآن‌چه باب میل‌اش بود بگوید و خوش باشد و... و در یک لحظه‌ای تلخ همه چیز برای همیشه تمام شود و انگار نه انگار. نه خیر از این خبرها نیست، از همان موقع که تو را می‌آفرینند رنج‌های مسئولیت را بزرگ و کوچک بر تو بار می‌کنند و این را برنمی‌دارند تا زمانی‌که ما نمی‌دانیم و این ندانستن هم ازجمله‌ی همین رنج‌هایی‌ست که عرض کردم. وقتی متوجه شوی آدمیتی که در تو باید نفوذ کند و آدم‌ات کند یعنی چه و معیار بودن چیست، خودت را می‌بینی این‌طرف و آن «شدن» را که مسئولیت ماست آن‌طرف. می‌بینی مسافت زیاد است و اوووه کو تا آن قله‌ی قاف. نرفته خستگی به تن‌ات می‌نشیند ولی خُب باید رفت و خطرها را به جان خرید. حالا در این مسیر، کلام‌ات را، نگاه‌ات را، قلم‌ات را، منش و رفتار با دیگران‌ات را، بایست اصلاح کنی، سختی بکشی و دم برنیاوری و ادامه دهی. آخر می‌دانید که چاره‌ای جز رفتن نیست. همه‌ی این‌ها آدم را پیر می‌کند، آدم را می‌کُشد؛ اصلن من فهمیده‌ام مرگ آدم‌ها با مسئولیت‌شان رابطه‌ی مستقیم دارد، هرچه بیش‌تر مسئول باشی زودتر می‌میری و این مردن البته خوب است. این پیری و رنج و مرگ، بارها و بارها شیرین‌تر و گواراتر از بی‌پناه و بی‌هویت بودن است که با آزادیِ ا.نِ. درون، ‌نصیب‌مان می‌شود. این مردن رهایی است از بودن در مسیر شدن و مرهمی‌ست بر همه‌ی رنج‌های رفته بر ما. «منت خدای را عزوجل که طاعت‌اش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت».

اولد فشن

2010-05-31T00:17:00.000+04:30

شما نمی‌دانید ولی اگر بدانید که من چگونه عاشق این کلاه‌ها بوده‌ام و هم‌چنان نیز در دلم حسرت به سر کردن آنان را دارم، مطمئنن همین فردا یکی از این‌ها را خریده و برای من هدیه می‌آورید. خدمت‌تان عارض شوم که این‌جانب اُغلنِ کبیر از دوران طفولیت و از همان عنفوان کودکی در دلم عشق به چنین کلاه‌هایی را حس کردم و دانستم که این همان است که ما به آن خرسند می‌شویم و می‌توانیم بعدها برای نوه‌های‌مان از خاطرات خویش با آن کلاه‌ها بگوییم و این‌که این یکی‌شان را من سال هزار و سی‌صد و فلان از محله‌ی فلان که الآن اتوبان شده خریداری نموده‌ام و بهترین خاطرات خودم را هم با این کلاه تجربه کرده‌ام و حتی جالب است بدانید در وصیت خودم هم قید کرده‌ام که آن‌را به پسر بزرگم بدهند و او هم به پسر بزرگ‌ترش و او نیز به همین ترتیب الخ تا بعنوان یک میراث معنوی خانوادگی از این بنده‌ی حقیر حفظ شود و آنان نیز بلکه بتوانند گوشه‌ای از فداکاری‌ها و زحماتی را که من برای‌شان کشیده‌ام جبران نمایند. باری این‌گونه شد که من تصمیم گرفتم مالک چنین کلاه‌هایی گردم و برنامه‌ریزی نمودم که رنگ سیاه این کلاه‌ها را برای مهمانی‌های رسمی، رنگ خاکستری‌شان را برای بیرون رفتن و خرید کردن و رنگ سفیدشان را هم جهت تفریح و گردش در روزهای آفتابی استفاده کنم و از وجود خودم احساس رضایت کافی و وافی داشته باشم. راست‌ش را که بخواهید اصلن علت عمده‌ی تحصیل بنده در رشته‌ی حقوق نیز این بوده که فردا روز که وکیل پایه‌ی یک دادگستری شدم و ملزم گشتم کت‌وشلوار مناسبی به تن کنم، لباس این‌جانب به کلاه مبارک بیاید و خودشیفتگی‌مان را سبب شود. مع‌هذا و با وجود بسیار نکات دیگری که زبان از گفتن‌شان عاجز است و قلم عاجزتر، هنوز که هنوز است حتی یکی از این کلاه‌ها را نداشته‌ام و از این‌رو بشدت در خود احساس پوچی و بی‌هدفی می‌نمایم و کم بعید هم نیست همین روزها از غم فراق این کلاه‌ها از زندگی شریف فارغ شوم.

Photo: sibemolle

خویشتن داری

2010-05-26T23:33:00.001+04:30

تو یک تکه آشغال بیش‌تر نبودی. حتی آن موقع که پشت ویترین، وجودت را به رخ این و آن می‌کشیدی، می‌دانستم که چند وقت بعد کنار خیابان‌افتاده‌ای بیش نیستی که مردمان از له کردنت نیز حتی اکراه دارند، با این وجود نمی‌خواستم به رویت بیاورم.

Photo: Jen Bekman

تا یک مدتی که انتهایش معلوم نیست

2010-05-16T08:28:00.000+04:30

ذهن آدمی اگر از انسجام خودش دور بیفتد و هر ذره‌اش برود پی کار خودش و یادشان برود که اصلن این‌ها یک سیستم‌ند و مثلن قرار است در پی هدف بزرگ‌تری که ما باشیم فعالیت کنند، آخرش می‌شود مثال حال و روز من. چند وقتی‌ست زیاده از حد مشغولم و این مرا کلافه کرده است. دلم خیلی کارها می‌خواهد که انجام‌شان بدهد، دلش می‌خواهد چندتا عکس تماشا کند. به عکس‌هایی که بقیه گرفته‌اند دقیق شود. برای وبلاگ مطلب طنز بنویسد که خودش هم حتی از خوبی‌شان ذوق‌مرگ شود. چندتا کتابی که از قبل در ذهن دارد و مزه‌ی خوب‌شان را چشیده بخواند و کیفور شود. درس‌های عقب افتاده‌اش را جلو بیندازد و احساس کند خیلی بلد است. با اطرافیانش خوب باشد و به همه لبخند بزند. کار این یکی را راه بیندازد و آن یکی را خوشحال کند، از همه مهم‌تر به دوست و محبوب خودش برسد و رضایتش را بدست آورد. این همه فیلم شاه‌کاری را هم که با هزار دردسر و منت‌کشیِ دوست و آشنا جمع کرده سر فرصت بنشیند و نگاه کند و ایده‌ها به ذهن مبارک‌اش خطور کند. به وبلاگ‌های دوستان قدیمی‌اش که دیگر یادی ازش نمی‌کنند سری بزند و دل‌شان را بدست بیاورد و بگویدشان که همواره به یادشان هست و اگر نبود آن همه کار ریخته بر سرش زودتر از این‌ها می‌آمد احوال‌پرسی‌شان . خلاصه این‌که بگوید این تقصیر را بر وی ببخشند و دوباره دوستی با وی از سر گیرند. دل من می‌خواهد چند دوست وبلاگی جدید پیدا کند و با آن‌ها آشنا شود و کمی با هم تبادل اندیشه داشته باشند و رفیق، هم‌دیگر را صدا کنند. حتی خیلی وقت است که دل من می‌خواهد این اتاق آبی خودش را جارو بکشد و این‌ور و آن‌ور وسایلش را گرد گیری کند و پاکیزه شود و یک نفس عمیقِ همراه با رضایت ببلعد توی آن ریه‌ی صاحاب آشفته‌ی خودش. اما افسوس؛ افسوس که وقتی آدم همه‌ی این‌ها را می‌خواهد به هیچ کدام‌شان نمی‌تواند درست و حسابی محلی بگذارد، هر کدام که به ذهنش می‌رسد فکری می‌شود که عملی‌اش کند، بعد یک کار ناکرده‌ی دیگر به ذهن آدم می‌آید و بعد یکی دیگر و یکی دیگر و... و بنگ! مخ آدم و صحیح‌تر است بگویم کاسه‌ی صبر و تحمل آدم در برابر این همه فشار درونی تاب نمی‌آورد و نابود می‌شود آخرسر؛ حق هم دارد. آن‌وقت عصبانی هستی؛ نه گوشی‌ات را جواب می‌دهی، نه ایمیل‌هایت را، با دوستانت بد رفتار می‌کنی، به زمین و زمان گیر می‌دهی و خلاصه‌ با همه‌ی آن اعضا و جوارحت کاری می‌کنی از خودت بدت بیاید. این‌وقت‌ها‌ست که آدم دوست دارد برود یک گوشه‌ی دور که دست هیچ احدی به او نرسد و با خودش خلوت کند، هیچ ساعتی به اتاقش آویخته نباشد و پیش خودش فکر کند همه‌ی وقت دنیا را به او داده‌اند و اصلن مثل این کارتون‌های خیالی بچگی‌مان زمان را نگه داشته‌اند برای آدم که بی‌هیچ عجله‌ای به کارهای خودش برسد و احساس رضایت کند. دلم می‌خواهد همه‌ی این آشفتگی ذهنی‌ام را یکی یکی پاک کنم و بی‌خیال این چند وقته‌ی پیش رو شوم. پس دوستان؛ مدتی گوشی‌ام را خاموش خواهم کرد و پای نِت هم نخواهم بود، شب‌ها را زود خواهم خوابید و صبح‌ها زودتر بیدار خواهم شد و به کارهایم خواهم رسید؛ باشد که در پسِ این خلوت خودشناسانه‌ی خود، به یگانگی ذهنی خودم واصل شوم.

تو بیش از یک درختی

2010-05-08T21:55:00.000+04:30

ای درخت پهن و بزرگ انجیر همسایه؛
می‌خواهم از تو با تو بگویم از حیرتی که به یک‌باره بر من مستولی گشت. نمی‌دانم هیچ یادت هست همین چندماه پیش را وقتی می‌دیدمت جز چند شاخه‌ی لخت و عور بیش نبودی که رنگی از مرگ به خود داشتی و کس را -یا لااقل خودم را- تصور سبز گشتنت گویی محال می‌نمود؟! اینک که می‌بینمت چنین سبز و سرزنده‌، جامه‌ای نو به تن کرده‌ای، چندماه قبل را اگر خود به چشمان حقیقت‌بین خویش ندیده بودم، بی‌گمان افسانه‌ای دروغین و وهم‌آلود می‌خواندمش. تو جز آن میوه‌ی شیرینت که کام‌بخش ذائقه‌ی صبح‌گاهی ماست؛ حیرت یک لحظه‌ی عمر ما را نیز سببی که به هزاران لحظه‌ی بی‌چنین تحیری می‌ارزد.

Photo by unertlkm

کدوی کودکی من

2010-04-30T23:45:00.002+04:30

تا هفت-هشت سالگی، خیال‌بافی‌های من در اوج خودشان بودند. همه‌ی داستان‌هایی را که می‌شنیدم برای خودم پر و بال می‌دادم و در ذهن‌َم تصورشان می‌کردم. یک قسمت عمده‌ی این خیال‌بافی‌های من ارتباط مستقیمی با کدوتنبل داشت، نمی‌دانم اصلن کدوتنبل دیده بودم یا نه، ولی همیشه یک چیزی شبیه همانی که توی کتاب کشیده بودند در ذهن خودم مجسم می‌کردم، یک کدوتنبلِ نارنجیِ پررنگ شبیه این نقاشی‌های اکسپرسیونیستی. آن‌قدر هم بزرگ، که می‌شد با چاقو قسمت بالایش را ببری و بروی توی‌َش، درش را هم مثل زیردریایی‌های جنگی ببندی. بعد این‌طور یک کنج خلوتی برای خودت داشته باشی که بعدازظهرها وقتی پدر و مادرت خواب‌شان گرفت و تنها شدی، بروی داخل کدوی خودت و زندگی کنی خلاصه. یک سوراخ کوچولو هم روی دیواره‌ی کدو درست کنی که از بیرون اصلن معلوم نباشد ولی تو بتوانی بیرون را ببینی و تحت کنترل داشته باشی. این کدوتنبل خیلی مهم‌تر از این حرف‌ها بود. می‌توانستی بجای آن پیرزن، محمد همان پسر چاق بدعنق اعصاب خردکن را که خانه‌شان نزدیک ساختمان منبع آب بود، بیندازی داخلش و با پا هل‌ش بدهی و بگذاری از بالای آن کوه مثلثی‌شکل قِل بخورد پائین و آخرسر وقتی رسید پائین عقل و هوش از سرش برود؛ آن‌ موقع است که تو می‌توانی برایش سوت بلبلی بزنی و ادا در آوری، یعنی که سه تا گنجشگ دور سرش می‌چرخد و چَه‌چَه می‌زند. وقتی هم مادر محمد می‌آمد دم ِ درِ خانه‌مان که بگوید ببینید پسرتان چه به روز محمد آورده، من باز می‌رفتم توی کدوتنبل خودم و پدافند غیرعامل و این حرف‌ها. خلاصه به ریش‌شان می‌خندیدم.

عکس از سمان

بر اساس یک داستان واقعی

2010-04-27T22:51:00.001+04:30

بس تجربه کردیم در این دیر مکافات
با دردکشان هر که درافتاد برافتاد

کسی چه می‌دانست آن ضربه‌ی چاقویی که شکم پسرک را پاره کرد، می‌توانست این همه عواقب داشته باشد. مطمئنم آن جانیِ خبیث هم فکرش را نمی‌کرد. وقتی چاقو دل آن پسر را شکافت، طوفانی به راه افتاد، دریا متلاطم شد و روزنه‌ای برای خروج پیدا کرد، ماهیان دل او همه یک‌باره به بیرون جستند، خودی نشان دادند و عظمت به رخ کشیدند. دریای دل، آن قاصد جان را با خود برد، محوش کرد و آن‌چه از او باقی گذارد به مجسمه‌ی شرمساری بیش‌تر می‌مانست. پسرک خوش‌حال از این واقعه، از این درد جان‌کاه که به سراغش ‌آمد و بهانه‌ای شد برای هویدایی آن پنهان شده‌ی عظیم پشت آن ظاهر نحیف که به چشمان هیچ کس نمی‌آمد تا آن‌که چنان روزی...

با ما از ما بگو

2010-04-23T22:56:00.000+04:30

عنوان وبلاگ به «اُغلنِ کبیر» تغییر یافته است. این سرآغازی‌ست برای تغییرات دیگری که برای بهتر نوشتن و بهتر بودن انجام می‌شود. هر عقیده‌ای که پیرامون مطالب این تارنوشت دارید، هر انتقادی که به آن وارد می‌دانید، هر نصحیتی که برای بهتر شدن‌ش در ذهن دارید، هر سبک نوشته‌ای را که بیش‌تر پسندید و هرآن‌چه را که ضعیف دانستید، با نام و بی‌نام و به هر طریقی که مایل‌ید اطلاع دهید و دریغ نفرمائید. اُغلن کبیر با روی گشاده پذیرای شما خواهد بود.
Oghon.m@gmail.com

زلزله‌ی طهران هم از همین قبیل است.

2010-04-19T14:11:00.001+04:30

ای انسان‌ها شما چقدر بدبخت‌ید. برای اثبات مدعایم همین بس که بدانید پدر شما روضه‌ی رضوان را به یک عدد سیب ناقابل فروخت و ظلم بزرگی به خودش، زن‌ش و ماهایی که به 2012/12/21 نزدیک‌تر شده‌ایم کرد. اگر شما شانس داشتید، من همان اول خلق می‌شدم و حضرت آدم(ع) نام می‌گرفتم، چراکه این‌جناب از سیب خوش‌ش نمی‌آید و اگر کلاه‌ش هم نزدیک آن درخت می‌افتاد بی‌خیال کلاه‌ش می‌گشت و یکی دیگر می‌خرید. اگر پرتقالی چیزی بود شاید تحریک می‌شدیم ولی مطمئن باشید بخاطر یک سیب، شما را آواره‌ی کوه و بیابان نمی‌کردیم. حالا شما به هوای جایزه هی بروید توی بانک حساب قرض‌الحسنه باز کنید؛ دلبرکان کم‌باریک و شکم گنده‌ی من، به چه زبانی باید گفت ناف‌تان را با بدشانسی بریده‌اند که باور کنید.

آرزوی شب خوب

2010-04-16T00:31:00.003+04:30

چه خوب می‌شد اگر به یک‌باره به سرم می‌زد که پتو و تشک خودم را بگیرم زیر بغلم و بروم بالای پشت بام پهن کنم، با خیال راحت دراز بکشم و به آسمان شب نگاه کنم. آن‌وقت همین‌طور که آن‌ ستاره‌های دوردست را می‌دیدم که برایم چشمک می‌زدند و من همین‌طور پشت‌سرهم سیاوش گوش می‌کردم، به این نیز فکر می‌کردم که ستاره‌های زیبایی که می‌دیدم‌شان و اعتقاد پیدا می‌کردم هرکس نبیندشان خر است، چه بسا الآن از بین رفته باشند و بخاطر فاصله‌ی زیادشان با ماست که نورشان پس از سال‌ها به چشمان من رسیده است. و باز همین‌طور به این فکر می‌کردم چقدر خوب است که آدم می‌تواند بعضی وقت‌ها بیاید این بالا و با خودش خلوت کند و سیگاری دود کند. هنوز این فکرم تمام نشده یکهو باد خنکی می‌وزید و من سردم می‌شد و می‌رفتم زیر پتو. بعد همان‌طور خوابم می‌برد و با خنکای گرگ‌ومیش صبح بیدار می‌شدم.
چقدر خوب می‌شد اگر بعضی وقت‌ها آدم به این آرزوهای کوچکش می‌رسید.

عازم دریا شوید

2010-04-11T22:27:00.000+04:30

ای ماهیان عالم، من از حامیان محیط‌زیستم و از دیگر انسان‌های دشمن بیزارم* به سمت دریا شنا کنید* آب رودخانه‌ها آلوده است* از راست برانید که منحرف نشوید* خطر در کمین است* آیا دوست می‌دارید که شکار صیادان شوید* بی‌آن‌که چشمان‌تان دریا را دیده باشد* به‌راستی که شکارچی حقیقی شما دریاست اگر که بدانید* از صیادان کنار رود بپرهیزید که برای شما دشمنی درکمین‌ند* کرم‌هایی که به نخی وصل‌ند طعمه‌ند، از آن‌ها تبرّی بجویید که غذایی صیادی است و بازدارنده‌ی شما از مسیر* از ماهیان بزرگ‌تر دوری کنید، آنان به یک‌باره دهان‌شان را باز می‌کنند و شما را می‌خورند* این‌را از مستند شبکه‌ی چهار دیده‌ام* ما این‌گونه دشمن را از دوست باز می‌شناسانیم، باشد که قدر ما بدانید* هرکس که به گفته‌های ما عمل کند و شور دریا در سرش باشد، او به دریا خواهد رسید و از کرده‌ی خود خشنود خواهد شد* چه نیکو منزل‌گاهی‌ست دریا و چه بدجایگاهی‌ست رودهایی که در آن منزل می‌دارید* ما انسان‌ها خیلی عجیبیم مگه نه* آدم‌ها خوب و بد دارند و همه‌ی خوب‌ها بدی دارند و همه‌ی بدها خوبی دارند* کلاً خیلی عجیبیم* شما در قضاوت‌های‌تان اشتباه نکنید* ما انسان‌یم و شما ماهی* شما هدف‌تان را گم نکنید که مقصود شما دریاست* ما انسان‌ها در هدف خود متفرق شده‌ایم و دریای‌مان یکی نیست* هر کسی به سمتی و به سویی ره‌سپار است* ما می‌خواهیم و دیگران می‌خواهند* تا بخت که‌را بوَد که‌را دارد دوست*

حقایق مطلق

2010-04-06T23:06:00.002+04:30

پیش‌تر از این مطلبی با عنوان "مطلق‌ها نسبی‌اند" نگاشته بودم و هدفم دفاع از این قضیه بود که "همه‌ی امور نسبی‌ند". حال می‌خواهم از آن عقیده‌ی سابق دست بشویم و بگویم در آن زمان اشتباه اندیشیده‌ام. به گمانم در اثبات بیراهه بودن آن نظر همین بس که نسبی دانستن امور خود قضیه‌ای مطلق است و حکمی چنین پارادوکسیکال به یقین نمی‌تواند ره به حقیقت برد. امروز می‌خواهم بگویم حقیقت موجود است و اگر من حقیقت را در نمی‌یافتم دلیل بر آن نمی‌شد و نمی‌شود که وجودش را انکار کنم. مِن‌بعد می‌خواهم به‌جای مخالفت با حقایق مطلق، بیش‌تر در مورد حقیقت تفحص کنم و سعی در کشف آن بنمایم، باشد که موفق شوم. خواستم بدانید که دامان خویش را از آن اندیشه‌ی پلید پسامدرنیسم پاک کرده‌ام و امروز در وادی دیگری سیر می‌کنم.

بخورید و بیاشامید اما

2010-04-02T22:43:00.000+04:30

رضا رنگ به صورت نداشت، نمی‌دانست این همه دردسر را از دست که ببینید و این همه رنج را کجای دلش بگذارد، مدام پرت‌وپلا می‌گفت، البته حق داشت ولی همه‌مان وضعیت مشابهی داشتیم، آیناز اگر با ما نمی‌آمد معلوم نبود سر همین حرف‌های او چه دعواهایی شود. خلاصه از قدیم گفته‌اند دوست را باید در سفر شناخت، راست گفته‌اند، کمی مشکل که پیش بیاید همه آن روی خودشان را نشان می‌دهند، مثل همین رضا یا مثل آن میلادی که چندبار هوسم شد بزنم زیر فک‌ش که این‌قدر آیه‌ی یأس برای‌مان نخواند. به بچه‌ها گفتم "این بند و بساط‌مان را جمع کنیم و بگردیم این دور و اطراف را بلکه به مراد دل‌مان برسیم"؛ میلاد گفت "این حوالی که سهل است، قله‌ی قاف را هم اگر بگردی همین آش است و همین کاسه، من می‌دونم!". آیناز بی‌آن‌که حرفی بزند سرش را انداخت پائین و شروع کرد به جمع کردن، بقیه هم بناچار بلند شدند و ژست طلبکارانه به سمت من گرفتند یعنی که کجا باید برویم؟ من هم بی‌این‌که به روی خودم بیاورم یکی از وسایل را دستم گرفتم و کنار آیناز ایستادم، او قاطعانه به سمت سرازیری حرکت کرد، من هم به دنبالش راه افتادم، بقیه هم غرولندکنان چنین کردند. خیلی دور شده بودیم، همه‌مان تشنه بودیم ولی کسی در این وضعیت جرأت آب خوردن نداشت، خستگی از سرتاپای بچه‌ها می‌بارید، با خودم فکر می‌کردم که اصلن حرف اشتباهی زده‌ام که باید راه بیفتیم، همیشه جوینده یابنده نیست و این ضرب‌المثل‌ها را یک‌عده بیکاران زمان گذشته ساخته‌ند و الآن از آن دنیا به ریش ما می‌خندند. نمی‌دانم چه شد که سینا به‌یکباره گفت "بیاید آواز بخونیم، این‌جوری ممکنه یادمون بره"، رضا به مسخره شروع کرد "ممد نبودی ببینی شهر...". این سینا پسر خوبی است، کم‌حرف است ولی آدم منطقی و صبوری‌ست، من به حمایت از او بلند شروع کردم به خواندن "نازی ناز کن که نازت یه سرو..." او هم خواند، بقیه هم بدشان نیامد و شروع کردند به خواندن، جز میلاد که آهنگ را نمی‌دانست بقیه یک‌صدا ابی شده بودیم. احساس کردم شده‌ایم شبیه این فیلم‌های هالیوودی که آخر سر همه‌شان می‌میرند. از جنگل بیرون آمده بودیم که رضا دوباره نق زد که "دیگه من نمی‌آم، من‌رو باش که عقلم رو دادم دست یه مشت بچه، من همین‌جا می‌مونم". این‌بار خیلی جدی حرف می‌زد، کسی هم مخالفت نکرد، در واقع ته دل‌مان بی‌توهمی نسبت به او و این حرفش نبودیم، او با آیناز همان‌جا ماندند و دقیقن نمی‌دانم بعدش را چه کردند. اما ما مأیوس نبودیم، في الحرکاتِ برکاتٌ، مجدانه راه‌مان را گرفته بودیم و می‌رفتیم، در این مسیر همین‌طور از تعدادمان کم می‌شد، میلاد از شدت فشاری که تحمل می‌کرد، تب کرد و آن‌جایش زد به مغزش و مرد، خدا بهشت را نصیبش کناد. آدم‌ها گاهی گه زیادی می‌خورند و بعد می‌مانند که چه کنند، در واقع از زمستان ِ پس از جیک‌جیک مستون بی‌خبرند. ما هم آدمیم و کف دست‌مان را بو نکرده بودیم که قرار است این‌قدر تلفات بدهیم. این آخری‌ها فقط من و سینا مانده بودیم، هفت جنگل و هفت دریا و هفت اتوبان را پشت سر گذاشته بودیم که در آن سوی خیابان، تابلوی "سرویس بهداشتی" را دیدیم، ذوق برمان داشته بود، سینا جامه به خود درید و نعره‌ای زد و از حال رفت. زدم زیر گوش‌ش و بیدارش کردم که یا شیخ؛ اندکی صبر، سحر نزدیک است. به سمت جهت پیکان تابلوی "سرویس بهداشتی" ذوق‌مرگ‌شده حرکت می‌کردیم و درنهایت مستراح را که می‌گویند هم‌خانواده‌ی راحتی‌ست پیدا کردیم. درش را قفل کرده بودند، لوله‌ی آبی شکسته بود و همین‌طور آب می‌ریخت به سمت اطراف، اسکلت ره‌پویان پیش از ما که آن حوالی مانده بود را آب دوره کرده بود، حالم از هرچه آب بود به هم می‌خورد. به سینا گفتم "بیا همین‌جا کارمان را بکنیم، آن‌جایی که حتی توالت پیدا نمی‌شود باید به آن رید"، منتظر جوابش نشدم و رفتم گوشه‌ای و خودم را خلاص کردم، چشمانم سو گرفت، دنیا برایم رنگ دیگری شد و صبح خروس‌خوانش انگار آهنگ دیگری می‌خواند.

یک پند

2010-03-29T22:52:00.001+04:30

هلیا! میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه است. آن‌کس که غریب نیست شاید که دوست نباشد. کسانی هستند که ما به ایشان سلام می‌گوییم و یا ایشان به ما. آن‌ها با ما گرد یک میز می‌نشینند، چای می‌خورند، می‌گویند و می‌خندند. «شما» را به «تو»، «تو» را به هیچ بدل می‌کنند. آن‌ها می‌خواهند که تلقین‌کنندگان ِ صمیمیت باشند. می‌نشینند تا بنای تو فرو بریزد. می‌نشینند تا روز اندوه بزرگ...
از یاد مران که این‌گونه شناسایی‌ها بیش‌تر از عداوت، انسان را خاک می‌کند.
بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم- نادر ابراهیمی

مجسمه‌ی افکار

2010-03-23T23:02:00.001+04:30

یک سخنرانی ناکرده پیرامون حکمت مطلقه‌ی «خودتی!» و جوابی به همه‌ی کامنت‌های وبلاگ

همیشه دل‌م می‌خواست برای این‌هایی که در موردم نظرات عجیب و غریب می‌دهند مفصل سخنرانی کنم. دوست داشتم بگویم که عزیزان من؛ ما انسان‌ها همه موجوداتی هستیم که صفات خوب و بدمان توأمان است، من هم مثل شما یک‌سری ویژگی‌های خوب و پسندیده دارم و یک‌سری جنبه‌های ناپسند و اعصاب خردکن. نه من و نه شما هیچ‌کدام‌مان خیر یا شر مطلق نیستیم. نظرات شما پیرامون من از خودتان ناشی می‌شود که رفته‌اید از بین آن‌همه خصوصیات‌م یکی را بزرگ کرده‌اید. اگر مرا خوب می‌بینید این بخاطر مثبت‌اندیشی شماست، یعنی چشمان‌تان قشنگ می‌بینید که زیبایی‌های‌م را پررنگ‌تر یافته‌ید. برعکس اگر یک جنبه‌ی منفی من در ذهن شما متبادر می‌شود بخاطر چشم‌بستن‌تان به زیبایی‌های من است. این یعنی همان «خودتی» که موقع دعوا و گیس و گیس‌کشی زیاد استفاده می‌شود یا همان «آینه» گفتن‌های بچه‌هاست موقع مسخره کردن هم‌دیگر؛ اصلن همان المؤمنُ مرأةُ المؤمن است. بعضی‌ها آمده‌اند تفسیر کرده‌اند که این حدیث یعنی آن‌که اگر بدی و زشتی در ما هست، دوست واقعی ما آن‌کسی است که به ما اطلاع دهد؛ مثلن اگر زیر دماغ‌مان یک چیزی چسبیده باشد آن‌کسی دوست ماست که بگوید «اَه اَه، اون چیه چسبیده زیر دماغت؟»؛ ولی دوستان من تفسیر این حدیث چنین نیست؛ ویژگی آینه بودن نشان دادن خود است، یعنی وقتی نگاه‌ش کنیم خودمان را در آن ببینیم، اگر در دوست‌مان خوبی و فرهنگ و ادب می‌بینیم خودمان‌یم و اگر یک سوسول یا اُمل تازه به دوران‌رسیده می‌بینیم، در واقع نظر ما تجسم درون ماست. بلی دوستان؛ این جوابی‌ست به همه‌ی کامنت‌های بی‌جواب پیشین و کامنت‌های نانوشته‌ی پسین، باشد که مقبول افتد.

لطفن خفه شید!

2010-03-18T00:49:00.002+03:30

آقای حسن‌نژاد؛ من خیر و صلاح شما را می‌خواهم. شما که می‌دانید ما با هم هیچ‌گونه سابقه‌ی جنگ سفت و نرم نداریم، اصلن خیلی هم با هم دوست‌یم، نشون به این نشون که چند سال پیش یکی دو دفعه من‌را تا دم مدرسه‌ام هم بردید و هی وسط راه صحبت می‌کردید که قبلن کماندو بودید و از این حرف‌ها؛ یا مثلن یک بار ساعت 2شب شما آمده بودید بیرون، من هم بودم؛ سلام‌تان کردم و شما گفتید بفرمایید چایی در خدمت باشیم؟ پس ما خیلی با هم دوست‌یم. آقای حسن‌نژاد همان‌طور که می‌دانید المؤمن مرأة المؤمن. غرضی نیست جز اصلاح دوست؛ آینه چون نقش تو بنمود راست، خود شکن آیینه شکست خطاست. بلی این چنین است. شما خیلی صدای‌تان بلند است، هیچ‌وقت هم ندیدم گلوی‌تان گرفته باشد و خش‌دار صحبت کنید؛ این هم از شانس ماست البته. ما چقدر سعادت‌مندیم که شاهد بچه‌دار شدن شما بودیم، منظورم دقیقن آن صحنه نیست و دقیقن هم منظورم شما نیستید، معنای عرفی‌اش را در نظر بگیرید؛ اما آرزو داشتم صدای دخترتان به شما نرود که متأسفانه من هیچ‌گاه آدم خوش‌شانسی نبوده‌ام و دخترتان هم شده است نسخه‌ای که انگار بد کپی‌اش کرده‌اند؛ صدای‌ش به مراتب بدتر از شماست. البته تا وقتی گریه نکند خیالی نیست ولی آن‌قدر لوس‌ش کرده‌ید که زرت و زرت گریه می‌کند، یعنی در واقع حتی گریه هم نمی‌کند، الکی صدای‌ گریه در می‌آورد. دِ عزیز دل برادر، شما که کماندو بودید، نیازی نیست من به شما بگویم، دو تا بزن دهن‌ش خفه‌خون بگیره خب. این روان‌شناس‌ها بی‌خود می‌گویند تنبیه بدنی مضر است، من خودم سوم دبیرستان که بودم، درس روان‌شناسی خواندم؛ دو واحد هم در دانشگاه جامعه‌شناسی پاس کردم؛ من به شما می‌گویم بزن، محکم هم بزن که بعدن اگر خواست گریه کند، شما دست‌تان را ببرید بالا و او یادش بیفتد که قرار است تنبیه شود؛ فیل‌های سیرک را نیز همین‌جوری تربیت می‌کنند. آری؛ این‌ها را از باب دوستی و صمیمیت گفتم و خدای ناکرده نباید اسباب تکدر خاطرتان گردد؛ من می‌دانم شما با این‌که صدای‌تان بلند است ولی انسان انتقاد‌پذیری هستید؛ قلب تو قلب پرنده، پوست‌ت اما پوست شیر. پس حسن‌نژاد بار آخرت باشد که سر و صدا راه می‌اندازی و ساختمان را می لرزانی وگرنه هرچه دیدی از پشت عینک‌ت دیدی.

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود

2010-03-13T21:16:00.002+03:30

گفته بودم‌ت که مرا مترسان از رفتن‌ خود. تهدید به رفتن، آخرین تهدید ممکن در یک رابطه‌ی دو سویه است، تهدید به جان آدمی را می‌ماند. «کسی‌که دست از جان بشوید، هر‌چه در دل دارد بگوید.» گویا فراموش کرده بودی بالاتر از سیاهی رنگی نیست و وقتی این‌گونه رفتن و نرفتن را نزد کسی یکسان کنی، بازنده‌ی واقعی این ماجرا در نهایت خودت می‌شوی. نمی‌دانم؛ اگر این‌ها را نگفته بودم عذر می‌خواهم ولی تو خود باید می‌دانستی که من چنان خان‌های بالیوودی نیستم که با تَرَک برداشتن کاخ‌های بلورین یک رابطه، شهری را به هم بریزم و فلوت‌زنان زیر تک‌درخت یک دشت وسیع، های‌های گریه ‌کنم و پیرهن بدرم. آری؛ دوره‌ی این حرف‌ها تمام شده است. دیگر انسان‌ها به دو دسته تقسیم می‌شوند، کسانی که می‌خواهندت و آنان‌که دیگر برای‌شان مهم نیستی. وقتی از دسته‌ی اول به دومی منتقل شویم، بنظرمان نمی‌شود آن‌را به زور و گریه بر جایگاه اول برگرداند. آن‌چه می‌خواهیم تصرف تن نیست، تن کالایی‌ست که سرکوچه می‌فروشند، خواسته‌مان تصرف دل است، پس اگر شکست بخوریم، آرام وبی‌صدا عقب‌نشینی می‌کنیم و بیش‌تر خود را رسوای عام‌وخاص نمی‌کنیم. تو در معادلات نهانی خویش مهره‌هایت را به اشتباه چیده بودی و این‌گونه بود که شد آن‌چه ‌شد؛ ما نیز البته راضی هستیم به آینده‌ای که برخلاف دیروز، دست‌وپای‌مان را نبسته است.

بس کنید!

2010-03-08T23:17:00.003+03:30

گاهی از خودم شرم می‌کنم که من هم انسان‌م و هم‌نوع همان تشویق‌کنان نبرد گلادیاتورها‌، آن‌هایی که برای قاتل یک برده‌ی ضعیف هورا می‌کشیدند، شاد و پرهیجان به خانه برمی‌گشتند، و احتمالن برای آن‌ها که نرفته بودند با ذوق زیادی تعریف می‌کردند تا ندیدن‌شان به حسرت‌شان انجامد. چنین رفتارهای مشمئزکننده‌ای هم‌چنان وجود دارد و گویا خیال رسیدن به خط پایان را هم ندارد. ای‌میلی از دوستی به دست‌م رسید درمورد جشنی که مردم جزیره‌ی فارو (Feroe) در دانمارک هرساله برگزار می‌کنند. اینان در آن جزیره هرساله گرد هم می‌آیند تا نوجوانان‌ ِ جسورشده از تشویق بزرگ‌ترها، دلفین‌های کالدِرون را سلاخی کنند و بلوغ‌شان را این‌گونه به همگان اعلان کنند.
آخر مرد ناحسابی، کمی وجدان داشته باش. نمی‌خواهم دم از حفاظت از محیط‌زیست بزنم و بگویم طرفدار حمایت از حیوانات‌م؛ نه، فقط می‌خواهم بگویم این کارها مغایر انسانیت ماست. این کار شما نه از سر نیاز است؛ نه وجدان بشر و عقل آدمی صادرکننده‌ی مجوز چنین برخورد بی‌رحمانه‌ای برای اثبات قدرت‌تان‌ است. همان گوسفندها کافی‌ند که به بهانه‌ی تأمین گوشت قصابی‌ها یا قربانی کردن مذهبی سرشان بریده می‌شود، شما دیگر از کارتان دست بردارید. آن وحشی‌های اسپانیا هم که گاوبازی بخشی از فرهنگ‌شان است برای هفت پشت بشر کفایت می‌کنند تا شرمنده‌ی عالم و عالمیان باشند، شما این کارها را رها کنید. به خدا صورت خوشی ندارد، بعدها شرمنده‌ی کارتان می‌شوید.

چرا قضاوت نمی‌کنم

2010-03-03T22:22:00.003+03:30

توضیحی اندرباب این‌که از کجا معلوم شما درست می‌گویید.

امروز برای مجتبی می‌گفتم این پیش‌فرض ما آدم‌ها فوق‌العاده در تصور ما از یک چیز تأثیرگذارند؛ مثلن وقتی به تو می‌گویند آلبوم موسیقی فلانی خیلی عالی‌ست، از آن اول که گوش می‌کنی دوست داری بگردی پی آن قسمت خوبه‌ی آلبوم، یعنی مغز ما گویا فرمان می‌دهد گوش‌ها قسمت منفی موسیقی را نشنوند یا برعکس‌اش. همه‌ی این‌ها برمی‌گردد به آن اعتقاد نسبی من به این‌تئوری پارادوکسیکال که «در این عالم، همه‌چیز نسبی است» و قبلن هم راجع به آن نوشته‌ام (+)؛ یعنی این‌که در همان آلبوم موسیقی، مثل بقیه‌ی چیزهای این دنیا، هم زیبایی هست، هم زشتی و باز اگر بیش‌تر دقت کنیم خود هر آن‌چه که زیبا می‌بینیم‌ش نیز در عین‌حال زشتیِ نهفته دارد یعنی ضد خودش را؛ انتخاب یکی از آن‌ها برمی‌گردد به درون مایی که راجع به آن قضاوت می‌کنیم. یکی از دلایلی هم که در زندگی شخصی خودم خیلی به حرف و نظر بقیه اعتنا نمی‌کنم همین است، کسی‌که در مورد من یا یکی از اعمال‌م نظر می‌دهد، با ذات درونی خودش آن‌را می‌بیند، او می‌تواند اعتقاد من به خدا را، اگر خودش باخدا باشد نشانه‌ی صفای باطن‌م ارزیابی کند و اگر ناخدا باشد نشانه‌ی ساده‌اندیشی من؛ فرق خوبی یا بدی در نظر ما آدم‌های معمولی خیلی از این فراتر نیست، بسته به این است که چه چیز را در ناخودآگاه ما بعنوان زشتی و زیبایی گنجانده باشند، بسته به این است که کجا بزرگ شده‌ایم، چه موقعیتی داریم، چه‌ها خوانده‌ایم و الخ. همین است که ترجیح می‌دهم راجع به کسی قضاوت نکنم و این امر خطیر را بسپارم به آن‌هایی که معیار قضاوت‌شان را بی‌هیچ تردیدی قبول دارند و از آن سرخوش‌ند.

خام بدم، پخته شدم، سوختم

2010-02-27T22:06:00.002+03:30

قرار بود تا بالای کوه برویم، بالای بالای کوه، قله‌اش، همان‌جایی که افسانه‌ها رفته‌اند، جایی‌که از این پائین نمی‌شود به آن چشم دوخت از فرط تابش خورشید. تو گفتی می‌رویم، آهسته و پیوسته می‌رویم و مگر راهی هم هست کانرا نیست پایان غم مخور، دست‌م را بگیر و بگو یاعلی. هیچ‌وقت نفهمیدم چطور شد که همراه‌ت به‌راه افتادم، وسط‌‌های راه بود که فهمیدم اوه چقدر از خانه فاصله گرفته‌ایم و دیگران نگاه‌مان می‌کنند. چشم‌هاشان بدنبال‌مان بود تا ببینند عاقبت ما کوه‌نوردان تازه پای در مسیر گذاشته به کجا ختم می‌شود. همان‌موقع بود که ترسیدم، از این‌که نتوانیم به قله برسیم ترسیدم، از این‌که خودم از رفتن بمانم و تو را تنها در این مسیر رها کنم ترسیدم، با خودم گفتم هرطور که شده تا به آخرش خواهم رفت. راست‌ش را بخواهی بیش‌تر از تو ترسیده بودم، از این‌که تو نیز تاب نیاوری ترسیده بودم، آخر می‌دانستم پاهای‌ت ظریف‌ند و نای این همه درشتی مسیر را ندارند. می‌دانی چقدر کوه‌پیمایان در این مسیر از رسیدن مانده‌اند؟ ترس من بی‌خود نبود، حق داشتم بترسم و می‌گویند آدمی از هرآن‌چه بترسد بر سرش می‌آید. قدیمی‌ها راست گفته‌اند و من هرچه بزرگ‌تر می‌شوم بیش‌تر به آن‌ها ایمان می‌آورم. ترس من لحظه‌ای تنهای‌م نگذاشت، با خودم گفتم نمی‌شود با ترس زندگی کرد، یا می‌رسیم به آخرش یا نمی‌رسیم، مرگ یک‌بار شیون هم یک‌بار. این‌گونه بود که تصمیم گرفتم به تو اعتماد کنم و با ترسی ته دل عملی‌ش کردم. اما حالا که فکرش را می‌کنم نمی‌دانم آیا اعتماد کردن‌م اصلاً کار درستی بود یا نه؟ حرکت در مسیر با ترس سخت است و اعتماد از سختی‌ش می‌کاهد ولی چه کسی‌ست که نداند هرچیزی روی دیگری دارد که می‌تواند سبب عذاب‌ت شود. من آن‌وقت که اعتماد کردم‌ت به آن فکر نکرده بودم، برای همین هم بود وقتی از رفتن باز ماندی و گفتی "می‌خواهم برگردم" تلخی اعتماد را با تمام وجودم حس کردم، همه‌ی آن‌ها که چشم‌هاشان نگران‌مان بود در لحظه‌ای برای‌م تماشاگران یک دلقک مضحک شدند. اعتمادم جواب نداد و قلب من شکست. تو که می‌دانی در مرام‌م هیچ‌گاه دل شکستن نبود و هیچ‌وقت هم نتوانستم چنین کنم؛ به همین‌خاطر هم از تو درباره‌ی تصمیم‌ت نپرسیدم و گذاشتم هرچه دلت خواست انجام دهی تا در مسیر برگشتن، از آن‌چه کرده‌ای خاطرت غمگین نشود. همه‌ی بار را خودم به تنهایی بر دوش کشیدم؛ نخواستم حالا که تو از رفتن مانده‌ای من هم چنین کنم، من راه را ادامه دادم، تا آخرش رفتم، تا آخر آخرش، آن‌جا که چشمان تو و دیگران از نگاه به آن عاجزند از فرط شکوه تابش آفتاب. تو این‌را می‌دانی اما چه می‌دانی تنها بر قله بودن چه حسی دارد، چه عذابی دارد؟
* عنوان از حضرت مولانا

مایی که نه ناز می‌کنیم و نه ناز می‌کشیم

2010-02-23T22:20:00.002+03:30

از دست بعضی آدم‌ها باید خلاص شد، ول‌شان کرد و رفت دنبال زندگی چند روزه، درست شبیه همانی که ژرژ با لنی کرد؛ منظورم این است که رابطه را باید کشت. وقتی از بودن با کسی ناراحتی و دوست داری زودتر شرّش کنده شود بهتر است کلاه‌ از سرت برداری و محترمانه، رک و راست بگویی رفیق؛ بی‌خیال ما شو که خیال‌مان با خیال‌ت آسوده نیست. باید به او بگویی به این دلیل و آن دلیل تو فقط مزاحم‌م بوده‌ای و حالا دل‌م می‌خواهد شرّت کم شود. نمی‌خواهم بگویم نباید صبوری کرد و حوصله به خرج داد اما هر چیزی را باید حد قائل شد. رابطه یک تعامل است، بده بستان است، یک جاده‌ی دوطرفه است؛ اگر از این حالت خارج شد دیگر اسم‌ش رابطه نیست، لطف است، لطف هم وظیفه نیست.

خودکاوی

2010-02-19T15:08:00.002+03:30

سفر برای من نام دیگر خستگی‌ست. این از دوره‌ی کودکی در ذهن‌م بعنوان یک اصل زندگی پذیرفته شده که اگر کسی به من پیشنهاد سفر بدهد من بگویم نه نمی‌آیم حتی اگر مطمئن باشم آن سفر خیلی راحت و دل‌چسب است. تأثیر این قبیل خاطرات و تجربیات کودکی روی رفتار و علایق من کم نیستند و من نمی‌توانم خیلی از آن‌ها را از خودم دور کنم؛ مثلاً از مجالس عروسی خوش‌م نمی‌آید و ترجیح می‌دهم اصلاً شرکت نکنم یا اگر مجبورم در آن باشم گوشه‌ای بنشینم و نه کسی کاری به کارم داشته باشد و نه من کاری به کار کس. این هم از تأثیرات یک خاطره‌ی ناخوش خردسالی از عروسی‌ست که در من مانده است و باعث می‌شود هر وقت در مجلسی این‌چنینی باشم قلب‌م یک‌جور ناجوری بزند. حالا که فکرش را می‌کنم می‌بینم دوره‌ی کودکی ِآدم خیلی بیش‌تر از آن‌چیزی که بنظر می‌آید مهم است، لااقل برای خود من. مثلاً یک بابایی بود که وقتی مادربزرگ‌م فوت کرده بود اصلاً ناراحت بنظر نمی‌رسید و خیلی راحت سیگارش را دود می‌کرد و با من هم شوخی می‌کرد، همین چیز ساده باعث شده کلاً از او خوش‌م نیاید و هر وقت می‌بینم‌ش با یک پیش‌فرض منفی نسبت به کلمات و اعمال‌ش قضاوت کنم. این قبیل واکنش‌ها اصلاً منطقی نیستند و مسأله‌ای هم نیستند که اگر امروز برای‌م رخ دهند ذره‌ای آزرده‌ام کنند ولی بچگی، بچگی‌ست و این قیبل حرف‌ها که عمل‌ت منطقی نیست و... سرش نمی‌شود، به تدریج هم می‌شود یک قسمت ضمیر ناخودآگاه آدم. این‌ها که گفتم مسائل کم‌اهمیتی نیستند، تصورش را بکنید یک نفر برخلاف همه از سفر و عروسی‌رفتن بیزار باشد، آن‌وقت هم خودش به زحمت می‌افتد و هم اطرافیان‌ش نمی‌دانند چطور باید با او تعامل داشته باشند. غرض این‌که مراقب بچه‌های کوچک و محیط‌هایی که حضور پیدا می‌کنند، سلایق‌شان، علایق و تنفرات‌شان باشید و سعی کنید مسأله‌ی موهوم و حل‌نشده‌ای برای‌شان باقی نماند که فردا برای‌شان به شکل یک مشکل بروز کند و ندانند که با آن چطور کنار بیایند.

به کسی نگو

2010-02-18T22:35:00.006+03:30

بنده مفتخرم که اعلام دارم جهت طبع‌آزمایی و تجربه‌ی کوتاه‌نویسی به گروه وبلاگ‌نویسانِ مینی‌مالیستِ "به کسی نگو" پیوسته‌ام.
دوستان می‌توانند جهت خواندن، از این‌جا به وبلاگ گروه سر بزنند یا مستقیماً مینی‌مال‌های من را از این‌جا دنبال کنند و یا با استفاده از فید ما را بخوانند. در توییتر هم از این‌جا خوانده می‌شویم.
از قاصدک، زروان ازلی و دیگر دوستان گروه جهت فراهم کردن امکان نوشتن‌م در آن‌جا، بسیار سپاس‌گزارم.

وبلاگ اشکان فیلتر شده؛ دوستان زحمت استفاده از فیلترشکن را هم به خود ندهند، بلاگفا هم آن‌جا را مسدود کرده است. علت‌ش را دقیقاً نمی‌دانم، مطالب وبلاگ اشکان مجللی این اواخر بیش‌تر بیان احوالات شخصی بود و فاقد مطالبی بود که رنگ‌وبوی فیلتر دهد.
وبلاگ جدیدش را از این‌جا بخوانید.

سپاس

2010-02-15T17:00:00.006+03:30

توکل به خدا مهم‌ترین علت موفقیت من بود و خودم هم خیلی تلاش کرده بودم تا به این‌جا برسم. پدر و مادرم خیلی زیاد برای من زحمت کشیدند که جا داره از همین‌جا ازشون تشکر کنم و هم‌چنین می‌خوام از مادربزرگ مادری‌م که همراه ما زندگی می‌کنند و نیز از خواهرم و دوست خوب‌شون مهنازخانوم که باعث دل‌گرمی من به ادامه‌ی کار بودند قدردانی کنم. از عمه‌ی بقال محله‌مون که خیلی با من مهربون بودند و نمی‌گذاشتند که من توی صف شیر وقت‌م تلف بشه هم تشکر می‌کنم و امیدوارم که خداوند بچه‌شون رو که سرماخورده شفا بده و از همین‌جا از حضار محترم هم می‌خوام که موقع نماز بچه‌ی عمه‌ی بقال‌ محله‌مون رو فراموش نکنند. حالا من نمی‌خوام از کسی اسم ببرم چون می‌ترسم برخی‌شون از قلم بیفتند اما جا داره از زحمات شبانه‌روزی معلم خوب خودم آقای خروس‌نشان اصل و مدیر و معاونین مدرسه‌ی خوب دین‌ودانش روستای قزل‌دماغ سفلی تشکر کنم و یادی هم بکنم از هم‌کلاسی‌های خودم مهدی و حمید پادری، کامران ناکام و مسئولین محترم آزمایشگاه تشخیص طبی فرقان زیرنظر بخش اداری-‌مالی اداره‌ی توسعه و ترویج مصداق‌شناسی حشرات بال‌دار تک‌شاخ. از برنامه‌ی خوب‌تون خیلی خیلی ممنونم و از شما مجری محترم و سایر دست‌اندرکاران پشت صحنه‌ی این برنامه که من می‌دونم از صبح تا حالا زحمت زیادی کشیده‌ید تا این برنامه به خوبی انجام بشه و فرصتی فراهم بشه که ما بتونیم حرف دل‌مون رو به گوش مسئولین برسونیم بی‌نهایت سپاس‌گزارم.

یک قصه‌ی عامه‌پسند

2010-02-09T22:23:00.002+03:30

بعد از دستگیر شدن‌، مرا به سازمان مرکزی گشتاپو در برلین واقع در خیابان فریتز-آلبرخت منتقل کردند؛ ۴۷۳ روز و نصفی را در زندان انفرادی و با تحمل شکنجه‌های وحشیانه گذراندم که خبر آمد؛ شخص پیشوا می‌خواهد با شما ملاقات کند. مرا به یک جنگل در شرق هامبورگ منتقل کردند تا همان‌جا پس از کشتن من، مرا خوراک گرگ‌ها کنند. هیتلر زودتر آمده بود و عصبانی بود که چرا ما دیر کرده‌ایم، موسولینی هم بود؛ عده‌ای از سران نازی مثل والتر ونک و هاینریش هیملر را هم توانستم شناسایی کنم. هیلتر وقتی مرا دید خشم‌ش فروکش کرد و با حالت تمسخر جلو آمد و گفت: «خب، می‌بینم که به گه‌خوردن افتاده‌ای؟» و بعد زد زیر خنده، موسولینی هم سیگارش را دود می‌کرد و مغرورانه پوزخند می‌زد. گفتم «سیبیل‌ت رو چند می‌فروشی؟» هیتلر چشم‌ها را گرد کرد و گفت «با من بودی؟» گفتم «مگه عمه‌ت هم سیبیل داره؟»؛ وقتی این‌را شنید مثل تام‌وجری از سرش دود بلند می‌شد، یاحضرت جرجیس گویان به سمت من می‌آمد که مرا خفه کند چون فکر می‌کرد حالا که دستان من بسته است کاری نمی‌توانم بکنم ولی قبل از این‌که به من برسد، گفتم «اوه؛ اون‌جا رو، چه سوسک بزرگی!» هیتلر احمقانه روی‌ش را برگرداند و من دو لگد به دو نقطه‌ی حساس بدن‌ش زدم و او نقش زمین شد. نازی‌ها همین‌که این صحنه را دیدند پای به فرار گذاشتند ولی هِرمان گورینگ خودش را خیس کرده بود و از ترس نمی‌توانست تکان بخورد، به او گفتم که به مادرش سلام برساند و به او بگوید چرا از پوشک my baby استفاده نمی‌کند که تو بتوانی مثل یک مرد سرت را بالا بگیری؟ او را گذاشتم که برود اما آدولف هیلتر هرگز از جای‌ش بلند نشد و برای همیشه چهره در نقاب خاک کشید.

پ.ن: تحت تأثیر حضرت کوئنتین تارانتینو

کتاب‌خوان

2010-02-06T22:00:00.000+03:30

کتاب‌خوان را برخلاف عقیده‌ی برخی دوستان‌َم که معتقدند چیزی جز صحنه‌های سکسی آن از خاطرشان نمی‌گذرد، دوست دارم. این فیلم حول محور دو شخصیت است؛ مایکل نوجوان و زنی به نام هانا اشمیتز. به نظر من هر دو شخصیت پیچیده‌ند و شاید ویژگی اصلی فیلم هم در همین پنهان بودن و گنگ بودن جواب خیلی از سوال‌هایی‌ست که بیننده با آن مواجه است؛ کسی‌که فیلم را می‌بیند نمی‌داند باید هانا را دوست داشته باشد یا نه. مایکل طی اتفاقی با هانا که چیزی نزدیک ۲۰سال از او بزرگ‌تر است آشنا می‌شود و بعد از داشتن روابط جنسی با هانا عاشق‌ش می‌شود؛ در مقابل هانا جذاب‌ترین و قابل توجه‌ترین شخصیت فیلم است؛ او برای ما مرموز است، گذشته‌اش را نمی‌دانیم، اسم او هم بعد از مدتی و به اصرار مایکل برای ما روشن می‌شود، کارهایی که می‌کند و برخوردهایی که دارد عجیب‌ند. او چهره‌ی یک زن سختی‌کشیده و جدی را به خود دارد، همیشه سرد برخورد می‌کند اما وقتی داستانی برای او خوانده می‌شود گریه می‌کند و چهره‌ای معصومانه به خود می‌گیرد، این چهره‌ی معصومانه‌اش در کنار سایر متهمین در دادگاه کاملاً خودش را نشان می‌دهد؛ او مغرور است و این غرور اوست که اجازه نمی‌دهد حتی در دادگاه به بی‌سوادی خود لب باز کند و به همین‌خاطر هم (شاید نه متناسب با گناه‌ش) به حبس ابد محکوم می‌شود. مایکل هم وقتی پی به گذشته‌ی هانا می‌برد کشمکشی درونی برای‌ش شکل می‌گیرد، این جنگ درونی او در حالت چهره‌اش حتی پس از گذشت سال‌ها کاملاً عیان است، از طرفی نمی‌تواند گذشته‌ی خوب خود را با او از یاد ببرد و گمان می‌کنم به‌خاطر همین حس احترام به هاناست که سعی می‌کند راز بی‌سوادی وی را فاش نکند و از طرف دیگر نمی‌تواند نسبت به جنایاتی که او بدان‌ها اقرار کرده بی‌تفاوت باشد، حتی آن زمانی‌که هانا قرار است آزاد شود و مایکل به ملاقات او می‌رود سؤال از پشیمانی هانا نسبت به گناهان‌ش می‌پرسد تا بلکه وجدان خود را در ارتباط با او آرام کند اما هانا همان شخصیت سابق خودش را دارد و پاسخی که می‌دهد هویداکننده‌ی درون‌ش نیست اما اعمال بعدی او حاکی از ندامت اوست؛ او همه‌ی پولی را که در این مدت پس‌انداز کرده است به نفع بازمانده‌ی آشویتز وصیت می‌کند و حتی زمانی‌که بخشیده می‌شود و قانون به وی اجازه‌ی زندگی آزاد می‌دهد، خودش دست به خودکشی می‌زند و خود را این‌گونه مجازات می‌کند. بنظرم هانا زنی مهربان است که زندگی‌ش -که برای ما چندان روشن نیست- او را بگونه‌ای مغرور تربیت کرده که قادر به ابراز احساسات خودش نیست و سعی می‌کند درون خودش را پشت یک چهره‌ی عبوس و سرد پنهان کند.
این فیلم موسیقی زیبایی دارد که کاملاً با درام آن هماهنگ است و مطمئنم یکی از قسمت‌هایی که هر بیننده‌ای به آن اذعان خواهد کرد همین است. از طرفی فیلم‌برداری و نماهایی که به تصویر کشیده می‌شود فوق‌العاده‌ند، رنگ‌هایی که بکار می‌روند متناسب با شخصیت‌ها و عمل‌کردشان تغییر می‌کند و این کاملاً محسوس است.
درکل، این فیلم طوری نیست که بتوان با یک‌بار دیدن در موردش نتیجه‌گیری کرد و می‌طلبد که چندبار پای آن به مانیتور خیره شویم و حتی پس از چندبار دیدن هم سوال‌هایی هم‌چنان در ذهن‌ها باقی می‌ماند. فیلم گذشته از محکوم کردن واقعه‌ی مسلم هولوکاست، طوری نیست که پیام آماده‌ای به مخاطب‌ش القاء کند بلکه آن‌را به برداشت شخصی او وا‌می‌گذارد و ذهن را به تکاپو می‌اندازد و خوبی فیلم هم همین‌جاست، همین ویژگی‌ش باعث شده که هرکس از دید خودش در مورد فیلم برداشتی داشته باشد و من هم سعی کردم نظر خودم را پیرامون فیلم و کارکترهایش بنویسم.

- کتاب‌خوان در ویکی‌پدیا
- کتاب‌خوان در IMDb

If anything can go wrong, it will

2010-02-03T23:11:00.001+03:30

امشب بعد از مدت‌ها فیلمی را که دوستان از یک محفل خصوصی تهیه کرده بودند را دیدم، فضای فیلم و صحبت‌هایی که می‌شود نمی‌خواهم بگویم نوستالژیک بود اما یک جوری‌مان کرد که نمی‌دانم چه باید اسم‌َش را گذاشت. یک قسمت خیلی خوب‌ش، صدای داریوش در پس صداهای فیلم بود که وقتی فیلم برای خودش جلو می‌رفت، دل ما را هم با خودش می‌برد. این شد که دل‌مان به یک‌باره هوای داریوش کرد. در راستای همین هوایی شدن دل‌مان، ما هی دنبال سی‌دی داریوش می‌گردیم پیدا نمی‌کنیم، این‌ور، آن‌ور ولی هیچ فایده‌ای ندارد. بعد از این ناکامی فلش‌مان را می‌گیریم دست‌مان و دوره می‌افتیم پیش دوست و آشنا که آقا شما داریوش خدمت‌تون هست؟ و بالاخره یک بنده‌ی خدایی پیدا می‌شود که با روی گشاده بگوید بله عزیز هست. می‌گویم همه‌ی آهنگ‌هاش رو می‌خواهم‌ها، می‌گوید بله اکثراًشون رو دارم، می‌گویم آن "ببین ببین این گریه‌ی یه مرده" رو هم داری، می‌گه اکثراً هست داداش. ما هم حرف اضافی نمی‌زنیم، نصف-نیمه ذوق کرده برمی‌گردیم و فلش‌مان را می‌زنیم به کامپیوتر عزیزتر از جان‌مان و شروع می‌کنیم به گشتن، متوجه می‌شویم که نه خیر نیست و آن کورسوی امیدی که در ته هوس‌های‌مان روشن شده بود خود به خود خاموش می‌شود و تاریکی بر امیدهای ما سیطره می‌یابد! اما برای آن‌که ناکامی‌مان طوری نشود که فردا زل بزنیم به یک نقطه و افسرده شویم، چندتا از آن‌ دل‌برهایش را انتخاب می‌کنیم. روی هر کدام که کلیک می‌کنیم نمی‌خواند بلکه کل کامپیوترمان را به مرز فاک عظمیٰ می‌رساند. حرص‌مان درمی‌آید طوری‌که دوست داریم دندان‌های‌مان را از خشم به هم بکوبیم و با دو دست‌مان گلوی یک نفر را بگیریم و تا می‌شود فشار دهیم و تکان‌َش دهیم و هی سرش داد بزنیم و بگوییم "چرا لعنتی؟" و این کار را ادامه دهیم تا آن هنگام که از حال برویم و حرص‌مان خالی شود؛ البته حق هم داریم.
خلاصه امروز به آن قانون مورفی که می‌گوید "هر چیزی که بتواند خراب شود خراب می‌شود، آن‌هم در بدترین زمان ممکن" اعتقاد راسخ پیدا کردم.

فتوت‌نامه- عطار

2010-02-02T22:35:00.001+03:30

الا! ای هوشمند خوب کردار
بگویم با تو رمزی چند ز اسرار
چو دانش داری و هستی خردمند
بیاموز از فتوت نکتهای چند
که تادر راه مردان ره دهندت
کلاه سروری بر سر نهندت
اگر خواهی شنیدن گوش کن باز
زمانی باش با ما محرم راز
چنین گفتند پیران مقدم
که از مردی زدندی در میان دم
که: هفتاد و دو شد شرط فتوت
یکی زان شرطها باشد مروت
بگویم با تو یک یک جملهٔ راز
که تا چشمت بدین معنی شود باز
نخستین، راستی را پیشه کردن
چو نیکان از بدی اندیشه کردن
همه کس را بیاری داشتن دوست
نگفتن: آن یکی مغز و دگر پوست
ز بند نفس بد، آزاد بودن
همیشه پاک باید چشم و دامن
اگر اهل فتوت را وفا نیست
همه کارش بجز روی و ریا نیست
کسی،کو را جوانمردیست در تن
ببخشاید دلش بر دوست و دشمن
بهر کس خواستی میباید آنت
اگر خواهی بخود، نبود زیانت
مکن بدبا کسی کو باتو بدکرد
تو نیکی کن، اگر هستی جوانمرد
زبان را در بدی گفتن میآموز
پشیمانی خوری تو هم یکی روز
ترا آنگه به آید مردی و زور
که بینی خویشتن را کمتر ازمور
مگو هرگز که: خواهم کردن اینکار
اگر دستت دهد میکن بکردار
کسی کو را بخشم اندر رضانیست
فتوت درجهان او را روا نیست
فتوت دار چون باشد دلازار
نباشد در جهانش هیچ کس یار
درین ره خویشتن بینی نگنجد
بجز خاکی و مسکینی نگنجد
فتوت ای برادر، بردباریست
نه گرمی ستیزه، بلکه زاریست
بده نان، تا برآید نامت،ای دوست
چو خوشتر درجهان ازنام نیکوست؟
زبان ودل یکی کن با همه کس
چنان کز پیش باشی، باش از پس
مکن چیزی،که دیدن را نشاید
اگر گویی شنیدن را نشاید
چو اندر طبع بسیاری نداری
مزن دم از طریق بردباری
طریق پارسایی ورز مادام
که نیکو نیست فاسق را سرانجام
مکن با هیچکس تزویر و دستان
که حیلت نیست کار زیردستان
درون را پاک دار از کین مردم
که کین داری نشد آیین مردم
چو خواندندت برو، زنهار میپیچ
ورت هم بیم جان باشد،مگو هیچ
بجان گر با زمانی اندرین راه
نباشد از فتوت جانت آگاه
دماغ از کبر خالی دار پیوست
ز شیطانی چه گیری عذر بردست؟
تواضع کن، تواضع، برخلایق
تکبر جز خدا را نیست لایق
تکبر خیرگی خود را مرنجان
که افزونی جسمست کاهش جان
سخن نرم و لطیف و تازه میگوی
نه بیرون از حد و اندازه میگوی
مگو راز دلت با هر کسی باز
که در دنیا نیابی محرم راز
حسد را بر فتوت ره نباشد
حسود از راه حق آگه نباشد
اخی را چون طمع باشد بفرزند؟
ببر، زنهار، از وی مهر و پیوند
اگر گفتی ز روی، آنرا بجا آر
وگر خود میرود سر بر سردار
بخود هرگز مرو راه فتوت
بخود رفتن کجا باشد مروت؟
ریاضت کش، که مرد نفس پرور
بود از گاو و خر بسیار کمتر
مرو ناخوانده، تا خواری نبینی
چو رفتی جز جگر خواری نبینی
بچشم شهوت اندر دوست منگر
که دشمن کام گردی، ای برادر
ز کج بینان فتوت راست ناید
که کج بینی فتوت را نشاید
بکام خود منه زنهار! یک گام
که ایمن نیست دایم مرد خودکام
مروت کن تو با اهل زمانه
که تا نامت بماند جاودانه
هزاران تربیت گر هست اخی را
ندارد دوست زیشان جز سخی را
مدارا کن تو با پیران مسکین
ببخشا بر جوانان بد آیین
مزن لاف ای پسر، بادوست و دشمن
که باشد مرد لافی کمتر از زن
فتوت چیست؟ داد خلق دادن
بپای دستگیری ایستادن
هر آن کس، کو بخود مغرور باشد
بفرسنگ از مروت دور باشد
ادب را گوش دار اندر همه جای
مکن بابی ادب هرگز محابای
بخدمت میتوان این ره بریدن
بدین چوگان توان گویی ربودن
بعزت باش، تا خواری نبینی
چو یاری کردی اغیاری نبینی
گر آید از درت سیلاب خون باز
بپوشانش درون پرده راز
مبر نام کسی جز با نکویی
اگر اندر فتوت نام جویی
بعصیان در میفکن خویشتن را
مجو آخر بلای جان و تن را
هوای نفس خودبشکن، خدا را
مده ره پیش خود صاحب هوارا
چنان کن تربیت پیرو جوان را
که خجلت برنیفتد این و آن را
نصیحت در نهانی بهتر آید
گره از جان و بند ازدل گشاید
لباس خود مده هر ناسزا را
بگوش جان شنو این ماجرا را
میان تربیت زان روی میبند
که باشد در کنارت همچو فرزند
فتوت جوی، گر دارد قناعت
همه عالم برند ازوی بضاعت
بطاعت کوش، تا دیندارگردی
که بی دین را نزیبد لاف مردی
پرستش کن خدای جاودان را
مطیع امر کن تن را و جان را
قدم اندر طریق نیستی زن
که هستی بر نمیآیی ازین فن
چوسختی پیشت آید کن صبوری
در آن حالت مکن از صبر دوری
بنعمت در،همی کن شکر یزدان
چو محنت در رسد صبرست درمان
چو مهمان در رسد شیرین زبان شو
بصد الطاف پیش میهمان شو
تکلف از میان بردار و از پیش
بیاور آنچه داری از کم و بیش
باحسان و کرم دلها بدست آر
کزین بهتر نباشد در جهان کار
چو احسان از تو خواهد مرد هشیار
چو مردان راه خود چالاک بسپار
اگر شکرانهای گوید مگو: کی؟
بباید گشتنت تسلیم دروی
فتوت دار چون شمعست در جمع
از آن سوزد میان جمع چون شمع
ترا با عشق باید صبر همراه
که تاگردی از این احوال آگاه
بگفتار این سخنها راست ناید
ترا گفتار با کردار باید
چو چشمت روی آن هستی ببیند
سخنهای منت، در جان نشیند
مکن زنهار! ازین معنی فراموش
همی کن پند من چون حلقه در گوش
گر این معنی بجا آری، ترا به
بشرط این راه بسپاری، ترا به
اگر خواهی که این معنی بدانی
فتوت نامهٔ عطار خوانی
خدا یار تو باشد در دو عالم
چه مردانه درین ره میزنی دم

شقایق هست بعد از امتحانات

2010-01-28T22:16:00.000+03:30

ما از آن مردمان‌یم که برای آشکار نمودن شادمانی پایان امتحانات ترم خود به جمع سبز دوستان خوابگاهی می‌پیوندیم، تا دیر هنگام می‌خندیم و دل‌مان درد می‌گیرد و چشمان‌مان از اشک پر می‌شود؛ آن‌گاه هوای داشتن سیگاری بر لب به سرمان می‌افتد و چاق کردن قلیانی و تمرین بیش‌تر حلقه‌حلقه کردن دود؛ فیلم می‌بینیم و بعد کنار هم سرمان رو به سقف دراز می‌کشیم و از فواید پایان امتحانات سخن‌ها می‌رانیم. قبل از طلوع خورشید می‌خوابیم و قبل از غروب‌ش برمی‌خیزیم و راهی خانه می‌شویم که گفته‌اند تا شقایق هست زندگی باید کرد.

Photo: Karin in Paris

از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت

2010-01-22T22:05:00.001+03:30

دو یار زیرک و از باده کهن دومنی
فراغتی و کتابی و گوشه چمنی
من این مقام به دنیا و آخرت ندهم
اگر چه در پی‌ام افتند هر دم انجمنی
هر آن که کنج قناعت به گنج دنیا داد
فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی
بیا که رونق این کارخانه کم نشود
به زهد همچو تویی یا به فسق همچو منی
ز تندباد حوادث نمی‌توان دیدن
در این چمن که گلی بوده است یا سمنی
ببین در آینه جام نقش بندی غیب
که کس به یاد ندارد چنین عجب زمنی
از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت
عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی
به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند
چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی
مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ
کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی

2010-01-20T21:51:00.004+03:30

به لابه گفتم‌ش ای ماه رخ چه باشد اگر
به یک شکر ز تو دل‌خسته‌ای بیاساید
به خنده گفت که حافظ خدای را مپسند
که بوسه تو رخ ماه را بیالاید

بی‌بی‌سی هر روز حامله می‌شود

2010-01-12T22:33:00.001+03:30

اگر به شکل لوگوی شبکه‌ی منحوس بی‌بی‌سی دقت کنید متوجه می‌شوید که حرف B به شکلی تغییر یافته که دایره‌ی بالایی این حرف برجستگی‌های قسمت فوقانی زنان را به ذهن متبادر می‌کند و دایره‌ی بزرگ‌تر این حرف طوری طراحی شده است که نشان‌دهنده‌ی شکم یک زن حامله است که صریحاً به بی‌بندوباری و زنای محصن و غیرمحصن دعوت می‌کند. حرف دوم B هم جهت تأکید گذاردن بر قبلی دوباره تکرار شده است. حرف C هم که حرف اول کاندوم بوده بعد از حروف B قرار گرفته در حالی‌که باید بطور طبیعی قبل از آن‌ها قرار می‌گرفت و البته موارد دیگری هم وجود دارد که انتشار آن‌ها صحیح نیست.

لینک‌های مرتبط:

پرتوسخن : روزنامه «تهران امروز»، هر روز مي رقصد!

پرتوسخن: اعتماد هر روز می‌خوابد!

آن وقت‌ها اینترنت بود

2010-01-11T22:14:00.001+03:30

پسر خوب من؛
چون پرسیده‌ای که فیلترشکن یعنی چه لازم است برای‌ت از اینترنت بگویم. در آن زمانِ ما، یک چیزی بود به اسم اینترنت -شبیه به رادیوی خودمان- که می‌توانستی خیلی چیزها را در آن بخوانی، خُب پر واضح است که می‌توانست ما را که عقل‌مان ناقص بود منحرف کند؛ به همین‌خاطر مثل پارازیت رادیو، یک چیزی گذاشته بودند که هر مطلبی به دست ما نرسد، تو می‌توانی شبیه فیلتر قوری چایی در نظرش بگیری. آن موقع ما جوان بودیم و اینتلیجنت‌سرویس هم رفته بود توی وجودمان و خلاصه افتاده بودیم روی دور رد کردن فیلتر با فری‌گیت، جی‌پس، پروکسی، آن‌اسپید و ... و یک چیزهایی می‌خواندیم که نباید می‌خواندیم. البته اخبار هی می‌گفت که مجلس سنای آمریکا فلان میلیارد دلار پول گذاشته کنار که فیلترشکن درست کند و بفرستد ایران، ما باورمان نمی‌شد تا این‌که به خود آمدیم دیدیم ای دل غافل، تریاک از شرق و فیلترشکن از غرب همین‌طور دارد وارد کشور می‌شود و ما هم داریم یواشکی براندازی می‌کنیم. گفتیم الآن است که برویم زیر یوغ بردگی و استعمار غرب و کاپیتولاسیون و این حرف‌ها که توی کتاب تاریخ‌تان هست. این‌طور شد که گفتیم چاره‌ای باید بیندیشیم و از این منجلاب فساد به‌در آئیم اما عقل هیچ‌کدام‌مان به یک راه‌حل منطقی قد نمی‌داد تا این‌که یک بزرگ‌مردی آمد و گفت اینترنت باید کلاً قطع بشود و همان‌طور که می‌دانی الآن دیگر اینترنت نداریم؛ هرچند آمریکا و اسرائیل الآن نسل نمی‌دانم چندم اینترنت‌شان است ولی ما از رادیو که رسانه‌ی فرهیختگان است استفاده کرده، در صراط مستقیم قدم می‌زنیم و خیلی هم خوشحالیم، ببین هاهاهاها!

گِل‌بازی خداوند

2010-01-08T22:20:00.001+03:30

خداوند تنورش را روشن نمود و روی درجه‌ی مخصوص تنظیم‌ش کرد؛ آن‌گاه تکه گِلی برداشت، آن‌را محکم به روی تخته سنگی صاف کوبید، وردنه از روی آن رد کرد و به سه تکه تقسیم‌َش کرد؛ هر کدام‌شان را شکلی داد و سرانجام داخل آن تنور داغ شده قرارشان داد.
اندک مدتی بعد خدا آمد، درب تنور را باز کرد و یکی از آن سه را بیرون کشید. آن تکه گل هنوز نپخته بود، بی‌رنگ و روی بود و خداوند را از خود مأیوس نمود. اما خدا مدتی صبر کرد تا دیگری را از تنور بیرون بکشد، دومی فوق‌العاده شده بود، سرخ‌روی و خوش‌بر و رو. اوف! عجب چیزی شده بود. خداوند براستی حق داشت که محو تماشای‌ش شود و سومی را که حال جزغاله شده بود فراموش کند. با این‌حال به هرسه جان داد و این‌گونه سفیدپوست‌ها، سرخ‌ها و سیاهان را بر زمین گستراند، هرچند زیرچشمی آن وسطی را مدام می‌پایید.

پ.ن: برداشتی آزاد از اعتقاد سرخ‌پوست‌های قدیمی در مورد خدا و خلقت بود.

وبلاگی که گودر نیست!

2010-01-06T22:15:00.001+03:30

دوسال بیش‌تر است که وبلاگ‌نویسی می‌کنم و امروز وقتی به نوشته‌های قبلی خودم نگاه می‌کنم متوجه دل‌مشغولی‌های آن زمان خودم می‌شوم که نوشتن‌َم را سبب شد؛ آن اوایل همه‌ی خواسته‌ام داشتن محیطی بود که بتوانم خودِ واقعی‌َم را بروز دهم و از خودسانسوری‌های ناخواسته و ضروری زندگی فاصله بگیرم. تا حدودی هم موفق شدم و به خواسته‌های خودم رسیدم، اصلاً یکی از عمده دلایل لازمه‌ی وجود وبلاگ فکر می‌کنم همین است.
وبلاگ‌نوشتن‌ گرچه برای آدمی می‌شود در حکم یک سنگ صبوری که از این‌ور و آن‌ور برای‌ش می‌گویی و خودت را سبک می‌کنی اما پس از یک مدتی متوجه می‌شوی که وبلاگ‌نویسیِ اوایل تو با الآن‌ت کلی توفیر دارد؛ وقتی وبلاگ نوپاست تو می‌توانی هرچه را که بخواهی و بی‌هیچ محدودیتی در آن بنویسی‌ اما وقتی کمی زمان بگذرد، وبلاگ آدمی شخصیت پیدا می‌کند و می‌شود مثل یک فرزندی که دیگر خودش مستقل فکر کردن را آموخته و همه‌ی آن‌چه که تو بعنوان بزرگ‌ترش می‌گویی را نمی‌پذیرد؛ یعنی وبلاگ وقتی خودش را پیدا کرد دیگر هرچیزی را نمی‌شود در آن گنجاند، چون دیگر وبلاگ تو خیلی هم مال خودت نیست، خوانندگان‌ت هم در آن سهیم‌ند، اگر کمی آن‌طرف‌تر را بخواهی تجربه کنی، دوستان همراه‌ت که وبلاگ‌ت را می‌شناسند و نه خودت را، ایراد می‌گیرند که اِ، این چه بود نوشتی که این حرف‌ها از شما بسیار بعید بود! این یعنی دوباره همان دردی که مرا واداشت وبلاگی بسازم، یعنی همان نتوانستن به گفتن و نوشتن برخی چیزها. برخی دوستان، وقتی به چنین مشکلی برمی‌خورند وبلاگ‌های متعدد می‌زنند و هر کدام‌شان را می‌گذارند برای برخی ابعاد وجودی‌شان و نیازهای مختلفی که حس می‌کنند بروزشان لازم است؛ در بعضی‌ها سیاسی‌های‌شان را می‌نویسند و در یک وبلاگ دیگرشان به ریش سیاست می‌خندند و از ادبیات می‌گویند و الخ؛ اما همه، این توانایی و حوصله را ندارد مثل منی که معتقدم خدا یکی، بلاگ یکی!
به شخصه راه‌حلی که برای برون‌رفت از این بحران! پیدا کرده‌ام استفاده از گودر است، از وقتی به آن پیوسته‌ام محدودیت‌های وبلاگ‌ستان که از آن برای‌تان گفتم کم‌تر مهم جلوه می‌کند، در عالم گودر نه کسی کاری به کار آدم دارد، هر مزخرفی هم می‌شود آزادانه در آن نوشت و شِر کرد. در بازار گودری‌ها از شیر مرغ تا جان آدمی‌زاد پیدا می‌شود، در سریع‌ترین زمان به آخرین خبرها دسترسی داری و گویا گوش شیطان کر تا به امروز نتوانسته‌اند آن‌را فیلتر کنند. خلاصه‌ی مطلب این‌که اگرچه معتقدم وبلاگ جزو ضروریات است، اما نداشتن گودر خسران است.

این دختره!

2010-01-01T22:52:00.000+03:30

می‌توانید عکس سمت چپ را در کامپیوترتان ذخیره کنید و بزرگ‌َش کنید، آن‌وقت به حالت ایستادن‌ش و شکم نسبتاً گنده‌اش، چشم‌ها و ابروهای او، حالت چهره‌اش و آن دستی که با خشونت فاک نشان‌مان می‌دهد دقیق شوید؛
احتمالاً می‌توانید حدس بزنید که این دختر توان بالقوه‌ی فراوانی دارد برای آن‌که بتواند جمعی از دختران را دور خودش جمع کند و رئیس‌شان شود؛ درست از آن تیپ دخترهای شروری می‌تواند باشد که آخر کلاس بنشیند و وسط حرف معلم بپرد و خوشمزگی کند که بقیه بخندند. احتمالاً او برای این‌که زهرچشمی از خواهر بزرگ‌ترش بگیرد توی رخت‌خواب او سوسک می‌اندازد و با گریه‌ی او کلی حال می‌کند. این دخترک خیلی خوب می‌تواند برخی بچه‌های ضعیف را تلکه کند و به آن‌ها زور بگوید، طوری‌که دیگران از او این‌طور حساب ببرند. اگر بزرگ‌تر شود می‌تواند از آن‌هایی شود که در جیب‌شان چاقو دارند، توی چشم آدم زل می‌زنند و آدامس‌شان را باد می‌کنند و به ترکیدن‌ش می‌خندند؛ می‌تواند از آن‌هایی باشد که اگر با پسری رابطه‌اش را به هم زد، آبروی پسرک را جلوی کلی آدم ببرد و آخر سر هم توی صورت پسر تُف کند. به نظر من این دختر از آن‌هایی‌ست که آبنبات چوبی دست‌شان می‌گیرند و طوری لیس می‌زنندش که صدای بدی بدهد تا این‌طور قدرت و اعتماد بنفس‌شان را به رخ طرف بکشند و اعصاب او را به هم بریزند؛ او احتمالاً موهای‌ش را قرمز یا بنفش رنگ خواهد کرد و کاپشن چرمی مشکی کوچولویی تن‌ش. بنظر من او استعداد خوبی برای زندگی در نیویورک دارد.

کشور من

2009-12-29T23:36:00.000+03:30

می‌خوای بدونی من توی دل‌َم چه تصویری از کشورم دارم؟ دل‌ت می‌خواد بدونی؟ کشور من تصویر یه سرباز مست حیرون رو داره که خنجرش رو روی پاچه‌ی شلوار ارش‌ش تمیز می‌کنه و توی غلاف‌ش می‌زاره، بعدش روی جسد مردی که خرخره‌اش رو بریده تُف می‌کنه.
کشور من تصویر یه پیرمردی رو داره که از صف پناهنده‌ها بیرون می‌آد و برای این‌که خستگی‌ش رو در کنه روی علف‌ها دراز می‌کشه، روی علف‌هایی که توش یه مین ضدنفرخاک شده.
کشور من یه روستایی پیره که به سربازهایی که وارد روستاش می‌شن نگاه می‌کنه و ازشون می‌پرسه شما خودی هستین؟
کشور من شبیه مادری‌یه که این نامه رو براش فرستادند: "پسرت رو کشتیم. اگه می‌خوای جسدش رو بفرستیم تا خاک‌ش کنی، برامون سه هزار دلار تهیه کن".
کشور من یه دسته زندانی‌یه که قراره اعدام بشن و مجبورشون می‌کنن خودشون قبر دسته‌جمعی خودشون رو بِکنن و هنگامی‌که دارن می‌کنن، زیرپاشون یه قبر دسته‌جمعی‌ دیگه پیدا می‌کنن که توش سربازهای جنگ جهانی دوم رو خاک کرده بودن.
کشور من یه پناهنده‌ی پیر مسلمون دم مرگه که وارد یه روستای یونانی ارتدوکس می‌شه؛ قبل از این‌که بمیره مختصر به روستایی‌ها توضیح می‌ده چه جوری یه مسلمون رو دفن می‌کنن.
اینه کشور من، یادداشت یه متخصص که دنبال گمشدگان می‌گرده: "جسدی پیدا کردیم که پاهاش توی یه جسدگاه بود، سرش توی یه جسدگاه دیگه و بقیه‌ی اعضای بدنش یه جای دیگه".
کشور من مادری‌یه که نمی‌تونه برای پسرش که توی سربرنیکا کشته شده و هنوز شناسایی نشده عزاداری کنه؛ عاقبت تصمیم می‌گیره یکی از پیرهن‌هاش رو خاک کنه تا بتونه سر یه قبری گریه کنه.
یا شاید هم، کشور من اون سگی‌یه که زنده انداختن‌ش توی یه چاه، وسط یه روستای رها شده و آتیش گرفته؛ سگه قبل از مردن، سه شبانه‌روز زوزه می‌کشه.
کشور من همون پدری‌یه که هر روز برای دختر هفت ساله‌اش که سیصدوچهل‌وشش روزه که مُرده، یه عروسک می‌سازه.
بهتر بهت بگم، تصویر کشور من اون سه تا سربازن که دارن می‌شاشن روی آواره‌های دودزده‌ی خونه‌یی که آتیش زدن.
کشور من تصویر یکی از رایج‌ترین فحش‌ها رو داره: ای لامصب بدمصب سگ مصب!

+ نمایش‌نامه‌ی "پیکر زن هم‌چون میدان نبرد"؛ ماتئی ویسنی

در منجلاب فساد

2009-12-24T23:14:00.003+03:30

پسر خوب من؛
الآن را با دوره‌ی ما مقایسه نکن، بد روزگاری را گذراندیم. از همان دوران تحصیل زمینه‌ی فساد و انقلاب مخملی در ما نهادینه می‌شد. کلاس‌های دبستان ما سی‌وچندنفری و حسابی شلوغ بودند؛ تازه دو نوبت صبح و عصر داشتیم، مدرسه که تعطیل می‌شد دخترها می‌آمدند که بروند سر کلاس‌های‌شان به ما می‌گفتند پسرا موش‌ند مثل خرگوش‌ند، ما هم جواب‌شان را می‌دادیم و این‌ها آغاز گفت‌وگو بود، گفت‌وگو هم که آئین درویشی نبود ورنه با تو ماجراها داشتیم. البته درویشی هم انحراف دیگری‌ست که بزرگ‌تر شدی برای‌ت توضیح می‌دهم. اگر منظورم از دختر را هم متوجه نمی‌شوی مادرت را در نظر بگیر، کمی کوچک‌تر. کتاب‌های ما هم مختلط بود یعنی ما همان کتابی را می‌خواندیم که دخترها می‌خواندند، حالا تو فکرش را بکن ما چقدر در منجلاب فساد فرو رفته بودیم! آن موقع ما درسی به نام تصمیم اکبر نداشتیم، اسم‌ش تصمیم کبریٰ بود و ما پسرها این‌گونه اسم‌های دخترانه را یاد می‌گرفتیم، تازه این درس عکس هم داشت و این‌گونه با پورنوگرافی ما را آشنا کرد. تعلیمات اجتماعی و خانواده‌ی آقای هاشمی و ...که بماند. کودک‌ستان ما که رسماً مرکز فساد بود، پسرها و دخترها با هم بودیم، گرگم به هوا بازی می‌کردیم و کم مانده بود خانه‌ی تیمی تشکیل دهیم و دست به اسلحه ببریم؛ خدا از سر تقصیرات ما بگذرد، چه کارها که نکردیم! آن موقع اواخر دوره‌ی سازندگی بود، بعد هم که دوم خرداد آمد و ما رسماً به فنا رفتیم.

مرتبط:

وزیر آموزش و پرورش: کتاب‌های درسی دختران و پسران از ۹سالگی متفاوت می‌شود!

ای با دوستی دشمن

2009-12-22T23:16:00.001+03:30

نمی‌دانم برای چه دوست می‌داری که حتی برای یک‌بار هم که شده من را ضایع کنی. تو واقعاً با چنین کارهایت من را مأیوس می‌کنی. تو در ازای آن همه لطف و اعتمادی که به تو داشته‌ام نه تنها جواب در خور و شایسته‌ای نداده‌ای بلکه این اواخر خواسته‌ای مرا در جمع، ضایع و بی‌اعتبار کنی. شاید مشکل تو این بوده که همیشه وقتی خواسته‌ای با من بحث کنی دوست داشته‌ای بر من غالب شوی و هر بار هم ناامید شده‌ای؛ با نهایت تأسف من امروز متوجه شدم که تو مدت‌های زیادی قبل از این‌که مباحثی را علیه من و در برابر دیگران پیش بکشی فکرها کرده‌ای تا بلکه بتوانی مرا شکست دهی و ذره‌ای از آن خاطر ناآرام‌ت را آرامش بخشی؛ اما تقصیر من چیست که آن مکتب فکری که تو از آن تغذیه می‌شوی پشتوانه‌ی عقلی و منطقی درستی ندارد و در برابر عقل بشری محکوم به شکست است. از طرفی من برخلاف تو هیچ اصراری بر پای‌بندی به اعتقادات گذشته‌ام ندارم و هرگاه که بطلان‌شان بر من روشن شود از آن‌ها فاصله می‌گیرم و بی‌خود و بی‌جهت کوس کم‌خردی خودم را نمی‌کوبم.
ای آشنای سبک مغز من؛ حال که سعی کرده‌ای از این فضای مملو از فریب مقدس که امکان تنفس آزاد را سلب کرده استفاده کنی و خودت را با قربانی کردن من به جایگاهی موقت برسانی، یقین داشته باش که اوضاع هیچ‌گاه به این شکل باقی نخواهد ماند و روزی بطلان همه‌ی این عقاید سخیف‌تان آشکار می‌شود، آن‌گاه جای‌گاهی این‌چنین رفیع برای شما حامیان حزب باد و فرصت‌طلبان کم‌خرد نخواهد بود.

زنگ انشاء ۲

2009-12-17T00:01:00.003+03:30

به نام خدا
موضوع انشاء : چرا جنگ بد است؟

جنگ چیزی خوبی نیست چون آدم‌های زیادی در آن کشته می‌شوند و بچه‌ها می‌ترسند و گریه می‌کنند. من جنگ را در روایت فتح دیده‌ام؛ خیلی‌ها برای این‌که به کرب‌وبلا بروند کوله‌پشتی انداخته بودند پشت‌شان و لباس‌های‌شان هم خاکی شده بود که از دیگر بدی‌های جنگ است. البته من خودم خیلی دلیل دارم که جنگ بد است ولی بعضی وقت‌ها جنگ لازم است و من تا بحال کسی را ندیده‌ام که زور داشته باشد و نجنگد؛ مثلاً اگر برادر کوچک‌ترت همان یک دسته‌ی سالم پلی‌استیشن را بگیرد و به تو ندهد مجبور می‌شوی که به زور از او بگیری که باعث می‌شود گریه کند، مادرت هم یک نیشگون از تو می‌گیرد که گریه کنی و بروی گوشه‌ای ساکت بشینی که یعنی قهر کرده‌ای. در این‌جا چون تو زور بیش‌تری از داداش‌َت داشتی از آن استفاده کردی و چون مادرت زور بیش‌تری داشت علیه تو از آن استفاده کرد. البته زندگی قانون هم دارد که باعث می‌شود جنگی صورت نگیرد چون جنگ چیز خیلی بدی است. من بعنوان یک دانش‌آموز و قشر فرهیخته و تحصیل‌کرده‌ی این جامعه فکر می‌کنم که باید کسانی‌که جنگ را شروع کرده‌اند حساب‌شان را برسیم، اگر کسی با ما بجنگد و هر وقت که خواست آن‌را تمام کند که نمی‌شود، باید به او بفهمانیم که ما هم بلدیم حمله کنیم یا اگر کسی ریش‌تراشی دزدیده است او را مجازات کنیم که دیگر جنگ درست نکند چون جنگ خیلی بد است. بعضی‌ها هم آبروی کل دنیا را برده‌اند، این عده می‌گویند اگر به آنها حمله نکنی، به تو حمله می‌کنند که اسم‌ش دکترین بوش است که این را معلم پرورشی‌مان به ما گفت و راست هم می‌گفت یا مثلاً اوباما که لشگرکشی علنی می‌کند به او جایزه‌ی صلح می‌دهند تا استخوان ماها را بسوزانند و این اسم‌ش جنگ نرم است. چنین آدم‌های جنگ‌طلبی که دنیا را به خاک و خون کشانده‌اند و مظهر جنگ‌ند باید از صحنه‌ی روزگار محو شوند چون جنگ خیلی بد است. من در پایانِ انشای خودم بخاطر دلایلی که گفتم آرزو می‌کنم که آن‌هایی که آن‌جاشان می‌خارد نابود شوند و ریشه‌ی جنگ‌ها هم بخشکد و همه‌ی مردم دنیا برادرانه در کنار هم زندگی مسالمت‌آمیز داشته باشند.

مطلب مرتبط: زنگ انشاء ۱

تنهاهای فردا

2009-12-08T23:48:00.001+03:30

همیشه می‌گفتم داشتن یک فرزند برای خانواده‌ها ایده‌آل‌ترین حالت ممکن از لحاظ تعداد اولاد است اما وقتی فکر بیش‌تری کردم متوجه شدم خیلی هم نمی‌توان ایده‌آل تصورش کرد؛ اگر همه‌ی خانواده‌ها فقط یک فرزند داشته باشند، نتیجه این می‌شود که فرد نه خاله‌ای خواهد داشت، نه دایی، نه عمو و عمه‌ای؛ طبیعتاً از داشتن پسرخاله و دختردایی و ... هم محروم می‌شود، از برادر و خواهر هم که خبری نیست پس یعنی اعضای فامیل او را علاوه بر پدر و مادرش، پدربزرگ و مادربزرگ‌هایش می‌سازند که خداوند آن‌ها را بیامرزد! درست است همین الآن که وضعیت جامعه کاملاً به این شکل درنیامده ما به همان فامیل‌های خودمان هم سر نمی‌زنیم، مثلاً خود من سالی یکی-دوبار حداکثر ممکن است بعضی از آن‌ها را ببینم اما همین‌که آدم احساس می‌کند یک‌سری بستگانی دارد که می‌تواند بعضی وقت‌ها به آن‌ها سر بزند و از مشترک‌های‌شان صحبت کند خودش خیلی خوب است. می‌خواهم بگویم ما آدم‌ها با این روند زندگی‌مان که در پیش گرفته‌ایم روزبه‌روز تنهاتر می‌شویم و آن‌وقت باید کلی فکر کنیم و مطلب‌ها بنویسیم از این تنهایی مفرط خودمان. وضعیت جوامع صنعتی را که می‌بینم به این نتیجه می‌رسم که این آینده‌یی محتوم است، چاره‌ای هم جز تن دادن به آن نیست، یعنی شرایط زندگیِ زمانِ ما اجازه‌ی انتخاب راه دیگری را نمی‌دهد.
یکی از چیزهایی که ما برای آیندگان به یادگار خواهیم گذاشت، فرصت درک معنای تنهایی‌ست.

مردی که دیگر سبیل ندارد

2009-12-03T23:28:00.001+03:30

اولین تصویری که از او در ذهن من نقشه بسته مردی سیبیل‌دار است که گوشه‌ی سمت راست سایت گویا می‌دیدمش؛ نمی‌دانم چرا بین آن همه تبلیغات از مرجانه ابروانی گرفته تا علیرضا نوری‌زاده و غیره و ذلک، توجه من به او جلب می‌شد و هربار دوست داشتم ببینم این کیست که دوست دارد در حالت لَم‌داده عکس بگیرد؛ با این وجود نمی‌دانم چرا هیچ‌موقع نمی‌شد که روی آن کلیک کنم و ببینم که او چکاره است و در چه عالمی سیر می‌کند. سن و سال زیادی هم نداشتم که او را از قبل بشناسم. یک‌روز از قبل مصمم شده بودم که برای همیشه راز این مرد سیبیلو را کشف کنم، روی عکس‌اش کلیک کردم و متوجه شدم این آقای «ابراهیم نبوی» طنزنویس است و سیاسی‌ها را سوژه می‌کند. از اطلاعات روزی که برای درک طنزهایش لازم بود چون بی‌خبر بودم از مطلبی که نوشته بود چندان لذتی نبردم. دیگر سراغش نرفتم و زمان گذشت و گذشت و من نفهمیدم چه زمانی بود که دوباره نوشته‌ای از او خواندم که مرا به او علاقمند کرد، شاید روزآن‌لاین سبب خیر شده بود. فرقی که در این مدت کرده بود در همان سبیل‌هایش بود، دیگر نداشته‌شان، گویا کسی نفهمیده بود که داشتن یک سیبیل درست و حسابی برای یک شخص لطیف و خوش‌مزه خودش یک طنز است. کارم شده بود خواندن ستون طنزهای او در روزآن‌لاین، کلی می‌خندیدم، طنزنوشته‌های قدیمی‌اش را هم جمع می‌کردم؛ متوجه شده بودم آن تقلید صداهای حسنی هم که من بارها و بارها گوش می‌کردم‌شان و هربار به آن‌ها می‌خندیدم و دوست داشتم بقیه را هم در شنیدن‌شان شریک کنم کار اوست. او فوق‌العاده بود و من هر روز بیش‌تر از او می‌خواندم، لبخندی می‌زدم و از این ظرافت‌هایی که بکار می‌گرفت لذت می‌بردم. این علاقه‌ی زیاد من به کارهای او باعث شده که امروز هرچیزی را که می‌بینم و هر حرفی که می‌شنوم بی‌اختیار یاد یکی از طنزهای او بیفتم. جدیداً هم کلیپ‌هایی از او می‌بینم که به نظر من جالب هستند هرچند که اگر کسی هم ایرادی بگیرد، چیزی از ارزش‌های او کم نمی‌کند، یک طنزنویس نمی‌تواند بازیگر خوبی هم باشد یا اگر هم باشد نمی‌تواند هر روز و هر روز این کار را تکرار کند، از طرفی مخاطبین تلویزیونی با خوانندگان کتاب‌ها و مجلات زمین تا آسمان فرق می‌کنند. درباره‌ی ابراهیم نبوی چیزی که می‌توانم خلاصه بگویم این‌که متولد آستاراست، در صداوسیمای جمهوری اسلامی فعالیت می‌کرده، کتاب‌هایی هم از او در زمینه‌ی طنز منتشر شده است، چندبار به زندان افتاده است، ستون‌های طنز برخی روزنامه‌های اصلاح‌طلب را مدتی بعهده داشت، استندآپ کمدی اجرا می‌کند، چندین جایزه بخاطر طنزهای‌اش گرفته است و درنهایت در سال ۸۲ از ایران خارج شده و هم‌اکنون مقیم بلژیک است.

مصوب ۱۱آذر۱۳۸۸

2009-12-02T23:31:00.002+03:30

ماده‌ی ۱
کسی نباید قدرت برتر از خود را انکار کند.

ماده‌ی۲
ادراکات حواس ما، همه‌ی حقیقت نیستند.

ماده‌ی۳
از آن‌جا که هیچ‌کس نتوانسته از تمامی ظرفیت عقلی خود استفاده کند، کسی نمی‌تواند حکم به بطلان مغایر با عقل دهد.

ماده‌ی۴
هیچ‌کس حق قضاوت و نتیجه‌گیری درمورد نیت دیگران را ندارد.

ماده‌ی ۵
به هیچ‌کس نمی‌توان اعتماد کرد مگر مواردی‌راکه قانون تعیین می‌نماید.

* از کامنت‌ها متوجه شدم دوستان برداشت سیاسی کرده‌اند؛ مطلب اصلاً سیاسی نبود.

آزادی شاهانه

2009-11-29T23:13:00.003+03:30

...آمدیم پائین توی اتاق نشستیم. امپراطور هم بعد آمد پائین، می‌نشستیم، برمی‌خاستیم، حرف می‌زدیم. صاحب منصب‌ها همه راه می‌رفتند، می‌نشستند، آزادی بود! یکی ایستاده بود کونش را به امپراطور کرده سیگار می‌کشید، یکی نشسته بود و کونش به امپراطور سیگار می‌کشید. یکی کونش را به ما کرده بود. هرکدام یک حالت آزادی داشتند...

+ سفرنامه‌ی ناصرالدین‌شاه

والعاقبةُ للمتقین

2009-11-24T23:10:00.006+03:30

همین یکی دو روز پیش بود وقتی روی صفحه‌ی اصلی ویکی‌پدیا داشتم نگاهی تیتروار به مطالب می‌انداختم، چشم‌ام به نام علی کردان در قسمت مرگ‌های اخیر خورد، قضیه برای من جالب شد و مجبورم کرد روی آن کلیک کنم که هدایت شد به صفحه‌ی علی کردان که به چند زبان هم در دسترس بود. در آن مطلب به سابقه‌ی وزارت‌هایش و پست‌های دیگری که داشت اشاره شده بود اما مهم‌ترین نکته‌ای که در آن به چشم می‌خورد قضیه‌ی جعل مدرک و این حرف‌ها بود. بعد از آن با خودم نشستم فکر کردم که آدم یک مدتی بیش‌تر زنده نیست و با مرگ پرونده‌ی او برای همیشه (این "همیشه" خیلی مهم است) بسته می‌شود، در نهایت هم یکی-دو چیز بیش‌تر از همه‌ی کارهای آدم به چشم دیگرانی که تاریخ را می‌نویسند می‌آید و آن کارها برای بقیه‌ی آدم‌ها می‌شود ماحصل تمام عمر یک نفر؛ حالا فرض کنید آقای کردان نتیجه‌ی این عمر نمی‌دانم چندساله‌اش شده است جعل کردن مدرک و فریب دادن مردم یا مثلاً نام نیکسون حداقل برای من با رسوایی واترگیت توأمان است ولی در مقابل‌اش آبراهام لینکلن در ذهن من نماد رئیس‌جمهوری‌ست که برای کشورش مفید بوده است. این مطلب اگرچه مثال‌هایش سیاست‌مداران بودند ولی ربطی به سیاست و سبزاندیشی‌های من ندارد، در مورد آخر و عاقبت آدم‌هاست، آدم‌ها در طول عمرشان با کارهایی که می‌کنند سرنوشت خودشان را پیش پیش می‌نویسند، می‌توانند نام خوبی بخرند یا به بدنامی شهره شوند؛ همین یک نکته بنظر من مهم‌ترین درسی‌ست که باید بیاموزیم و هیچ‌گاه یادمان نرود.

مناسبتی:

ای مطرب داود دم، آتش بزن در رخت غم/ بردار بانگ زیر و بم، کاین وقت سرخوانی‌ست این

مست و پریشان تواَم، موقوف فرمان تواَم/ اسحاق قربان تواَم، این عید قربانی‌ست این

کشتی نوح ما

2009-11-20T23:06:00.001+03:30

انالله و اناالیه راجعون را خیلی دوست دارم. وقتی می‌گویم ما از خداییم و بسوی خداییم، از این صیغه‌ی جمعی که در این دوجمله هست لذت می‌برم و احساس یکی بودن با دیگرانی می‌کنم که در این «ما» جای می‌گیرند، این «ما» به همه‌ی بشریت سرایت می‌کند، از آن قدیمی‌هایش که زمانی مرده‌اند و پوسیده‌ند و حالا اثری از آنان در این دنیا نیست تا معاصران و آیندگانی که هنوز ندیده‌ام‌شان ولی جزیی از این «ما»یند. «ما»ی این دوجمله سیاهان و سفیدان، زردها و سرخ‌ها را هم زیر چتر خودش می‌گیرد و همه‌مان را عضو یک خانواده می‌کند؛ این «ما» مسلمان، مسیحی، یهودی، بودایی، زردشتی و کافرِ خدانشناس را هم عضو خودش می‌داند. من فکر می‌کنم می‌شود از این حد هم فراتر رفت و همه‌ی عالم و ساکنانش را از انسان و غیرانسان داخل کشتی نوحِ «ما» جمع کرد. وقتی این آیه را می‌خوانم با همه‌ی آن‌چه که هست احساس یک‌دلی و هم‌رنگی می‌کنم و از پیله‌ی فردیت بیرون می‌آیم و خودم را قطره‌ای می‌دانم درکنار بی‌شمار قطرات این اقیانوس بی‌کران که اول‌مان یکی بوده و مقصدمان هم یکی‌ست.

مرگ آرزو

2009-11-17T23:37:00.004+03:30

اینک من اگر بمیرم، به هدف‌هایم نرسیده‌ام و اگر کمی فرصت داشته باشم تا به اهداف فعلی‌َم برسم، خواسته‌هایی جدید پیدا خواهم کرد؛ در نهایت وقتی‌که سرشار از آرزویم می‌میرم.

خبرخوش: اشکان مجللی آزاد شد.(+)

گفت تو غیرقابل نفوذی!

2009-11-09T23:27:00.001+03:30

امروز ساکت نشسته بودیم که احمد بهم گفت: «من و تو ایده‌آل‌هامون با هم فرق می‌کنه، تو یک دنیای دیگه‌ای داری، من یک دنیای دیگه!» گفتم ایده‌آل‌های من چیه که مال تو با اون فرق می‌کنه؟ گفت: «من نمی‌دونم توی سر تو چی می‌گذره ولی هرچی هست کلاً با دنیای من یکی نیست.» گفت «ببین بی‌پرده می‌خوام بهت بگم که من و تو الآن سه سال با هم دوستیم و هم‌دیگه رو می‌شناسیم ولی من نتونستم روابط‌مون رو عمق بدم، نتونستم بیش‌تر با تو آشنا بشم، با توانایی‌های تو آشنایی ندارم، از مشکلات‌ات خبر ندارم، نمی‌دونم آرزوهات چیه. تو هیچ‌موقع درمورد خودت صحبت نمی‌کنی و این کار رو برای طرف مقابل تو سخت می‌کنه؛ آدم نمی‌دونه چطور با تو ارتباط برقرار کنه. من این رو قبلاً بین جمع دوستان مشترک‌مون هم گفتم و این مشکلیه که همه‌ی بچه‌ها با تو دارن؛ اگه ازشون بخوای که تو رو معرفی کنن درنهایت می‌تونن بگن که تو درکل یه آدم جدی هستی که حرفش رو رُک می‌زنه و رودربایستی نداره و ... ولی از این حد هیچ‌وقت فراتر نمی‌ره.»
با خودم که فکر کردم دیدم خیلی هم بد نمی‌گه.

جامعه

2009-11-05T00:25:00.000+03:30

از دست جامعه و تأثیری که بر ما می‌گذارد نمی‌شود خلاص شد. هر قدر هم آدم قدرت‌مندی باشیم باز نمی‌توانیم منکر تأثیرات جامعه بر شخصیت‌مان شویم، اصلاً همین قدرتی را هم که در خودمان حس می‌کنیم و اسم «اختیار» برای‌اش گذاشته‌ایم هم آموزه‌ای است که از جامعه‌ی پیرامون‌مان به ما رسیده است. آدم‌ها در طرز فکر، در نحوه‌ی پوشش، در اخلاق و رفتار و خلاصه در همه‌ی جوانب زندگی‌ خودشان از دیکتاتوری جامعه اطاعت می‌کنند. بعضی وقت‌ها هم که افراد از محیط اجتماعی‌شان فاصله می‌گیرند و فردی کاملاً بیگانه با اجتماع‌شان می‌شوند، باز نمی‌توانند مثال نقض تأثیرپذیری افراد از جامعه باشند چراکه آن‌ها هم بخاطر فرار از وضعیت نامطلوب جامعه تصمیم به جداشدن از آن گرفته‌اند و جدایی‌شان از جامعه، معلول جامعه بوده است. درکل این‌که از جامعه‌ی بی‌ادب چه چون لقمان ادب بیاموزیم و چه چون بی‌ادبان بی‌ادبی، از جامعه آموخته‌ایم.

عدالت این‌چنین است!

2009-10-29T23:20:00.002+03:30

مسافری در شهر بلخ جماعتی را دید که مردی زنده را در تابوت انداخته و به سوی گورستان می‌برند و آن بیچاره مرتب داد و فریاد می‌زند و خدا و پیغمبر را به شهادت می‌گیرد که «والله، بالله من زنده‌ام! چطور می‌خواهید مرا به خاک بسپارید؟»
اما چند ملائکه پشت سر تابوت هستند، بی‌توجه به حال و احوال او رو به مردم کرده و می‌گویند: «پدرسوخته‌ی ملعون دروغ می‌گوید. مُرده!»
مسافر حیرت‌زده حکایت را پرسید. گفتند: «این مرد فاسق و تاجری ثروتمند و بدون وارث است. چند مدت پیش که به سفر رفته بود، چهار شاهد عادل خداشناس در محضر قاضی بلخ شهادت دادند که مُرده و قاضی نیز به مرگ او گواهی داد. پس یکی از مقدسین شهر زنَش را گرفت و یکی دیگر اموالش را تصاحب کرد. حالا بعد از مرگ برگشته و ادعای حیات می‌کند. حال‌آن‌که ادعای مردی فاسق در برابر گواهی چهار عادل خداشناس مسموع و مقبول نمی‌افتد. این است که به حکم قاضی به قبرستانش می‌بریم، زیرا که دفن میّت واجب است و معطل نهادن جنازه شرعاً جایز نیست!»

کتاب کوچه /ب۲/ص۱۴۶۳

تو ماراتن نبودی!

2009-10-27T23:16:00.004+03:30

هیچ‌کس را توان آن نبود که اُبهت ملوکانه‌ی ما را به هم بریزد و قِسِر در برود، اما نفهمیدیم چگونه تو این کار را کردی که به یک‌باره خودمان را فروپاشیده یافتیم، به قول نامجو نفهمیدیم کدامین ژن در من نفوذ کرد که این‌طور وا رفتیم، من عاشق فرزندان خلاف‌کار تباه شده بودم از همان زمان خودم نیز؛ امان از دستت! کاری که کردی چیزی از جنگ نرم کم نداشت، آرام‌آرام آمدی و ما نفهمیدیم کی آمدی، آن‌وقت که رفتی دل‌مان مثل شیشه شکست و تو در رفتی و نماندی که خسارت شیشه‌ی شکسته‌مان را بدهی، آن‌وقت بود که فهمیدیم خیال ما که تو چون آهو در اصطبل خران هستی همه باطل است و تو هم خری از خران خداوندی که چون دجّال نامرد، عوام‌الناس بی‌ایمان منافق را به خود مشغول می‌کند. ما مَردیم، فرو ریختن و گریه کردن‌مان سخت است ولی تو به آن هم رضا ندادی و خواستی خُرد و خاکشیرمان کنی که کردی. اعراب بادیه‌نشین در جوان‌مردی و سگ‌ها در وفاداری به مراتب از تو ستودنی‌ترند، اسب هم که البته حیوان نجیبی‌ست. رابطه‌ی عاشقانه مثل دوی ماراتُن می‌ماند، همه بلدند شروع‌اش کنند ولی تا ته رفتن‌اش کار هرکسی نیست، تو هم نتوانستی، اصلاً شرکت نمی‌کردی سنگین‌تر بودی. حق‌اش بود همان موقع که سقوط نکرده بودیم می‌دادیم فلکَت می‌کردند و رسوا شده با موی تراشیده در شهر می‌گردانیدندت تا نگاهت به جای آن برق فشار قوی‌اش، آتش کینه از خود ساطع می‌کرد تا ما از آن نفرت می‌کردیم و بی‌خیالش می‌شدیم تا این‌گونه آن تاج و تخت‌مان را برای هیچ فنا نمی‌کردیم که جد بزرگ‌مان چه خوب گفته بود اَصبَحتُ امیراً و اَمْسَیتُ اسیراً. آهنگ عاشقانه گوش می‌کردیم که یاد تو افتادیم؛ خلاصه سایه‌ات را با تیر می‌زنیم، این‌قدر هدف‌گیری‌مان خوب است پس بهتر است این‌ورها پیدایت نشود که شعار خواهیم داد علیه‌ات و چه بسا از کوره در برویم و لنگه کفش‌های‌مان را پرت کنیم به سمت‌ات؛ آن‌وقت قربة‌الی‌الله تا خود خانه باید پابرهنه برویم.

کیمیای سعادت

2009-10-22T23:04:00.000+03:30

بیاموزمت کیمیای سعادت
ز هم‌صحبت بد جدایی جدایی

اگر قرار باشد که همه با آدم‌های خوب معاشرت کنند، این‌طور می‌شود که خوب‌ها با خوب‌ها نشست و برخاست کنند و بدها هم با خوب‌ها، یعنی همه باید با خوب‌ها دوستی گزینند و بدها هم از این قاعده مستثنا نیستند اما چون آن‌ها بد هستند و خوب‌ها هم باید با خوب‌ها دوست باشند پس بدها هیچ‌وقت نمی‌توانند با خوب‌ها دوست شوند. پس بدها یا تنها می‌مانند یا برمی‌گردند نزد امثال خودشان. با این نصیحت نه خوب‌ها بد می‌شوند و نه بدها خوب؛ همه چیز همان‌طور که هست می‌ماند.